บทที่ 68 : ไป๋เจี๋ย เธอเสริมหน้าอกมาหรือเปล่า

บทที่ 68 : ไป๋เจี๋ย เธอเสริมหน้าอกมาหรือเปล่า

เมื่อเห็นหวังลี่ลี่เดินจากไป ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวก็รู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ในใจ เธอมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มและเริ่มส่งข้อความหาเจียงเช่อ

ตอนนี้เจียงเช่อคือที่พึ่งทางใจเพียงหนึ่งเดียวของเธอ เมื่อไหร่ที่มีเรื่องไม่สบายใจ คนแรกที่เธอนึกถึงมักจะเป็นเจียงเช่อเสมอ

[ฉินเฉี่ยวเฉี่ยว: เจียงเช่อ นายหลับหรือยัง?]

ทางด้านเจียงเช่อเขากำลังให้อาหารแมวอยู่ เพราะเขามัวแต่นอนนอกบ้านมาสองคืนจนลืมเปลี่ยนอาหารให้เจ้าแมวแรกดอลล์ตัวนี้ มันเกือบจะหิวตายอยู่แล้ว

"แกเป็นผีหิวโซกลับชาติมาเกิดหรือไง? ตะกละขนาดนี้เชียว?" เจียงเช่อบ่นพึมพำพลางใช้นิ้วดีดก้นมันเบาๆ หนึ่งที "เมี้ยว~" เจ้าแมวร้องอย่างน่าสงสารแล้วมุดหนีเข้าตู้เสื้อผ้าไป สะใจจริงๆ~

"หือ? ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวส่งข้อความมาหาฉันทำไมนะ?" เจียงเช่อหรี่ตาลงเล็กน้อย

[เจียงเช่อ: คิดถึงฉันเหรอ?]

ทางด้านฉินเฉี่ยวเฉี่ยวที่ใบหน้าหมองเศร้าเริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นข้อความตอบกลับ

[ฉินเฉี่ยวเฉี่ยว: ใช่ค่ะเจียงเช่อ หนูคิดถึงพี่มากเลย]

[รู้ไหม เมื่อกี้หนูเกือบโดนแม่ด่าตายเลย แม่เจอกางเกง... กางเกงใน... ของพี่ในบ้าน แถมยังตบหน้าหนูด้วย เจ็บมากเลยค่ะ] เด็กสาวเริ่มทำตัวออดอ้อนเพื่อโหยหาความรักที่เธอไม่เคยได้รับจากพ่อแม่

เจียงเช่อชะงักไปครู่หนึ่ง กางเกงในงั้นเหรอ? มิน่าล่ะ ทำไมของฉันมันหายไปตัวหนึ่ง! ที่แท้ก็ลืมไว้บ้านฉินเฉี่ยวเฉี่ยวนี่เอง! เอ่อ... เหตุผลนี้ฟังดูอ่อนไปหน่อยแฮะ สำหรับยอดฝีมือขั้นเร้นลับระดับสมบูรณ์อย่างเขา จะมาขี้หลงขี้ลืมขนาดนี้ได้ยังไง? ความจริงแล้วเขาจงใจทิ้งไว้ต่างหากล่ะ!

[เจียงเช่อ: เฉี่ยวเฉี่ยว แม่เธอตบเธอเหรอ? ยังเจ็บอยู่ไหม? เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะบอกให้บอร์ดบริหารไล่แม่เธอออก!]

คำพูดของเจียงเช่อทำให้หัวใจของฉินเฉี่ยวเฉี่ยวอบอุ่น เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองก็มีคนรักเหมือนกัน แต่ยังไงหวังลี่ลี่ก็เป็นคนเลี้ยงเธอมา...

"เจียงเช่อ ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็เป็นแม่ของหนู" ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวฝืนยิ้มอย่างขมขื่น

[เจียงเช่อ: เอาล่ะเฉี่ยวเฉี่ยว มั่นใจในตัวเองหน่อย ถ้าใครรังแกเธอให้บอกฉัน]

เจียงเช่อเชี่ยวชาญเรื่องการปลอบเด็กสาวเป็นอย่างดี สำหรับเพลย์บอยมือโปร คำหวานพวกนี้พูดออกมาได้เป็นธรรมชาติสุดๆ

ที่สำคัญคือ... ผู้หญิงมักจะแพ้ทางคำพูดที่ดูใส่ใจและอบอุ่นแบบนี้เสมอ ถึงแม้จะมีคนบอกว่า "คนดีมักจะนก" แต่นั่นมันมีเงื่อนไขคือ ตำแหน่งของคุณในใจเธอ... มันต่ำกว่าหมาไปแล้วต่างหาก!

ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวม้วนตัวอยู่ในผ้าห่มด้วยความซาบซึ้งจนแทบน้ำตาไหล

[ฉินเฉี่ยวเฉี่ยว: เจียงเช่อ หนูคิดถึงพี่จัง…

][เจียงเช่อ: ให้ฉันจัดการให้พ่อแม่เธอไปดูงานต่างจังหวัดอีกรอบไหมล่ะ?]

เด็กสาวหน้าแดงก่ำ มีหรือเธอจะไม่เข้าใจความหมายแฝงของเจียงเช่อ

[ฉินเฉี่ยวเฉี่ยว: ไม่เอา พี่นิสัยไม่ดีเลยนะ~]

เจียงเช่อหัวเราะหึๆ ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวช่างใสซื่อจริงๆ ผู้หญิงแบบนี้คว้าใจได้ง่ายที่สุด แน่นอนว่าเจียงเช่อไม่มีวันมอบหัวใจให้ใคร เขาเป็นผู้ชายประเภทที่รักผู้หญิงทุกคนเท่ากัน (รักกว้างขวาง)

......

วันถัดมา อวี้หว่านเอ๋อร์เดินมาที่โต๊ะของเจียงเช่อพลางขมวดคิ้วและพูดเสียงเบา "ไอ้คนลามก นายทำอะไรพี่เมิ่งเหยา?" วันนี้เป็นวันจันทร์ แต่เย่เมิ่งเหยาไม่มาโรงเรียน ซึ่งมันทำให้หว่านเอ๋อร์สงสัยมาก ตั้งแต่คืนวันเสาร์ที่งานวันเกิดเลิก ทั้งเจียงเช่อและเย่เมิ่งเหยาหายตัวไปทั้งคู่ พี่สาวสุดสวยของเธอก็ขาดการติดต่อมาสองวันแล้ว

หว่านเอ๋อร์ถึงขั้นคิดไปไกลว่า... เจียงเช่อแอบขังเย่เมิ่งเหยาไว้ในห้องใต้ดินหรือเปล่า? อืม... ด้วยนิสัยหื่นกามของหมอนี่ ก็มีความเป็นไปได้อยู่นะ!

เจียงเช่อ: "......"

ความคิดของยัยโลลิคนนี้ถูกเขาได้ยินหมดผ่านทักษะอ่านใจ จนหน้าผากเขาเริ่มมีเส้นสีดำขึ้น นี่เธอเห็นฉันเป็นคนโรคจิตขนาดนั้นเลยเหรอ?

"ทำไม? คิดถึงพี่เมิ่งเหยาของเธอเหรอ?" เจียงเช่อถามพร้อมรอยยิ้ม

"บอกมาเถอะน่า! เลิกกวนประสาทสักที" หว่านเอ๋อร์รู้ว่าเจียงเช่อไม่มีทางพูดความจริง แต่เธอก็ยังอยากรู้... ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างเขากับเย่เมิ่งเหยาจริงๆ หรือเปล่า

"นี่คือวิธีขอร้องคนอื่นงั้นเหรอ?"

เจียงเช่อยักไหล่

"หึ ถ้าไม่บอกก็ช่าง ถ้าถ้านายกล้ารังแกพี่เมิ่งเหยาละก็... ฉันจะ... ฉันจะ... ไม่คุยกับนายตลอดไปเลย!"

หว่านเอ๋อร์พองลมที่แก้ม พยายามคิดคำขู่ที่ดูรุนแรงที่สุด แต่พอนึกไปนึกมา... เธอก็พบว่าตัวเองแทบไม่มีอะไรไปขู่เขาได้เลย ทว่าคำพูดนี้กลับได้ผลกับเจียงเช่ออย่างประหลาด!

หว่านเอ๋อร์ตัวนุ่มนิ่ม กลิ่นกายหอมหวาน แถมยังเป็นโลลิถูกกฎหมาย ไม่มีผู้ชายคนไหนต้านทานไหวหรอก

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน ก็มีร่างหนึ่งปรากฏตัวที่หน้าห้องเรียน

"คุณชายเจียง! มีคนมาหาครับ!" "หือ... นั่นไป๋เจี๋ยจากห้อง 3 ไม่ใช่เหรอ? มาหาคุณชายเจียงทำไมกัน?"

เจียงเช่อขมวดคิ้วแล้วมองไป ที่ประตูห้องมีเด็กสาวสวมชุดนักเรียนมัดผมหางม้า ยืนเอามือไขว้หลังดูเป็นสาวน้อยวัยใส

"ไอ้เจียงเช่อคนเจ้าชู้! กล้าดีนังไงมาจีบสาวอื่นต่อหน้าฉัน!"

หว่านเอ๋อร์แอบด่าเขาในใจไม่หยุด ตั้งแต่เจียงเช่อขู่เธอในห้องเก็บเอกสารวันนั้น เขาก็ดูเหมือนจะกลายเป็นพวกเจ้าชู้ประตูดินขึ้นมาทันที...

......

ป่าหลังอาคารเรียน

"เธอเป็นใคร?" เจียงเช่อกวาดสายตามองเด็กสาวที่ดูใสซื่อตรงหน้า แม้เขาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าเธอคือใคร

ไป๋เจี๋ย! ผู้หญิงที่วางยาเย่เมิ่งเหยา และเป็นหนึ่งในติ่งที่คลั่งไคล้เขา แถมยังมีอาการยันเดเร่แฝงอยู่นิดๆ ด้วย

พูดตามตรง เจียงเช่อแทบไม่อยากเชื่อมโยงภาพเด็กสาวใสๆ ตรงหน้า กับยัยผู้หญิงแต่งหน้าจัดจ้านในชุดเซ็กซี่ที่งานวันเกิดเลย

"ฉันชื่อไป๋เจี๋ย จำไม่ได้เหรอคะ? เจียงเช่อ คุณเคยช่วยฉันไว้นะ!"

ผ่านทักษะอ่านใจ เจียงเช่อจึงเข้าใจคำว่า "ช่วย" ของเธอ มันคือเมื่อหลายปีก่อนตอนมัธยมต้น ไป๋เจี๋ยถูกนักเลงตามตื๊อหลังเลิกเรียน และเขาเป็นคนเข้าไปช่วยไล่พวกนั้นให้

"อ้อ?" เจียงเช่อเผยรอยยิ้มออกมา

เขารู้ดีว่าการจัดการกับผู้หญิงแต่ละประเภทต้องใช้บุคลิกที่ต่างกัน ต่อหน้าอวี้หว่านเอ๋อร์ เขาคือไอ้คนเจ้าเล่ห์ ต่อหน้าเย่เมิ่งเหยา เขาคือเทพบุตรสุดเย็นชา ต่อหน้าฉินเฉี่ยวเฉี่ยว เขาคือรุ่นพี่ที่แสนอบอุ่น และต่อหน้ายัยเด็กยันเดเระคนนี้...