บทที่ 80: แผนลักพาตัวโดยผู้คุมวิญญาณของใครบางคน (ฟรี)

ยูนิคอร์นเมาในป่าต้องห้ามเป็นเรื่องอันตรายมากกกกก และแฮกริดก็ต้องรีบไปเตรียมยาถอนเมาทันที เขาไม่เคยเจอยูนิคอร์นเมามาก่อน และก็ไม่แน่ใจว่ายาถอนเมาของมนุษย์จะใช้กับพวกมันได้มั้ยด้วยซ้ำ...

แฮกริดที่ตอนนี้ยุ่งหัวหมุนก็เลยไม่คัดค้านเลยสักนิดตอนโคเฮนขอพาอาริกลับไปในกล่อง

หลังจากยกกล่องเนื้อดิบยักษ์ที่แฮกริดเตรียมไว้ให้นอร์เบิร์ต กับกล่องบัตเตอร์เบียร์อีกหลายลัง โคเฮนก็หอบทั้งหมดกลับไปยังชั้นแปดของปราสาท เตรียมเก็บของในห้องต้องประสงค์

ดูเหมือนยูนิคอร์นในป่าต้องห้ามจะต้องเข้าสู่ช่วง ‘เลิกเหล้าระยะยาว’ แล้ว โคเฮนกำลังคิดอยู่ว่าควรตัดบัตเตอร์เบียร์ของอาริด้วยดีมั้ย

“ไม่มีทาง!”

อาริที่กำลังนั่งสร่างเมาอยู่มุมห้อง ตอบกลับมาเสียงงัวเงีย

“นี่เป็นงานอดิเรกเดียวของฉัน…ขอแค่...ให้ฉันดื่มต่อเถอะ…”

“คร่อก…”

แล้วเธอก็หลับไปเลย

“เธอทำให้ยูนิคอร์นทั้งฝูงกลายเป็นขี้เมาได้เนี่ยนะ?” เอิร์ลเอียงหัว ถามด้วยเสียงงุนงง “เหล้าอะไรอร่อยขนาดนั้น?”

“หยุดความคิดอันตรายนั่นเลย” โคเฮนพูดดัก “ฉันไม่อยากจินตนาการเลยว่าเธอจะพูดหรือทำอะไรหลุดโลกแค่ไหนหลังจากดื่มเข้าไปแล้ว”

แต่จากสีหน้าของเอิร์ล ดูเหมือนเขายิ่งอยากลองมากขึ้นอีก

ของใช้ของโคเฮนก็ไม่ได้เยอะอะไรมาก ส่วนใหญ่คือขวดโหลที่เอามาจากสัตว์ป่าในป่าต้องห้ามไว้ขาย กับกระดานหมากรุกยักษ์ของเอ็ดเวิร์ด และหนังสืออีกไม่กี่เล่ม

“ไอ้นี่อะไรนะ?” โคเฮนเจอก้อนพลอยสีน้ำเงินในตู้

“ของขวัญขอโทษจากตระกูลมัลฟอย” เอิร์ลช่วยเตือน “เหมือนจะเป็นเครื่องรางนะ แต่นายจำเป็นต้องใช้เครื่องรางด้วยเหรอ?”

“อ้อ จำได้แล้ว” โคเฮนนึกออกทันที มัลฟอยถึงกับรีบกลับมาโรงเรียนก่อนช่วงคริสต์มาสเพราะเรื่องนี้เลย

ตระกูลมัลฟอยอยากเชิญโคเฮนไปเยือนคฤหาสน์มัลฟอย โคเฮนก็รับปากไว้ เพื่อใช้โอกาสนั้นไปอัซคาบันด้วย

“เอาไปเล่นก็แล้วกัน” โคเฮนโยนหินนั้นให้เอิร์ล รอยอักขระบนหินพอเสริมด้วยเวทมนตร์ก็จะมีเอฟเฟกต์คล้าย ๆ คาถาโล่เลย

แต่หนึ่งคือโคเฮนร่ายคาถาโล่เองได้อยู่แล้ว เพราะตอนนี้พลังวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นเยอะมาก และสองคือโคเฮนก็ไม่ได้จำเป็นต้องใช้ของแบบนี้จริง ๆ คาถาโล่เองก็กันคาถาผู้พิทักษ์ไม่ได้อยู่ดี

คนคิดค้นคาถาโล่คงไม่เคยคิดหรอก ว่าจะมีคนอยากใช้มันกันคาถาผู้พิทักษ์...

ลูกอมในตู้ก็เกลี้ยงแล้ว โคเฮนเลยย้ายของทั้งหมดไปไว้ในบ้านที่อยู่ในกล่องแทน

เขายังขโมยผ้าห่มจากห้องต้องประสงค์มาอีกสองสามผืน เอาไปปูไว้ในห้องนอนของบ้านกล่องเรียบร้อย

ต่อไปก็แค่รอเลี้ยงปิดเทอม แล้วขึ้นรถไฟกลับบ้าน

ถ้วยบ้านประจำเทอมนี้ ไม่น่าแปลใจเลยว่าตกเป็นของกริฟฟินดอร์ แบบชิว ๆ เพราะไม่มีแฮร์รี่กับเพื่อน ๆ มาทำแต้มติดลบจากการแอบออกหอพักตอนกลางคืน บวกกับแต้มที่โคเฮนเคยให้ควีเรลล์เพิ่มเป็นระยะ ๆ กริฟฟินดอร์เลยจบเทอมด้วยแต้มสบาย ๆ ที่ห้าร้อยสิบแต้ม ซึ่งทำให้แต้มเพิ่มอีกหนึ่งร้อยห้าสิบจาก “รางวัลผลงานพิเศษเพื่อโรงเรียน” ของโคเฮน กลายเป็นแต้มที่ไม่ตื่นเต้นอะไรเลย

“ดูหน้ามัลฟอยสิ” รอนแสยะยิ้ม “ได้ข่าวว่าสลิธีรินชนะมา 6 ปีติด แล้วพอเขามาเทอมแรก ก็แพ้เลยทันที”

“รางวัลผลงานพิเศษของโรงเรียนไม่มีเงินรางวัลเหรอ?”

โคเฮนถามอย่างผิดหวังเล็ก ๆ

เขาไม่ได้อินกับถ้วยบ้านอะไรนั่นหรอก ไม่ได้แจกถ้วยทองจริง ๆ ให้ทุกคนซะหน่อย แต่ให้แค่ถ้วยรางวัลที่ตั้งโชว์อยู่ในโรงเรียนสำหรับรางวัลพิเศษเนี่ย...มันก็ราคาถูกเกินไปหน่อย

โคเฮนไม่คิดว่าใครจะเดินไปที่ห้องถ้วยรางวัลเพื่อดูชื่อคนได้รางวัลในอดีตอยู่แล้ว แถมตรงนั้นก็ไม่มีเบอร์โทรให้ติดต่อเจ้าของรางวัลด้วยนี่

ผลสอบปลายภาคก็ประกาศในวันถัดมา แฮร์รี่กับรอนผ่านวิชาทุกวิชาได้สำเร็จ ขอบคุณทริคที่โคเฮนแนะนำไว้สำหรับวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์แบบสุดหัวใจ

“ได้ตั้งเจ็ดสิบสองคะแนนแน่ะ! เจ๋ง!” แฮร์รี่ดีใจสุด ๆ ตอนเห็นใบรายงาน

ส่วนโคเฮนก็ได้คะแนนเฉลี่ยประมาณเก้าสิบทุกวิชา เพราะเฮอร์ไมโอนี่สอบได้เต็ม 120 คะแนนทุกวิชา แผนลอกแบบไม่เต็มร้อยของเขาก็เลยเวิร์กแบบไร้ที่ติ

ขอแค่ไม่โดนอาจารย์จับได้ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วล่ะ

นอกจากใบรายงานแล้ว ยังมีจดหมายเตือนว่า “ห้ามใช้เวทมนตร์ช่วงปิดเทอม” แนบมาด้วย

แต่ในความเป็นจริง นี่คือการหลอกลวง กระทรวงเวทมนตร์ไม่ได้มีความสามารถในการตรวจว่าใครเสกคาถาในพื้นที่ได้แบบแม่นยำ พวกเขาดูได้แค่ภาพรวมกว้าง ๆ เท่านั้น แล้วพ่อแม่ของโคเฮนก็เป็นพ่อมดแม่มดทั้งคู่ เพราะงั้นเขาก็ใช้เวทมนตร์ที่บ้านได้ตามสบายเลย

ครอบครัวพ่อมดมักไม่บอกลูกเรื่องนี้ เพราะถ้าปลดล็อกให้เด็กใช้เวทมนตร์นอกโรงเรียนได้จริง ๆ พวกเด็ก ๆ จะควบคุมยากสุด ๆ

แฮร์รี่ก็ได้ประโยชน์จากเรื่องนี้เหมือนกัน เดิมที ถ้าครอบครัวนอร์ตันไม่ได้ย้ายมาอยู่ซอยพรีเว็ต แฮร์รี่ก็จะไม่มีทางแตะเวทมนตร์ได้เลย

แต่โคเฮนไม่คิดจะบอกแฮร์รี่ ใครจะไปรู้ว่าถ้าเขาใช้เวทมนตร์ได้อิสระแล้วจะทำอะไรกับครอบครัวเดอร์สลีย์บ้าง เดี๋ยวจากเพื่อนร่วมชั้นจะกลายเป็นผู้คุมกับนักโทษแทน

เพราะงั้น ขอใช้สิทธิ์พิเศษนี้คนเดียวละกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาขึ้นรถไฟฮอกวอตส์เอ็กซ์เพรส กลับถึงสถานีคิงส์ครอสในลอนดอนตอนบ่าย

“ซัมเมอร์นี้จะมาบ้านฉันมั้ย?” รอนถามเพื่อน ๆ ขณะที่กำลังจะเดินออกจากสถานี “มาทุกคนเลยก็ได้นะ เดี๋ยวฉันจะเขียนจดหมายไปเชิญ”

“แน่นอน” แฮร์รี่ตอบอย่างตื่นเต้น “ถ้าพวกเดอร์สลีย์ยอมให้ฉันออกไปล่ะนะ นายล่ะ โคเฮน?”

“ฉันอาจจะยุ่งนิดหน่อย” โคเฮนขมวดคิ้ว “แต่ก็คงไม่นานมาก...ไว้ค่อยว่ากันอีกที”

ส่วนเฮอร์ไมโอนี่วางแผนจะไปเที่ยวฝรั่งเศสกับพ่อแม่ เลยปฏิเสธคำชวนอย่างน่าเสียดาย แต่ก็สัญญาว่าคราวหน้าจะไปแน่นอน

พวกเขาทะลุกำแพงอิฐออกมาอย่างต่อเนื่อง ด้านนอกมีครอบครัวมายืนรอรับอยู่แล้ว

โรสกำลังคุยเรื่องเลย์เอาต์หนังสือพิมพ์ The Times กับพ่อแม่ของเฮอร์ไมโอนี่ ส่วนเวอร์นอน เดอร์สลีย์ก็ยืนห่าง ๆ อย่างระวัง เมื่อก่อนเขาเคยทักทายครอบครัวอื่นอย่างเป็นมิตร แต่ตั้งแต่รู้ว่าทั้งสองบ้านมีลูกเป็นพ่อมดแม่มด เขาก็เริ่มตีเส้นชัดเจน

ถึงจะไม่ค่อยเต็มใจ แต่ครอบครัวเดอร์สลีย์ก็ยังมารับแฮร์รี่ที่สถานี

ถ้าเทียบกันแล้ว เอ็ดเวิร์ดกับโรสดูเหมือนพ่อแม่ที่มารับลูกจริง ๆ เอ็ดเวิร์ดช่วยยกกระเป๋าให้โคเฮน ส่วนโรสก็นั่งยอง ๆ กอดลูกชายแน่น แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่

“ที่นี่มันที่สาธารณะนะ!” โคเฮนดิ้น

“น่าอิจฉาชะมัด แม่เธอไม่เคยทำแบบนี้กับฉันตอนฉันกลับบ้านเลย” เอ็ดเวิร์ดทำเสียงหงอย ๆ

“คุณอายุสี่สิบสองแล้วนะ” โรสพูดแทงใจ “อย่าทำตัวเหมือนเด็กห้าขวบหน่อยเลย”

หลังจากขนกระเป๋าขึ้นรถ โคเฮนก็นั่งที่เบาะหลังเรียบร้อย

เอ็ดเวิร์ดบอกว่าเขาเตรียมอาหารเย็นสุดหรูไว้รอแล้ว แถมยังมีของกินเล่นอีกเพียบให้โคเฮนกินได้ยันครึ่งปิดเทอม แถมยังเตรียมโชว์โปรเจกต์ซานบ็อกซ์ใหม่ให้ดูด้วย ส่วนโรสต้องเข้าไปทำงานต่อช่วงบ่าย (“ไม่งั้นพวกเธอสองพ่อลูกคงอดตายกันพอดี” โรสปฏิเสธทันทีตอนเอ็ดเวิร์ดเสนอให้เธอลางาน)

“ว่าแต่ โคเฮน สนใจไปเที่ยวมั้ย?”

หลังจากส่งโรสลงที่อาคารของสำนักงาน เอ็ดเวิร์ดก็นึกถึงเรื่องที่เคยคุยกับโรสไว้ก่อนหน้านี้

“พ่อหมายถึงเที่ยวแบบโดนลากไปดูสถานที่ต่าง ๆ ถ่ายรูปจนเหนื่อย แล้วต้องพูดว่า ‘ทริปนี้ดีมาก’ น่ะเหรอ?” โคเฮนถาม

“ไม่ ๆ ๆ พ่อมีเพื่อนเก่าสมัยเรียนคนหนึ่งจะเปิดโปรเจกต์ท่องเที่ยวในโลกเวทมนตร์น่ะ คราวนี้จะมีแต่พ่อมดแม่มดรุ่นเยาว์เท่านั้น มีเพื่อนร่วมชั้นนายหลายคนไปด้วย ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีผู้ใหญ่ตาม คิดว่าลูกอาจอยากไปพักผ่อนบ้าง” เอ็ดเวิร์ดอธิบาย “แต่ลูกไม่อยากไปก็ได้นะ แม่กับพ่อก็เข้าใจ…”

เดี๋ยวนะ

จู่ ๆ จะให้ไปเที่ยวต่างประเทศ ไม่มีผู้ใหญ่ไปด้วย ได้ข่าวจาก ‘เพื่อนเก่า’...

นี่มันลักพาตัวชัด ๆ!

“โอเค โอเค ไป ๆๆ!”

โคเฮนตอบตกลงทันทีอย่างกระตือรือร้น

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….