บทที่ 110: ข้างหน้ามีหีบสมบัติขนาดยักษ์ แนะนำให้ใช้สองมือแบกไว้ให้แน่น (ฟรี)

“โทษกักบริเวณของพวกเธอคือคืนนี้” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเปลี่ยนเรื่องทันที “นายจะไปช่วยคุณฟิลช์ขัดถ้วยรางวัลในห้องเกียรติยศ และห้ามใช้เวทมนตร์ วีสลีย์, ต้องทำด้วยมือล้วน ๆ เลยนะ”

หัวใจของรอนแทบหยุดเต้น

“พอตเตอร์, เธอจะไปช่วยศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตตอบจดหมายจากแฟนคลับของเขา” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดกับแฮร์รี่

“โธ่ ไม่อ่ะ ขอผมไปขัดถ้วยรางวัลแทนไม่ได้เหรอครับ?” แฮร์รี่อ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง

“ไม่ได้แน่นอน” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดเสียงเข้ม “ส่วนนอร์ตันกับเกรนเจอร์ เธอสองคนต้องไปช่วยคุณฟิลช์ขัดกรอบรูปภาพ คืนนี้สองทุ่มเหมือนกัน ส่วนโทษกักบริเวณรอบที่สองของวีสลีย์กับพอตเตอร์ จะเป็นคืนพรุ่งนี้ พร้อมกับของนอร์ตันกับเกรนเจอร์ ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าพวกเธอสี่คนทำยังไงถึงได้กักบริเวณรวมกันหกรอบ ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์หลังเปิดเทอม?”

“แบบนี้เรียกว่าเป็นความสำเร็จไหมครับ?” โคเฮนถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “จริง ๆ ผมน่าจะทำได้มากกว่านี้อีก”

“ไม่!” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดเสียงดัง “ฉันไม่อยากเห็นพวกเธอคนไหนกักบริเวณอีกเลยในเทอมนี้   ไม่งั้นฉันคงต้องเริ่มสงสัยแล้วว่าการกักบริเวณธรรมดา ๆ มันยังสอนอะไรพวกเธอไม่ได้!”

“งั้นก็เก็บกักบริเวณเพิ่มไว้เทอมหน้าเนอะ” โคเฮนพูดขึ้นหลังจากศาสตราจารย์เดินจากไปแล้ว

“ศาสตราจารย์มักกอนนากัลไม่ได้หมายความแบบนั้นเลยนะ!” เฮอร์ไมโอนี่รีบพูดรัว ๆ เธออยากแยกตัวออกจากโคเฮนกับคนอื่นใจจะขาด

“ฟิลช์จะฆ่าฉันแน่ ๆ!” รอนคร่ำครวญ “ห้ามใช้เวทมนตร์อีก! ห้องนั้นมีถ้วยรางวัลตั้งเป็นร้อย แล้วฉันก็ไม่เก่งงานบ้านแบบพวกมักเกิ้ลด้วย…”

“อย่าลืมขัดของฉันให้เงาแว้บเป็นพิเศษด้วยล่ะ” โคเฮนพูดขึ้นมาเหมือนนึกอะไรได้ ก่อนจะแกล้งเลียนเสียงฟิลช์ว่า “‘อย่าให้ฉันเห็นฝุ่นสักเม็ดเชียวนะ!’”

แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่หัวเราะออกมา ยกเว้นรอนที่ศอกกระทุ้งใส่โคเฮนด้วยความหมั่นไส้

“ฟิลช์เป็นคนเดียว เขาไม่มีทางตามดูทั้งห้องเกียรติยศกับทางเดินทั่วปราสาทได้พร้อมกันหรอก” เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างไม่ค่อยสบายใจ “ฉันไม่อยากให้เขาเดินตามเราตลอดเวลาเลย... มันรู้สึกแปลก ๆ ยังไงไม่รู้”

“ไม่ต้องห่วง” รอนพูดเสียงหม่น “เขาต้องอยากนั่งเฝ้าฉันอยู่ในห้องเกียรติยศมากกว่าไปเดินตามพวกเธอในปราสาทแน่ ๆ”

แต่ความจริงกลับไม่เป็นแบบนั้น

สองทุ่มคืนนั้น พวกเขาแยกย้ายกันที่ชั้นสี่

รอนไปห้องเกียรติยศบนชั้นสี่ ที่ตอนนี้ยังว่างเปล่า

แฮร์รี่ไปที่ห้องทำงานศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ชั้นสาม ซึ่งล็อกฮาร์ตกำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

ส่วนโคเฮนกับเฮอร์ไมโอนี่ต้องไปที่ห้องทำงานของฟิลช์ที่อยู่ข้างห้องโถงทางเข้า

“เฟร็ดบอกว่าห้องมันทั้งสกปรกทั้งมืด” โคเฮนพูดกับเฮอร์ไมโอนี่ “แล้วก็เหม็นปลาย่าง แต่ตอนนี้คงไม่แล้วล่ะ เพราะคุณนายนอร์ริสไม่ได้กินปลาอีกต่อไปแล้ว...”

“ถ้าฟิลช์ได้ยิน นายโดนแน่” เฮอร์ไมโอนี่เม้มปาก “โชคดีนะ ที่ฉันเคยทำงานบ้านที่บ้านเยอะ...ขัดกรอบรูปไม่น่ายาก นายเคยทำงานบ้านไหม?”

“ฮะ” โคเฮนหัวเราะเบา ๆ “ไม่เคยมีโอกาสเลย พ่อฉันทำงานบ้านทุกอย่างเองหมด”

แต่ขัดกรอบรูปก็คงไม่ยาก แล้วฟิลช์ก็คงไม่ตามดูพวกเขาหรอก เพราะงั้น...ได้เวลาปล่อยเบลอได้บ้าง

พวกเขาเดินผ่านบันไดเงียบ ๆ ของปราสาท เดินผ่านห้องโถงใหญ่ที่เงียบสงัด แล้วเข้าสู่ทางเดินยาวที่นำไปยังห้องทำงานของฟิลช์

คบเพลิงบนกำแพงกำลังลุกไหม้เปลวไฟดังเปรี๊ยะ ๆ เป็นฉากที่เหมาะจะอยู่ในหนังสยองขวัญ   ฮอกวอตส์ตอนว่างเปล่านี่มันน่ากลัวชะมัด   ไม่สิ ฮอกวอตส์มีผีอยู่แล้ว

ตอนนี้เลยน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมอีก

“ฆ่า... ฆ่าเจ้า...”

เสียงของบาซิลิสก์ดังมาจากกำแพงใกล้ ๆ มันกำลังเคลื่อนห่างออกไป   และมันก็กำลังไปทางเดียวกับห้องของฟิลช์พอดี

โคเฮนหยุดชะงัก เดินช้าลง

“เป็นอะไรไป? ตอนนี้ก็จะสองทุ่มแล้วนะ เราต้องรีบ...” เฮอร์ไมโอนี่เห็นโคเฮนชะลอความเร็วลงก็รีบเร่ง “ถ้ามาสายอาจโดนขยายเวลากักบริเวณนะ…”

“แต่ฉันรู้สึกว่าเราอาจจะไม่ต้องกักบริเวณแล้วก็ได้นะ…”

“หา?” เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างงง ๆ

บาซิลิสก์ไปถึงแล้ว   โคเฮนกำลังคิดว่าเขาควรจะเข้าไปไหม

พวกเขาต้องทำตัวเหมือนไม่รู้อะไรเลย และก็ห้ามหนีเด็ดขาด เพราะถ้าพบศพของฟิลช์ หรือเจอเขาถูกสาปกลายเป็นหิน แล้วสองคนที่ “หนีหาย” ไปในเวลาเดียวกันจะกลายเป็นผู้ต้องสงสัยทันที

แต่ตอนนี้ก็เข้าไปไม่ได้ เพราะบาซิลิสก์ยังอยู่ข้างใน   โคเฮนไม่เป็นไรหรอก แค่กลายเป็นหินก็จบ แต่เฮอร์ไมโอนี่จะตายถ้ามองมันเข้าโดยตรง

ตรงหน้าห้องของฟิลช์ โคเฮนจึงยกมือกันเฮอร์ไมโอนี่ไว้

“พลังวิญญาณ: 40”

“พลังวิญญาณ: 7”

ฟิลช์ยังมีชีวิตอยู่; เขาคงไม่ได้มองบาซิลิสก์ตรง ๆ และกลายเป็นหินไปเหมือนแมวของเขา

แต่บาซิลิสก์ยังอยู่ข้างใน; โคเฮนมองเห็นมันวนไปรอบ ๆ ห้อง แล้วจากนั้น...

มัน “หัน” มาทางโคเฮน ผ่านผนัง เหมือนมันจับกลิ่นของโคเฮนได้

แต่จังหวะที่โคเฮนนึกว่ามันจะพุ่งทะลุประตูออกมา มันกลับหนีไป

บาซิลิสก์เคลื่อนตัวหายไปตามผนัง เงียบสนิท

“โคเฮน?” เฮอร์ไมโอนี่ดูเหมือนจะเริ่มรู้ตัวอะไรบางอย่างเหมือนกัน

“รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ” โคเฮนเปิดประตูห้องฟิลช์เข้าไป

เฮอร์ไมโอนี่อ้าปากค้างอย่างตกใจกับภาพตรงหน้า

“นี่…นี่มัน…”

ลมหายใจของเฮอร์ไมโอนี่หอบถี่

ฟิลช์หันหน้าไปทางหน้าต่าง สีหน้าของเขาดูหวาดกลัวสุดขีด   ด้านนอกคือท้องฟ้าสีดำที่มีแสงเทียนสะท้อนกระจกอยู่ ทำให้กระจกสะท้อนใบหน้าของเขากลับมา

เขากลายเป็นหิน เหมือนกับแมวของเขาไม่มีผิด

“เขา...เขาตายเหรอ?” เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงสั่น พลางถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างลืมตัว

“เหมือนแมวของเขาแหละ” โคเฮนปิดประตู “เราต้องรีบไปบอกศาสตราจารย์มักกอนนากัลแล้ว มีเรื่องเกิดขึ้นแล้ว”

มันดูน่าสงสัยก็จริง แต่การทำตามตรรกะทั่วไปแบบ “เจอเหตุการณ์ → แจ้งผู้ใหญ่” เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ เพราะจริง ๆ แล้วพวกเขาไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย

ลอร์ดโวลเดอมอร์ก็ไม่ส่งสัญญาณใด ๆ ทำทุกอย่างเงียบกริบแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ใช่...ใช่ เราต้องรีบไปบอกศาสตราจารย์มักกอนนากัล...” เฮอร์ไมโอนี่ดูเหมือนสมองเบลอไปหมด จนลืมแม้กระทั่งความเป็นไปได้ที่ตัวเองจะกลายเป็นผู้ต้องสงสัย

พวกเขารีบตรงไปยังห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอนนากัลทันที

“พวกเธอไม่ควรจะอยู่กับคุณฟิลช์เหรอ?” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลขมวดคิ้ว

“ศาสตราจารย์มักกอนนากัล! คุณฟิลช์” เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยเสียงหอบ “เกิดเรื่องขึ้นแล้ว”

“ว่าไงนะ?!” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลลุกพรวดจากโต๊ะทันที

“เหมือนกับตอนที่พวกเราเจอ...เจอคุณนายนอร์ริสในโถงทางเดินครับ ศาสตราจารย์...” โคเฮนทำหน้าให้ซีดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำเหมือนตัวเองกำลังตกใจสุด ๆ “เราควรตามหมอ”

“ฉันจะไปตามศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เอง เธอไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดเสียงแข็ง “ฉันจะพาพวกเธอกลับไปที่หอรวม   ห้ามออกมาอีกคืนนี้   นายวีสลีย์อยู่ในห้องเกียรติยศใช่ไหม?”

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลรีบพาพวกเขาไปทางหอกริฟฟินดอร์ ระหว่างทางก็แวะรับแฮร์รี่จากห้องล็อกฮาร์ต และรอนจากห้องเกียรติยศไปด้วย

“เกิดอะไรขึ้น?” แฮร์รี่ที่มือเปื้อนหมึกสีม่วงยังทำหน้าตกใจ เพราะศาสตราจารย์มักกอนนากัลพังประตูเข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ห้ามออกจากหอพัก!” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเตือนทั้งสี่คนด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน “ตอนนี้มันอันตรายมาก   พวกเธอห้ามวิ่งเพ่นพ่านเด็ดขาด!”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….