บทที่ 269 + 270 (ฟรี)

บทที่ 269 : ระหว่างความรู้แจ้งกับกามารมณ์ เขาเลือกกามารมณ์

จางต้ากานสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ที่ตื่นเต้นก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ผมมีเรียงความที่เขียนด้วยภาษาจีนโบราณอยู่ฉบับหนึ่ง เนื้อหาของมัน... ผมไม่กล้าแม้แต่จะประเมินค่า พวกคุณลองมาดูด้วยตาตัวเองเถอะ”

สิ้นคำพูดของจางต้ากาน เหล่าผู้ตรวจข้อสอบหลายคนต่างมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

“เรื่องจริงเหรอ? เขียนเรียงความด้วยภาษาโบราณเนี่ยนะ? ใครจะกล้าเล่นพิเรนทร์ขนาดนั้น หรือคิดว่าคะแนนเต็มมันได้มาง่ายๆ?”

“ฉันว่านักเรียนบางคนคงแค่อยากหาทางลัดหรืออยากโชว์เหนือ ถ้าไม่มีกึ๋นจริงก็เท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ”

แน่นอนว่าต่อให้เขียนด้วยภาษาโบราณก็ใช่ว่าจะได้คะแนนดีเสมอไป บางทีอาจจะจบลงด้วยคะแนนศูนย์ด้วยซ้ำ

ทว่า... หลังจากที่พวกเขาได้อ่าน "บทความว่าด้วยครู" จบลง ทุกคนต่างตกอยู่ในอาการอึ้งกิมกี่ไม่ต่างจากจางต้ากาน แรงสั่นสะเทือนนั้นมันเกินจะบรรยายเป็นคำพูด

“เชดโด้! นี่มันฝีมือนักเรียนเขียนจริงๆ เหรอเนี่ย?”

“สวรรค์! ฉันต้องขออ่านซ้ำอีกรอบ!”

จางต้ากานขยับแว่นสายตาพลางเอ่ยเสียงสั่นว่าทั้งชีวิตนี้เขาก็ไม่มีทางเขียนบทความที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้

ห้องตรวจข้อสอบตกอยู่ในความโกลาหลทันที

“เดี๋ยวก่อน นักเรียนคนนี้อาจจะลอกมาจากอินเทอร์เน็ตก็ได้นะ ลองเช็คดูสิ... ว่ามันเป็นงานออริจินัลหรือแค่เอามาปะติดปะต่อกัน?”

ผู้ตรวจคนหนึ่งเสนอขึ้นอย่างใจเย็น ถ้าเป็นงานตัดแปะก็เรื่องหนึ่ง... แต่ถ้าเป็นงานที่เขียนขึ้นใหม่เอง พรสวรรค์ของเด็กคนนี้จะน่ากลัวจนจินตนาการไม่ถึงเลย

ไม่นานนักผลการตรวจสอบออนไลน์ก็ทำเอาทุกคนช็อกซ้ำสอง

อัตราการซ้ำซ้อนของบทความนี้ต่ำกว่า 5%?

นั่นหมายความว่ามันเป็นงานที่เขียนขึ้นใหม่ทั้งหมด!

มีนักเรียนเขียนภาษาจีนโบราณระดับนี้ได้ในห้องสอบเนี่ยนะ?

มันน่าขนลุกเกินไปแล้ว! เหล่าผู้ตรวจข้อสอบต่างทำตัวไม่ถูก ได้แต่ส่งสายตาเลิ่กลั่กให้กัน

“เอาไงดี? จะให้กี่คะแนน? เราควรจะ... ให้คะแนนเต็มเลยไหม?”

ผู้ตรวจหญิงคนหนึ่งนิ่งเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะบอกให้ตามหัวหน้าทีมมา เพราะเรื่องนี้มันเกินขอบเขตอำนาจตัดสินใจของพวกเขา

ไม่นานนักหัวหน้าทีมตรวจข้อสอบก็เดินทางมาถึง

เขาเป็นชายวัยห้าสิบกว่าๆ ในมือถือกระติกน้ำร้อนพลางบ่นว่าพวกคุณจะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา แค่คะแนนเต็มถึงกับต้องเรียกเขามาเชียวหรือ

ทว่าห้านาทีต่อมา แม้แต่สีหน้าของหัวหน้าทีมก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“นี่... นี่คือนักเรียนเขียนจริงๆ เหรอ?”

“เดี๋ยวก่อน... ฉันต้องโทรศัพท์รายงานเบื้องบนแล้ว”

"บทความว่าด้วยครู" ที่หานอวี่ หนึ่งในแปดปรมาจารย์ร้อยแก้วถัง-ซ่งรังสรรค์ขึ้น คือผลงานระดับชิ้นโบว์แดงที่เหนือกาลเวลา

นี่ไม่ใช่แค่เรียงความ แต่มันคือการย่อส่วนวัฒนธรรมโลกเอาไว้ในบทเดียว

หากไม่ให้คะแนนเต็มก็คงเป็นการทรยศต่อสติปัญญาของมนุษย์แล้ว!

ในที่สุดหลังจากผ่านการประเมินหลายรอบ ผลการตัดสินก็เป็นเอกฉันท์นั่นคือ : คะแนนเต็ม!

และข่าวนี้ยังส่งไปถึงกรมการศึกษา แรงสั่นสะเทือนของ "บทความว่าด้วยครู" เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

...

ขณะเดียวกัน เจียงเช่อผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดกำลังรู้สึกตื่นเต้นสุดๆ

“ตำราคณิตศาสตร์และฟิสิกส์นี่มันคือไอเทมระดับเทพชัดๆ เหมือนเป็นไป่ตู้เวอร์ชันอัปเกรดขั้นสูงสุดเลย!”

ตามที่ระบบบอก หากเขารู้แจ้งในตำราคณิตศาสตร์และฟิสิกส์อย่างสมบูรณ์ เขาจะกลายเป็นผู้รู้แจ้งในทุกสรรพสิ่ง

แม้จะเป็นเพียงชิ้นส่วน แต่ความรู้ที่มีอยู่ข้างในก็ล้ำหน้าเกินกว่าที่มนุษยชาติจะเข้าใจได้

เขาสามารถหาข้อพิสูจน์ที่สมบูรณ์ของข้อคาดการณ์โกลด์บัคได้ในนี้ด้วยซ้ำ

เจียงเช่อสามารถเลือกหลอมรวมกับชิ้นส่วนตำรานี้เพื่อกลายเป็นผู้รู้แจ้งทุกอย่างในชั่วข้ามคืน

แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำ เพราะใครจะรู้ว่าเขาจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนหลังจากหลอมรวมไปแล้ว?

ความรู้แจ้งนั้นแฝงไปด้วยสภาวะของเทพเจ้า และราคาของพลังนั้นคือการสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปมาก—เขาจะกลายเป็นคนเย็นชา ไร้ความรู้สึก และขับเคลื่อนด้วยเหตุผลล้วนๆ

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจียงเช่อต้องการ เขามีสาวๆ อยู่รอบตัวตั้งเยอะแยะ และในอนาคตเขายังวางแผนจะเสพสุขนิรันดร์ไปกับพวกเธอ

ถ้าเขาไม่สามารถหาความสำราญจากตัณหาได้... เขายอมตายเสียยังดีกว่า

“แต่อย่างน้อย ตำราคณิตศาสตร์และฟิสิกส์นี่ก็เป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์มาก”

เจียงเช่อยกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อนึกถึงเสินอวี่

ไอ้ของสิ่งนี้มันเหมือนสร้างมาเพื่อจัดการเสินอวี่โดยเฉพาะ เขาเพิ่งคุยโวใส่เธอไปหยกๆ แล้วตอนนี้เขาก็ดันได้ความสามารถระดับบั๊กนี่มาครอบครอง

เขาค้นหาข้อมูลในตำราคณิตศาสตร์และฟิสิกส์อย่างรวดเร็ว และพบคำตอบของปัญหาส่วนใหญ่ที่มนุษย์ยังแก้ไม่ได้

“เสี่ยวอวี่เอ่อร์ คราวนี้เธอหนีไม่พ้นแน่ หึๆๆ~”

เสียงหัวเราะของเจียงเช่อช่างดูชั่วร้ายนัก เขาไม่ใช่คนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลอะไรหรอก เขาสนใจเรื่องผู้หญิงมากกว่าเรื่องความยิ่งใหญ่ของโลก

ระหว่างความรู้แจ้งกับกามารมณ์ เขาเลือกกามารมณ์!

...

บ้านตระกูลเจียงช่วงนี้ดูจะคึกคักเป็นพิเศษ

แม้แต่ไป๋เจี๋ย ยัยหนูจอมย้ำคิดย้ำทำก็กลับมาแล้ว

“เสี่ยวเจี๋ย ก่อนไปนี่แอบขโมยกางเกงในฉันไปใช่ไหม?”

เจียงเช่อปรายตามองกระเป๋าเป้ข้างหลังไป๋เจี๋ย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าข้างในนั้นต้องเต็มไปด้วยของใช้ส่วนตัวของเขาแน่ๆ

ก่อนเธอจะไปคราวก่อน เธอแอบฉกกางเกงในเขาไปตั้งเจ็ดแปดตัว เชื่อเขาเลยสิ!

นิสัยย้ำคิดย้ำทำของเธอถูกแสดงออกมาอย่างเต็มที่!

ไป๋เจี๋ยไม่ได้อธิบายอะไร ได้แต่ก้มหน้าและประสานมือไว้ข้างหลัง เธอสวมชุดเดรสลายดอกไม้และมัดผมแกละคู่ ดูใสซื่อเหมือนเด็กสาวไร้เดียงสา

เจียงเช่อสังเกตว่าสไตล์ของเธอเริ่มจะเหมือนอวี้หว่านเอ่อร์เข้าไปทุกที

แผนการเล็กๆ ของไป๋เจี๋ยหนีไม่พ้นสายตาอันคมกริบของเจียงเช่อ เขาเอื้อมมือไปบีบแก้มเธอเบาๆ

“ไม่จำเป็นต้องไปเลียนแบบคนอื่นหรอก เธอคือเธอ... และสำหรับฉัน เธอจะเป็นคนที่พิเศษเสมอ”

พูดจบเจียงเช่อก็โน้มตัวลงจูบที่หน้าผากเนียนของไป๋เจี๋ยเบาๆ

“อื้อ~”

อารมณ์ของไป๋เจี๋ยสดใสขึ้นทันทีที่ได้ยินคำพูดของเจียงเช่อ

จากนั้นเธอก็ถอดกระเป๋าเป้ออกแล้วรูดซิปเปิด

“เจียงเช่อ ฉันขอโทษ... ฉันเอาเสื้อผ้านายไป แต่ฉันซักมันทุกครั้งหลังจากใช้เสร็จนะ”

ไป๋เจี๋ยพยายามอธิบายอย่างสุดชีวิต

เจียงเช่อ

“...”

ยัยหนู เธอพูดอะไรให้มันเคลียร์หน่อยสิ คำว่า "หลังจากใช้เสร็จ" นี่มันหมายความว่ายังไง! อธิบายมาเดี๋ยวนี้!

เมื่อมองดูชั้นในของตัวเองที่สีเริ่มซีดเพราะการซักที่บ่อยเกินไป เจียงเช่อก็ถึงกับพูดไม่ออก เขาจินตนาการไม่ได้เลยว่าเสื้อผ้าของเขาต้องผ่านสมรภูมิอะไรมาบ้าง

“เจียง... เจียงเช่อ เรื่อง... เรื่องที่นายพูดเมื่อกี้ นับไหม?”

ไป๋เจี๋ยถามอ้อมแอ้ม

“เรื่องอะไรล่ะ?” เจียงเช่อถามอย่างสงสัย

“ที่นายบอกว่า... ไม่ต้องเลียนแบบคนอื่น ให้เป็นตัวของตัวเอง...”

“อื้ม ใช่สิ! เธอจะไปเลียนแบบคนอื่นทำไมล่ะ?”

ชัดเจนว่าไป๋เจี๋ยสนใจแค่ประโยคหลัง—การเป็นตัวของตัวเอง!

ก่อนที่เจียงเช่อจะทันตั้งตัว เด็กสาวก็โถมตัวเข้ากอดเขาแน่น ซุกหน้าลงกับอกเหมือนลูกแมวที่ได้เจอเจ้าของหลังจากจากกันไปนาน เธอเกาะติดเขาแน่นราวกับปลาหมึก

“เจียงเช่อ ฉันคิดถึงนายที่สุดเลย!!!”

บทที่ 270 : ความตกตะลึงของฉู่เทา โลกทัศน์พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

จะรับมือกับผู้หญิงสายยันเดเระหรือพวกจอมย้ำคิดย้ำทำอย่างไร?

นายน้อยเจียงเช่อทำให้ดูเป็นตัวอย่างผ่านการกระทำของเขาแล้ว!

ความน่ากลัวของสาวสายยันเดเระน่ะ สุดท้ายมันก็ขึ้นอยู่กับว่านาย (รัก↓) เธอมากพอหรือเปล่าไม่ใช่เหรอ?

ต่อหน้าเจียงเช่อ ไม่มีสาวคนไหนจะมาแผลงฤทธิ์ได้ทั้งนั้น ผู้ชายที่มีความสามารถรอบด้านอย่างเขาไม่เคยหวั่นเกรงแม่สาวจอมหมกมุ่นเพียงคนเดียว

ยิ่งห่างกันนานความรักยิ่งหวานล้ำ เจียงเช่อใช้เวลาทั้งวันพาไป๋เจี๋ยออกไปเดท

มันเหมือนกับการทำอาหาร การตุ๋นเนื้อในหม้อใหญ่แม้มันจะง่ายแต่มันก็ไหม้ได้ง่ายเหมือนกัน นานๆ ทีการได้ทำเมนูผัดผักบ้างก็ถือเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศที่ดี

ในฐานะเพลย์บอยตัวพ่อ เจียงเช่อพาเด็กสาวไปเดทในสถานที่ที่หลากหลาย

คนทั่วไปไปเดทกันที่ไหนล่ะ? สวนสนุก โรงภาพยนตร์ หรือห้างสรรพสินค้าและสวนสาธารณะ

แต่เจียงเช่อนั้นต่างออกไป เขาพาไป๋เจี๋ยไปกระโดดร่ม!

ความรู้สึกตอนดิ่งลงมาจากความสูงหลายพันเมตร ความระทึกใจตอนตกลงมาอย่างอิสระ... แม้จะเป็นถึงระดับปรมาจารย์ เจียงเช่อก็ยังสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นนั้น

ไป๋เจี๋ยกระโดดร่มไม่เป็น เจียงเช่อที่เป็นมือโปรจึงทำหน้าที่ไกด์คอยสอนเธอทีละขั้นตอน

พวกเขาถูกรัดติดกันเพื่อทำการกระโดดร่มแบบแทนเดม!

หลังจากร่อนลงพื้น ขาของไป๋เจี๋ยอ่อนแรงจนเดินไม่ไหวและต้องให้เจียงเช่ออุ้มเดิน

ในแง่นี้ ไป๋เจี๋ยยังสู้พี่สาวของเธออย่างไป๋เฉียงเวยไม่ได้อย่างเห็นได้ชัด

ไป๋เฉียงเวยที่เป็นอดีตทหารรับจ้างย่อมผ่านการฝึกกระโดดร่มมาอย่างโชกโชน

เจียงเช่อเคยพาเฉียงเวยไปกระโดดร่มมาแล้ว และมันเป็นประสบการณ์ที่วิเศษมาก พวกเขาเข้าขากันได้อย่างสมบูรณ์ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

“เจียงเช่อ หลังจากตั้งใจเรียนอย่างหนักในช่วงนี้ ฉันคิดว่าฉันน่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับนายได้นะ”

เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของไป๋เจี๋ย หัวใจของเจียงเช่อก็หล่นวูบ แย่แล้ว... เขาลืมบอกไป๋เจี๋ยเรื่องมหาวิทยาลัยที่พวกเขากะจะเข้าเรียนกันก่อนหน้านี้

ความจริงคะแนนเดิมของไป๋เจี๋ยก็ดีพอที่จะเข้ามหาวิทยาลัย Z ได้สบายๆ อยู่แล้ว

“เอ่อ... เสี่ยวเจี๋ย หลังจากคุยกันแล้ว พวกเราตัดสินใจว่าจะสมัครเข้ามหาวิทยาลัย Z ในเมืองนี้นะ”

สีหน้าของเด็กสาวแข็งค้างไปในทันที

มหาวิทยาลัย Z งั้นเหรอ?

แล้วความพยายามทั้งหมดที่เธอทุ่มเทอ่านหนังสือจนยกระดับคะแนนขึ้นมาได้ตั้งเยอะภายในสองเดือนล่ะ!

เธอรู้สึกว่าตัวเองสามารถเข้ามหาวิทยาลัยหยานได้สบายๆ ด้วยซ้ำ...

แต่ด้วยคะแนนเดิมของเธอ การเข้ามหาวิทยาลัย Z มันก็เป็นเรื่องง่ายอยู่แล้ว สรุปคือความเหนื่อยยากตลอดสองเดือนที่ผ่านมามันสูญเปล่าอย่างนั้นเหรอ?

เธอไม่ได้เสียใจเรื่องความพยายามที่เสียไปหรอก สิ่งที่เธอแคร์มากกว่าคือ... การที่ไม่ได้เจอหน้าเจียงเช่อเลยตลอดสองเดือนนั้นต่างหาก!

เจียงเช่อลูบผมไป๋เจี๋ยเบาๆ แล้วอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน เด็กสาวเที่ยวเล่นกับเขามาทั้งวันจนหมดแรงข้าวต้มไปเรียบร้อยแล้ว

ไป๋เจี๋ยไม่ได้เกิดมาในยุคที่รุ่งเรืองและยังเป็นเพียงคนธรรมดา ขณะที่ผู้หญิงคนอื่นๆ ของเจียงเช่อต่างก้าวเข้าสู่โลกของวรยุทธ์โบราณและกลายเป็นนักรบกันหมดแล้ว

“หึๆ... เจียงเช่อ แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นลับหลังพวกเราอีกแล้วนะ”

อวี้หว่านเอ่อร์ที่นอนอยู่บนโซฟาเหลือบมองเจียงเช่อพลางเบะปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหมั่นไส้

โลลิตัวน้อยคนนี้ไม่เคยเกรงกลัวอะไรทั้งนั้น ต่อให้โดนสั่งสอนหนักแค่ไหน เธอก็จะกลัวได้แค่สามวัน—ตามสไตล์พวกเจ็บแล้วไม่จำ

หว่านเอ่อร์นั่งกินขนมดูละครน้ำเน่าอยู่บนโซฟา ขาสั้นๆ ของเธอพาดอยู่บนตักของเย่เมิ่งเหยา มีฉินเฉี่ยวเฉี่ยวนั่งอยู่ด้วย โดยปกติแล้วสาวๆ พวกนี้เข้ากันได้ดีมาก

เจียงเช่อไม่ต้องกังวลเรื่องการชิงดีชิงเด่นหรือการหึงหวงกันเองท่ามกลางพวกเขาเลย

“นี่ๆๆ อย่ามาจูบฉันด้วยปากที่ไปจูบผู้หญิงคนอื่นมานะ!”

อวี้หว่านเอ่อร์อารมณ์ไม่ดี เธอเริ่มอาละวาดพลางใช้ขาจิ๋วเตะใส่เจียงเช่อ

แต่เจียงเช่อคว้าข้อเท้าเธอไว้ได้ทันก่อนจะหิ้วเธอลอยขึ้นมาจากโซฟา

เหมือนหิ้วลูกไก่ตัวเล็กๆ

“จะทำอะไรน่ะ? ฉันจะตกลงไปแล้วนะ!”

การโดนจับห้อยหัวมันไม่สบายหรอก และนี่คือโลกแห่งความเป็นจริง—ไม่มีกระโปรงต้านแรงโน้มถ่วงหรอกนะ

ฟึ่บ ชุดนอนของหว่านเอ่อร์ตกลงมาปิดหน้าเธอ เผยให้เห็นเพียงเรียวขาจิ๋วที่เนียนนุ่มราวกับหยก

“ไอ้คนลามก ปล่อยฉันนะ ไอ้โรคจิตโลลิคอน!”

“ฮ่าๆๆ หยุดจี้เท้าฉันนะไอ้คนงี่เง่า ฮ่าๆๆๆ~~~”

หว่านเอ่อร์ผู้น่าสงสารถูกหิ้วออกไปแบบนั้นเอง

เย่เมิ่งเหยาดูเหมือนจะชินกับภาพนี้แล้ว “เดี๋ยวฉันไปลาหยุดให้หว่านเอ่อร์สักสามวันละกัน...”

ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวเตือนเธออย่างอ่อนใจ

“เมิ่งเหยา พวกเราเรียนจบกันแล้วนะ”

เย่เมิ่งเหยา

“......”

“เอ่อ ที่บ้านยาแก้ปวดหมดแล้ว เดี๋ยวฉันออกไปซื้อมาให้หว่านเอ่อร์ละกัน”

“เข้าท่า!”

...

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของ ล้างผลาญเงิน 5 ล้านสำเร็จ และได้รับเงินคืนเป็นสองเท่า: 10 ล้าน]

“อย่างที่คิดไว้เลย การติดตามนายน้อยเจียงเช่อคือการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน!”

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ฉู่เทาเพิ่งโชว์รวยฟาดหน้ากลุ่มลูกคนรวยให้หายแค้นด้วยเงินของเขา

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ... เฝิงเชี่ยนเชี่ยนรักแรกของเขาเริ่มเสียใจและอยากจะขอคืนดี แต่เขาปฏิเสธเธอไปอย่างไร้เยื่อใย

อย่างไรก็ตาม เขาและเฝิงเชี่ยนเชี่ยนอยู่ด้วยกันมาถึงแปดปี การเลิกรากันกะทันหันแบบนี้ทำให้เขารู้สึกว่างเปล่าข้างในลึกๆ

“งืออออ~~~ พี่ลิง ผมควรทำไงดี? ผมรู้สึกเหมือนยังลืมเธอไม่ได้เลย”

คนที่ยืนอยู่ข้างฉู่เทาคือชายหน้าตอบที่ดูคล้ายลิง ทำผมสไตล์พังค์แต่ใส่ชุดสูทภูมิฐาน

เขาคือเจ้าลิงนั่นเอง!

เจ้าลิงตบไหล่ฉู่เทาเบาๆ

“อย่าไปคิดมากเลยน้องชาย ผู้หญิงก็แค่คนเดียว ในทะเลยังมีปลาอีกตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องไปยึดติดกับดอกไม้ดอกเดียวด้วยล่ะ?”

ฉู่เทาสูดน้ำมูก เขารู้สึกว่าพี่ชายลิงคนนี้ดูเหมือนจะมีเรื่องราวชีวิตเขียนอยู่บนใบหน้าเยอะเหลือเกิน

“พี่ลิง... พี่ต้องผ่านความรักมาเยอะมากแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ?”

“เปล่าเลย ฉันไม่เคยมีแฟนสักคน”

ฉู่เทา

“......”

พูดมาซะดิบดี ที่แท้ก็ไก่อ่อนเหมือนกันนี่หว่า!

“แต่น้องชาย บางครั้งการมีแฟนมันก็น่ารำคาญเกินไป เวลาผู้หญิงงอนน่ะมันทำให้คนประสาทเสียได้เลยนะ”

“เพราะฉะนั้น... คืนนี้ พี่ชายลิงคนนี้จะพานายไปเปิดหูเปิดตาเอง”

คำพูดของเจ้าลิงทำให้ดวงตาของฉู่เทาเป็นประกายขึ้นมาทันที

หรือว่า... หรือว่า... พี่ลิงจะพาผมไปสวรรค์ของชายชาตรี?

เขาเคยได้ยินเรื่องสถานที่แบบนั้นมาบ้างแต่ไม่เคยไปเหยียบเลยสักครั้ง

“พี่ลิง ผมมีเงินอยู่แสนหนึ่ง พี่ช่วยหาสาวสวยๆ ที่สะอาดสะอ้านให้ผมได้ไหม? ผมยังซิงอยู่นะ ไม่อยากให้ครั้งแรกต้องไปจบลงกับพวกแหล่งแพร่เชื้อ”

เจ้าลิงถึงกับอึ้งก่อนจะตบหัวฉู่เทาเข้าให้ฉาดใหญ่

“แกรู้เรื่องอะไรบ้างเนี่ย? ตามฉันมา... วันนี้ฉันจะพาไปเปิดโลกทัศน์ใหม่เอง ในเมื่อแกเพิ่งอกหักและฉันก็รู้สึกสงสาร เดี๋ยวฉันจะให้แกยืม”ภรรยา" ของฉันไปใช้สักสองสามวันละกัน...”

ฉู่เทาช็อกไปเลย

“พี่ลิง! พี่ลิง แบบนี้ไม่ดีมั้ง! ถึงผมจะมีใจแบบโจโฉ แต่ผมไม่ได้อยากเป็นโจโฉนะ!”

พี่ชายลิงคนนี้ใจกว้างเกินไปแล้ว! ถึงขั้นเสนอให้ยืมภรรยาไปใช้สองสามวันตั้งแต่แรกเจอเลยเหรอ?

จะไปหาพี่ใหญ่ที่ใจกว้างขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก?

ซาบซึ้งจนน้ำตาจะไหล!

แต่ไม่นานหลังจากนั้น ฉู่เทาก็ต้องยืนบื้อใบ้ไปเลย