บทที่ 199 + 200 (ฟรี)

บทที่ 199 : พี่เฉียงโชว์เทพ

หลังจากตระกูลเย่จากไป อาจารย์ทั้งสองของหลินอวี่ก็เดินเข้าไปหาเขา "หลินอวี่ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?"

หลินเสี่ยวเทียนมองดูอดีตศิษย์ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ใครจะคิดว่ามังกรหนุ่มผู้โอหังจะตกต่ำถึงเพียงนี้ในเวลาแค่ครึ่งปี

"หึๆ... พวกคุณก็รู้ว่าใครเป็นคนทำไม่ใช่เหรอ? แล้วพวกคุณกล้าไปแก้แค้นให้ฉันไหมล่ะ?"

คำพูดนี้ทำเอาหลินเสี่ยวเทียนและโจวเสวี่ยเหมียนิ่งเงียบไปทันที เพราะพวกเขารู้ดีว่าไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องนายน้อยเจียง

..

"แต่เธอยังเป็นศิษย์ของฉันนะ ต่อให้เธอจะพิการ... แต่เธอก็จะไประเริงกับผู้ชายแบบนี้ไม่ได้!"

หลินเสี่ยวเทียนชี้หน้าด่าพี่เฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ จนพี่เฉียงต้องเกาหัวล้านอย่างเคอะเขิน

เขารู้สึกเหมือนหนุ่มยากจนที่กำลังโดนแม่ยายจอมจู้จี้ซักไซ้อย่างไรอย่างนั้น ส่วนหลินอวี่... เธอเพียงแค่ส่ายหน้าอย่างไม่แยแส

"พวกคุณกลับไปเถอะ ถือซะว่าฉันไม่ใช่ศิษย์ของพวกคุณอีกต่อไปแล้ว" พูดจบเธอก็หันไปหาเย่เหลียงเฉิน สะบัดแส้ในมือฟาดเข้าใส่เขาทันที

เย่เหลียงเฉิน : "......" "นี่เธอเอาฉันเป็นที่ระบายอารมณ์หรือไงฮะ?!"

..

การที่มีผู้หญิงรายล้อมเยอะเกินไปมันเป็นยังไง? สำหรับเจียงเช่อแล้ว... มันคือความเจ็บปวดที่แสนหวาน

เขามีพันธะหัวใจเยอะเกินไปจริงๆ อยู่ที่บ้านต้องคอยเอาใจอวี้หว่านเอ่อร์ เย่เมิ่งเหยา และฉินเฉี่ยวเฉี่ยว ส่วนข้างนอกเขาก็ยังต้องดูแลตำรวจสาวอย่างหวังเยี่ยนหรานด้วย

เพราะการรักษาความสัมพันธ์ต้องใช้เวลา ไม่อย่างนั้นประกายไฟที่อุตส่าห์จุดติดอาจจะมอดดับไปได้ง่ายๆ

"พี่เยี่ยนหราน ฉันทำมื้อเที่ยงมาฝากเธอด้วยนะ"

..

เจียงเช่อแวะไปที่สถานีตำรวจแล้วยื่นกล่องข้าวให้เธอ เซอร์ไพรส์นี้ทำเอาหวังเยี่ยนหรานทำตัวไม่ถูก เพื่อนตำรวจรอบข้างต่างพากันแซวไม่หยุด

ใบหน้าสวยของเธอแดงระเรื่อพลางถลึงตาใส่เจียงเช่อ

[เจียงเช่อ ไอ้เด็กนี่ตั้งใจชัดๆ มาทำประเจิดประเจ้อต่อหน้าเพื่อนร่วมงานแบบนี้... หึ]

ถึงจะบ่นในใจ แต่ลึกๆ เธอก็รู้สึกประทับใจมาก

"เธอ... เธอไม่ต้องลำบากมาเองก็ได้ ฉันสั่งเดลิเวอรี่เอาได้"

..

หวังเยี่ยนหรานหน้าแดงซ่าน!! ภาพนี้ทำเอาตำรวจทั้งสถานีตกตะลึง ใครจะคิดว่าตำรวจสาวผู้เย็นชาก็มีมุมเขินอายแบบผู้หญิงตัวเล็กๆ กับเขาด้วย?

"พี่เยี่ยนหราน ถ้าเธอไม่ชอบ... วันหลังฉันจะไม่มาแล้วนะ~"

"ไม่นะ——"

พูดจบเธอก็รีบก้มหน้า ย่ำเท้ากับพื้นด้วยความเขินอาย

"หึ... ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ" เจียงเช่อเม้มปากยิ้ม

การที่เขาเอาอาหารมาส่งนี่เรียกว่า "ตัวสำรอง" หรือเปล่า?

ไม่มีทาง! ตัวสำรองคือพวกที่ทำดีอยู่ฝ่ายเดียวจนน่าสมเพชเหมือนตัวตลก แต่ความสัมพันธ์ที่แท้จริงคือการพยายามของทั้งสองฝ่าย!

..

"งั้น... พี่เยี่ยนหรานรีบกินซะนะ นี่คิอข้าวกล่องที่ฉันตั้งใจทำมาให้เธอ เต็มไปด้วยความรักเลยนะ" เจียงเช่อโบกมือลาแล้วรีบจากไป

พอเขาไปแล้ว สถานีตำรวจก็เต็มไปด้วยเสียงแซว "ว้าย~~~ บรรยากาศสีชมพูมาเต็มเลย ข้าวกล่องแห่งความรัก... แหวะ"

เพื่อนสนิทของเธอแกล้งล้อเลียนจนหวังเยี่ยนหรานต้องถลึงตาใส่ "โม่โม่ อยากโดนดีใช่ไหม?"

แต่พูดตามตรง เธอรู้สึกอุ่นใจจริงๆ

[หึ ยัยเด็กแสบ มีสาวๆ ล้อมรอบขนาดนี้ยังจะมาตามจีบฉันอีกเหรอ? คิดว่ามุกจีบสาวตื้นๆ แบบนี้จะชนะใจฉันได้งั้นเหรอ?]

..

เธอยังคิดว่าเจียงเช่อเป็นแค่เด็กน้อยที่ยังไม่รู้จักโลก แต่พอเปิดกล่องข้าวออกมา กลิ่นหอมหวนก็พุ่งเข้าปะทะจมูกทันที

กลิ่นนั่นตลบอบอวลไปทั่วสถานี จนเพื่อนตำรวจที่กำลังหิวโซต้องกลืนน้ำลายตามๆ กัน

ด้วยทักษะเชฟระดับ SSS อาหารของเจียงเช่อจึงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันกระตุ้นความหิวของทุกคนได้อย่างรุนแรง

"อึก~" หวังเยี่ยนหรานเองก็อดใจไม่ไหว แม้จะเป็นเพียงอาหารบ้านๆ แต่มันกลับดูน่ากินและสีสวยจนน้ำลายสอ

"โห หอมจังเลยพี่เยี่ยนหราน ขอกินคำนึงได้ไหม? คำเดียวเอง!"

แต่แน่นอนว่าหวังเยี่ยนหรานทำหน้าตึงใส่ทันที

"ปึ้ง!" เธอปิดกล่องข้าวด้วยความรวดเร็ว แล้วเดินเชิดหน้าเข้าห้องทำงานส่วนตัวไปทันที

..

หวังเยี่ยนหรานนั่งกินข้าวคนเดียวพลางอมยิ้มอย่างมีความสุข "หึ เจียงเช่อ ไอ้เด็กนิสัยเสียคนนี้ทำอาหารเก่งไม่เบาเลยแฮะ"

..

"โอ้? ตระกูลเย่กับคนของหลินอวี่ตีกันเองเหรอ?" เมื่อเจียงเช่อได้รับข่าวจากพี่เฉียง เขาก็แทบจะหลุดขำออกมา

พระเอกสองคนตีกันเพื่อแย่งสิทธิ์ในตัวเย่เหลียงเฉิน สุดท้ายฝั่งหลินอวี่ก็ชนะเพราะมีอาจารย์ระดับปราณเทวะหนุนหลัง เย่เหลียงเฉินช่างน่ารันทดจริงๆ

เขายังไม่ทันได้เจอหน้าเจียงเช่อเลยด้วยซ้ำ แต่กลับโดนทรมานจนปางตายขนาดนี้

"ดูท่าหลินอวี่กับพี่เฉียงจะรักกันจริงแฮะ ฉันไม่ได้ตั้งใจแต่ดันไปเป็นพ่อสื่อให้เฉยเลย ฉันนี่มันคนดีจริงๆ"

เจียงเช่อหัวเราะอย่างชั่วร้าย "เหอะๆๆๆ" จนซูเหมียนเหมียนในอ้อมแขนถึงกับสะดุ้ง

[ไอ้คนเลว นายต้องกำลังคิดแผนชั่วอยู่แน่ๆ! ฉัน ซูเหมียนเหมียน มองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว]

..

เจียงเช่อ : "......"

ให้ตายเถอะ ทำไมซูเหมียนเหมียนปากคอเราะร้ายขนาดนี้ อวี้หว่านเอ่อร์แค่ด่าว่าปลาเน่า แต่เธอด่าว่าไอ้คนเลวเลยเหรอ?

"ทำไมแมวตัวนี้ดื้อจังนะ? ฉันได้ยินมาว่าแมวตัวเมียจะเรียบร้อยขึ้นหลังจากมีลูก พรุ่งนี้ฉันจะหาแมวตัวผู้มาให้เธอสักสองสามตัวดีกว่า"

ซูเหมียนเหมียน : "w(ﾟДﾟ)w"

[นี่ฉันยังไม่เรียบร้อยพออีกเหรอ? ฉันน่ะกุลสตรีสุดๆ แล้วนะ!]

[เดี๋ยวนะ! เดี๋ยวๆๆ! หรือว่าไอ้หมอนี่จะได้ยินสิ่งที่ฉันคิดจริงๆ?!]

..

บทที่ 200 : เจ้าแมวน้อยจอมป่วน เจียงเช่อหยิบผลอัคคีแดงออกมาล่อ

ซูเหมียนเหมียนเริ่มรู้สึกเอะใจ เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ดูเหมือนทุกครั้งที่เธอด่าเจียงเช่อในใจ หมอนี่จะมีการตอบสนองในทางลบกลับมาหาเธอเสมอ

ถ้าครั้งสองครั้งอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ... แต่ถ้ามันเกิดขึ้นซ้ำๆ ล่ะ?

เห็นได้ชัดว่าซูเหมียนเหมียนที่เป็นบุตรแห่งโชคชะตามีไอคิวสูงกว่าเฉินหนิงส่วง

รายนั้นก็โดนลงโทษบ่อยเพราะแอบด่าเจียงเช่อในใจเหมือนกัน แต่ไม่เคยคิดจะขุดคุ้ยหาความจริงเลย

"หรือว่า... เขาจะได้ยินสิ่งที่ฉันคิด? หรือเขามีสัมผัสที่หก?"

ซูเหมียนเหมียนเริ่มรู้สึกไม่สบายใจอย่างหนัก ถ้าเธอเดาถูก ฐานะคนข้ามมิติของเธอ... จะไม่ถูกเปิดโปงหมดเปลือกเลยเหรอ?

แถมหลายคืนที่ผ่านมา... เธอยังอาศัยร่างแมวแอบดูเจียงเช่อกับผู้หญิงของเขาจากหัวเตียงทุกคืนเลยด้วย...

ฉิบหายแล้ว! เขาจะได้ยินที่ฉันบ่นไหมเนี่ย? ถ้าจริงนี่มันคือการตายทางสังคมขั้นสูงสุดเลยนะ!

..

"ไม่หรอกๆ! เขาไม่น่าจะได้ยินสิ่งที่ฉันคิดหรอก..."

ซูเหมียนเหมียนพยายามปลอบใจตัวเองในใจ แต่เธอก็ยังไม่วางใจ เลยแอบชำเลืองมองเจียงเช่อแล้วลองของดูสักหน่อย

[ฮัลโหล?]

[ไอ้คนเฮงซวยเอ๊ย! ไอ้กองขยะพิษเคลื่อนที่!]

เมื่อเห็นว่าเจียงเช่อไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ ซูเหมียนเหมียนก็เริ่มด่าในใจหนักขึ้น

[โถ่เอ๊ย กระจอกว่ะ มีผู้หญิงล้อมรอบขนาดนี้ นายจะเอาปัญญาที่ไหนไปรับมือไหว?]

[ถ้าได้ยินสิ่งที่ฉันคิด ก็เดินมาต่อยฉันเลยสิ! ลองดูสิ...]

[ไอ้คนขี้แพ้ นายมันพวกนกกระจอกไม่ทันกินน้ำ!]

เจียงเช่อ : "......"

เจอคำท้าทายที่ไร้ขอบเขตขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เจียงเช่อจะไม่โมโห

..

เธอจะด่าว่าฉันขี้เหร่หรือไร้การศึกษาก็ได้ แต่จะมาดูถูกว่า "สั้นและเร็ว" ไม่ได้เด็ดขาด!

แน่นอนว่า... เจียงเช่อไม่ได้เก็บคำพูดของซูเหมียนเหมียนมาใส่ใจจริงๆ

เพราะคำพูดลอยๆ มันทำอะไรเขาไม่ได้ และเขารู้ว่าซูเหมียนเหมียนแค่พยายามยั่วโมโหเพื่อทดสอบว่าเขาได้ยินเสียงในใจเธอจริงไหม ต่อหน้าการยั่วยุนี้ เจียงเช่อเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ

ขนาดอวี้หว่านเอ่อร์ยังไม่กล้าแหย่ฉันขนาดนี้เลย เธอหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ!

ในฐานะบุตรแห่งโชคชะตา เธอต้องมีวันที่กลายร่างเป็นมนุษย์ได้แน่ ต่อให้เป็นแค่สาวหูแมว... ถึงตอนนั้นเธอจะได้รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวด!

อดทนไว้... สุภาพบุรุษล้างแค้นสิบปีก็ยังไม่สาย!

"เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว?"

ซูเหมียนเหมียนเริ่มงง

[ทำไมเขาเดินหนีไปล่ะ? หรือว่า... เขาจะไม่ได้ยินจริงๆ?]

[ก็น่าจะใช่ ถ้าได้ยินเขาคงเดินมาซ้อมฉันไปแล้ว สงสัยฉันจะตีค่าเขาโตเกินไป (ถอนหายใจอย่างโล่งอก)]

..

[เข้าใจแล้ว ไอ้คนเลวนี่คงแค่ชอบแกล้งแมวเฉยๆ นิสัยเสียจริงๆ...]

ขณะที่บ่นพึมพำ ซูเหมียนเหมียนก็เริ่มหิวอีกครั้ง แต่พอเดินไปที่ชามอาหาร เธอก็ต้องอึ้ง

อาหารแมวในชามสีชมพูเล็กๆ ของเธอมัน... หายวับไปหมดเลย? ใช่แล้ว... อาหารหมดเกลี้ยง

ด้วยกระเพาะที่หลุมดำของเธอ ซูเหมียนเหมียนต้องกินอาหารทุกชั่วโมง ไม่อย่างนั้นเธอจะหิวโซ ดูเหมือนว่า... นี่จะเป็นบทลงโทษจากเจียงเช่อ

[หึ~ ฉันไม่อยากกินอาหารแมวของนายอยู่แล้ว! คิดว่าฉันอยากกินนักหรือไง?]

ด้วยศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ ซูเหมียนเหมียนเดินเชิดหน้าจากไปท่าทางเยื้องย่างแบบแมวผู้สูงศักดิ์ ครึ่งชั่วโมงต่อมา—

ซูเหมียนเหมียนนอนหมดสภาพอยู่ที่มุมห้องนั่งเล่น สายตาของเธอเหลือบไปเห็นตงเอ๋อร์ที่กำลังนั่งเหม่อมองกระถางต้นไม้ เธอประทับใจในความน่ารักของเด็กสาวผมเงินตาม่วงคนนี้มาก

..

"เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว~~~"

ซูเหมียนเหมียนเดินเข้าไปหาตงเอ๋อร์ พยายามอ้อนวอนขออาหารด้วยมโนธรรมที่เหลืออยู่

ตงเอ๋อร์เอียงคอพิจารณา ก่อนจะอุ้มซูเหมียนเหมียนขึ้นมากอดไว้แน่น

[นี่ๆ... อย่าเอาแต่กอดสิ เอาของกินมาให้ฉันหน่อยไม่ได้หรือไง? ฉันจะหิวตายอยู่แล้ว!]

[ขอขนมสักนิดก็ยังดี... ไม่ให้กินแต่อยากจะมาลูบเนี่ยนะ?]

[ดูนี่นะ ฉันจะดิ้นเป็นปลาขาดน้ำเลย—ดิ้นสุดชีวิต!]

อนิจจา ด้วยทักษะแมวสามขาของซูเหมียนเหมียน เธอไม่มีทางหนีพ้นอ้อมกอดของตงเอ๋อร์ไปได้ ใช่แล้ว ทักษะแมวสามขาจริงๆ

หลังจากหนีรอดมาได้ ซูเหมียนเหมียนก็ไปหาอวี้หว่านเอ่อร์ อวี้หว่านเอ่อร์เป็นคนใจดี

เธอเดาใจเจ้าแมวน้อยออกเลยแอบป้อนคุกกี้ให้กินนิดหน่อย แต่จากนั้นอวี้หว่านเอ่อร์ก็อุ้มเธอขึ้นมาลูบไม่หยุดเหมือนกัน

..

[เออๆ... ฉันยอมให้ลูบแป๊บนึงก็ได้ แค่แป๊บเดียวเท่านั้นนะ...]

หลังจากเดินเร่ร่อนอยู่ชั่วโมงหนึ่ง สุดท้ายซูเหมียนเหมียนก็กลับมาหมอบอยู่ที่เท้าของเจียงเช่อ

เธอรู้ซึ้งแล้วว่าอาหารแมวนี่แหละดีที่สุด และเธอก็หาทั่วคฤหาสน์ตระกูลเจียงแล้วแต่ไม่เจอเลยสักเม็ด

"เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว~~~"

ซูเหมียนเหมียนงับขากางเกงเจียงเช่อเบาๆ หวังจะปลุกมโนธรรมในใจเขาให้ตื่นขึ้น

เจียงเช่อแสยะยิ้ม แน่นอนว่าเธอไม่มีทางหาเจอหรอก เพราะเขาเก็บมันไว้ในมิติหยกหมดแล้ว

จากนั้นเขาก็หยิบผลไม้สีแดงสดออกมาหนึ่งลูก ทันทีที่เห็นผลไม้ดวงตาของซูเหมียนเหมียนก็จ้องเขม็ง

ทุกเซลล์ในร่างกายของเธอเรียกร้องให้... กระโดดเข้าไปขย้ำผลไม้นั่น แต่ด้วยอำนาจมืดของจอมเผด็จการเจียงเช่อ... เธอจึงต้องข่มใจไว้

[ผลไม้อะไรน่ะ? หอมจัง... อยากกินจังเลย]

..

[หึ ไอ้คนเจ้าเล่ห์ เอาของดีมาล่อลวง... ไม่ใช่คน... แต่เป็นแมวสินะ]

ซูเหมียนเหมียนเดินวนรอบเท้าเจียงเช่อ สะบัดหางไปมา แถมยังเอาตัวไปถูไถขากางเกงเขาเป็นระยะ "หึ... ยัยแมวช่างยั่ว"

ซูเหมียนเหมียน : "......"

เจียงเช่อคิดว่าในเมื่อผลอัคคีแดงเป็นของล้ำค่าที่ช่วยแม้กระทั่งผู้ฝึกวรยุทธ์ มันต้องเป็นสิ่งล่อใจที่ยิ่งใหญ่สำหรับซูเหมียนเหมียนแน่นอน

ในขณะเดียวกัน เขาก็ครุ่นคิดถึงเรื่องการกลายร่างของเธอ

ปกติแล้วในฐานะบุตรแห่งโชคชะตา เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเป็นแมวตลอดไป เธอต้องกลายร่างได้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์

เจียงเช่อกัดผลไม้ไปสองสามคำ ก่อนจะโยนผลอัคคีแดงที่เหลือครึ่งลูกไปตรงหน้าซูเหมียนเหมียน

"อยากกินเหรอ? เอาไปสิ!"

ซูเหมียนเหมียน : "......"

..

[ไอ้คนสารเลว เอาของเหลือมาให้กินเหรอ? รู้จักคำว่าสุขอนามัยไหมเนี่ย?]

แต่เธอก็ยังทำตามสัญชาตญาณและเริ่มจัดการกับผลไม้นั่น เจียงเช่อจ้องมองเธออย่างตั้งใจ

เขากำลังรอวันที่ซูเหมียนเหมียนจะกลายร่าง เพื่อที่เขาจะได้โชว์ให้เธอเห็นว่า เท้าเบอร์ 45 มันยัดลงไปในรองเท้าเบอร์ 38 ได้ยังไง

จู่ๆ ในขณะที่กำลังกินผลไม้ ซูเหมียนเหมียนก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

ราวกับมีบางอย่างที่น่าสยดสยองกำลังจ้องมองเธออยู่

แต่เธอไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะผลไม้นั่นได้ผลดีเยี่ยม—ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความหิวหายวับไปเป็นปลิดทิ้ง

"หึ ในเมื่อนายให้ผลไม้ดีๆ แบบนี้... วันนี้ฉันจะไม่ด่านายในใจก็แล้วกัน"