บทที่ 22 : ความตื่นเต้นของเจียงอวิ๋นหลี่ ฉันอยากได้เธอมาเป็นลูกสะใภ้

บทที่ 22 : ความตื่นเต้นของเจียงอวิ๋นหลี่ ฉันอยากได้เธอมาเป็นลูกสะใภ้

"พอได้แล้วเจียงเช่อ! นายต้องการอะไรกันแน่?"

อวี้หว่านเอ๋อร์เดินตามเจียงเช่อมาที่รถ พอไม่มีคนรู้จักอยู่แถวนี้ ท่าทางของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

"ฉันไม่ไปบ้านนายหรอกนะ คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่านายวางแผนอะไรอยู่? นายน่ะมันไอ้คนเฮงซวย!"

ดวงตาของอวี้หว่านเอ๋อร์เต็มไปด้วยความโกรธแค้นขณะจ้องมองเจียงเช่อ ทั้งหมดก็เพราะไอ้ผู้ชายสารเลวคนนี้... ที่ทำให้เธอต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินค่าข้าวไปตั้งหนึ่งพันเจ็ดร้อยหยวนในมื้อเดียว

มันเกินไปแล้วจริงๆ!

"แหม่ๆ ดูเหมือนเธอจะรวยไม่เบาเลยนะเนี่ย! จ่ายค่าข้าวครั้งละเป็นพันหยวนได้สบายๆ..."

"แต่แปลกนะ... ที่โรงเรียนเธอกลับยื่นเรื่องขอรับทุนอุดหนุนนักเรียนยากจนซะงั้น!"

เจียงเช่อนั่งอยู่ที่เบาะคนขับพลางแสยะยิ้มกว้าง

อวี้หว่านเอ๋อร์ไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ทันทีว่าเจียงเช่อกำลังขู่เรื่องอะไร ถ้าโรงเรียนรู้ว่านักเรียนที่รับทุนช่วยเหลือแอบไปเลี้ยงข้าวคนอื่นมื้อละเกือบสองพันหยวน ผลที่ตามมาจะเป็นยังไงล่ะ?

"นายต้องการอะไรกันแน่? เจียงเช่อ เลิกแกล้งฉันสักทีได้ไหม? ทำไมต้องจ้องเล่นงานแต่ฉันด้วย?"

อวี้หว่านเอ๋อร์แทบจะสติแตก เธอไม่เคยไปทำร้ายใครก่อนเลย... ทำไมเธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย?

พอนึกถึงความลำบากของตัวเอง น้ำตาของเด็กสาวก็ร่วงเผาะออกมาทันที

เธอก้มหน้าร้องไห้จนตัวโยนดูน่าเวทนาเป็นที่สุด หยดน้ำตาไหลพรากราวกับเม็ดไข่ปลาขาดสาย...

ยังดีที่รถมายบัคคันนี้เก็บเสียงได้ยอดเยี่ยม ไม่อย่างนั้นเสียงร้องของเธอคงเรียกตำรวจมาแน่นอน

เจียงเช่อเฝ้ามองอวี้หว่านเอ๋อร์ร้องไห้อย่างใจเย็น จะมามุกบีบน้ำตาเรียกความสงสารอีกแล้วเหรอ?

เสียใจด้วยนะยัยหนู มุกนั้นมันใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก

และก็เป็นไปตามคาด อวี้หว่านเอ๋อร์หยุดร้องหลังจากผ่านไปไม่กี่นาที

ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้

"นายต้องคืนเงินฉันมา! ค่าข้าวมันตั้ง 1,700 หยวน นายต้องชดใช้คืนมาให้ฉัน 1,000 หยวน!"

เธอแบมือเล็กๆ ออกมาทวงเงินอย่างขึงขัง

เจียงเช่อหัวเราะหึๆ "อยากได้เงินงั้นเหรอ? งั้นก็เข้ามาหาเงินเอาเองสิ!"

อวี้หว่านเอ๋อร์กัดฟันกรอด ไอ้หมอนี่มันคนเลวชัดๆ เสียดายใบหน้าหล่อๆ นั่นจริงๆ

"มาติวให้ฉัน... สองชั่วโมงให้ 700 หยวน ถ้ามีคอร์สพิเศษเพิ่มเติม... ฉันจ่ายเพิ่มให้ไม่อั้น!"

"หึ นายนี่มันไอ้คนเลวระดับตำนาน!" อวี้หว่านเอ๋อร์พยายามจะเปิดประตูรถหนีด้วยความโกรธ

แต่เจียงเช่อล็อคประตูไว้หมดแล้ว

และเขาก็เหยียบคันเร่งพุ่งออกไปทันที!

...

เจียงเช่อขับรถด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือนึงก็จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ

ท่าทางของเขาดูไหลลื่นและช่ำชองดั่งสายน้ำ

"แค็กๆ... เจียงเช่อ นี่ยังสูบบุหรี่ด้วยเหรอ?"

อวี้หว่านเอ๋อร์ไอออกมาสองสามครั้ง ความประทับใจที่มีต่อเขามันติดลบไปถึงขั้นวิกฤตแล้ว

"เอาแบบนี้ไหม? มาคบกับฉัน... แล้วหลังจากนี้ฉันจะออกค่าใช้จ่ายให้เธอทุกอย่างเลย เธอว่าไง?"

"ไอ้คนเฮงซวย! ฝันไปเถอะ... ถึงฉันจะจน แต่ฉันไม่ขายตัวกินหรอกนะ!"

อวี้หว่านเอ๋อร์แยกเขี้ยวใส่ ดูเหมือนลูกแมวน้อยที่โดนเหยียบหาง

"หึหึ... ไม่ใช่ว่าเธอขายตัวไปแล้วเหรอ? ตอนที่อยู่กับเย่เมิ่งเหยา... เธอก็ยอมให้ยัยนั่นหาเศษหาเลยไปตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง?"

"หึ นายจะไปรู้อะไร! เพื่อนสนิทกันเขาก็เล่นกันแบบนั้นเป็นปกติอยู่แล้ว นายมันก็แค่พวก... หัวสมองมีแต่เรื่องสกปรก!"

"อยู่กับฉันดีกว่าอยู่กับเย่เมิ่งเหยาเยอะ! อีกอย่าง ฉันรวยกว่ายัยนั่นอีกนะ!"

"ถุย!"

เจียงเช่อไม่รีบร้อน ยัยแมวป่าน้อยตัวนี้ดูน่ารักดีเหมือนกัน

......

ไม่นานนัก รถก็ค่อยๆ เลี้ยวเข้าสู่เขตวิลล่าตระกูลเจียง

แม้วจะฝืนใจแค่ไหน แต่อวี้หว่านเอ๋อร์ก็ต้องเดินตามเจียงเช่อเข้าบ้านไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ไอ้เศรษฐีสารเลว!"

เด็กสาวสบถด่าเบาๆ ในลำคอ วิลล่าตระกูลเจียงกว้างใหญ่มหาศาล แค่เฉพาะพื้นที่ดินก็น่าจะหลายพันตารางเมตรแล้ว แถมยังมีสวนส่วนตัวและสระว่ายน้ำครบครัน

อย่างไรก็ตาม อวี้หว่านเอ๋อร์ไม่ได้ดูตกใจอะไรนัก เพราะเธอมักจะไปเที่ยวบ้านเย่เมิ่งเหยาบ่อยๆ

อวี้หว่านเอ๋อร์สะพายเป้ใบเล็ก ตัวเตี้ยๆ เล็กๆ พอมองจากข้างหลังแล้วดูเหมือนมันฝรั่งหัวน้อยๆ ไม่มีผิด

มันฝรั่งน้อยจากทางใต้อย่างแท้จริง!

แต่ใครจะเชื่อว่าจริงๆ แล้วเธอคือโลลิถูกกฎหมายอายุ 18 ปีเข้าไปแล้ว?

"อาเช่อ กลับมาแล้วเหรอ?"

เจียงอวิ๋นหลี่ แม่บุญธรรมของเจียงเช่อ กำลังเอนกายอยู่บนโซฟาในชุดนอนสีขาวพร้อมกับมาส์กหน้าอยู่ ดูท่าทางขี้เกียจสุดๆ

เธอเหลือบมองไปที่เจียงเช่อ "เอ๊ะ???"

หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนโซฟาทันที!

เธรีบดึงมาส์กหน้าออก มาดคุณนายผู้แสนเฉื่อยชาหายวับไปในพริบตา!

เธอสวมรองเท้าแตะแล้ววิ่งมาที่หน้าประตู พลางเดินวนรอบตัวอวี้หว่านเอ๋อร์หลายรอบ

"เด็กอะไรจะน่ารักขนาดนี้เนี่ย!"

จากนั้นเจียงอวิ๋นหลี่ก็หันไปมองเจียงเช่อ "ลูกรัก แฟนที่ลูกหามาเนี่ยน่ารักสุดๆ ไปเลย! แม่ชอบจัง!"

คำพูดของเจียงอวิ๋นหลี่ทำให้อวี้หว่านเอ๋อร์ส่ายหัวรัวๆ

"คุณป้าคะ ไม่ใช่แบบที่คิดนะคะ! หนูไม่ใช่แฟนของเจียงเช่อค่ะ!"

ทว่าเจียงอวิ๋นหลี่กลับไม่เชื่อ สีหน้าของเธอเหมือนกำลังจะบอกว่า... แม่เข้าใจจ้ะ!

คุณไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด!

"คุณป้าคะ หนูมาติวหนังสือให้เจียงเช่อเฉยๆ ค่ะ... คุณป้าเข้าใจผิดแล้ว..."

แต่คำพูดของอวี้หว่านเอ๋อร์กลับทำให้สีหน้าของเจียงอวิ๋นหลี่ดูมีเลศนัยมากขึ้นกว่าเดิม

"ติวหนังสือเหรอจ๊ะ หึหึ... เข้าใจแล้วจ้ะ อาเช่อของแม่เรียนไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ พวกลูกสองคนขึ้นไปบนชั้นสองเถอะนะ เดี๋ยวแม่จะเตรียมผลไม้ขึ้นไปให้"

"อ้อ แล้วก็นะจ๊ะ แม่ชื่อเจียง... เรียกแม่ว่าพี่เจียงก็ได้นะ! ว่าแต่หนูชื่ออะไรจ๊ะเด็กน้อย?"

เจียงอวิ๋นหลี่ดูตื่นเต้นและกระตือรือร้นจนอวี้หว่านเอ๋อร์แทบจะรับมือไม่ไหว

"อวี้... อวี้หว่านเอ๋อร์ค่ะ!"

"จ๊ะ หว่านเอ๋อร์คนสวย ขึ้นไปข้างบนก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่จะเตรียมของว่างไปให้พวกลูกทั้งสองคนเอง"

หลังจากส่งอวี้หว่านเอ๋อร์ขึ้นไปแล้ว เจียงอวิ๋นหลี่ก็รีบคว้าแขนเจียงเช่อทันที

"ลูกรัก ลูกต้องเอาชนะใจยัยหนูคนนี้ให้ได้นะ! เธอน่ารักเหลือเกิน... แม่จองคนนี้เป็นลูกสะใภ้นะ!"

"แม่ฝันอยากมีลูกสาวน่ารักๆ แบบนี้มาตลอดเลย แต่ได้ลูกสะใภ้มาแทนก็นับว่าใช้ได้เหมือนกัน!"

เจียงอวิ๋นหลี่ดูมีความสุขมาก เธอพูดพร่ำกับตัวเองอย่างตื่นเต้น ชัดเจนว่าความอยากมีลูกสาวของเธอมันเข้าขั้นฝังรากลึกไปแล้ว ก็นะ ลูกสะใภ้ก็เหมือนลูกสาวครึ่งคนนั่นแหละ จริงไหม?

เจียงเช่อลูบหัวตัวเองอย่างเพลียๆ ถึงเขาจะเป็นพวกหยาบโลนแค่ไหน แต่เขาก็ไม่กล้าโชว์ด้านนั้นให้แม่ดู

"อวี้หว่านเอ๋อร์มาติวหนังสือให้ผมจริงๆ ครับแม่"

เจียงอวิ๋นหลี่ทำปากยื่น "เหอะ~~~ พ่อของลูกสมัยก่อนก็เรียนไม่เก่งเหมือนกัน แล้วเขาก็อ้อนให้แม่ช่วยติวให้... แล้วผลเป็นไงล่ะ?"

"ก็จนมีลูกออกมาเนี่ยไง!"

"ลุยเลยลูก! คว้าโอกาสไว้ซะ! แม่ถูกใจหนูคนนี้จริงๆ!"

"หนูหว่านเอ๋อร์ดูเป็นเด็กสาวที่จิตใจบริสุทธิ์และใจดีมากนะ เด็กผู้หญิงประเภทนี้แหละที่ตกหลุมรักคนง่ายที่สุด"

เจียงเช่อ: "......"

แม่ดูผิดไปไกลเลยครับ อวี้หว่านเอ๋อร์ยัยโลลิคนเนี้ย ความคิดความอ่านล้ำลึกสุดๆ เลยนะนั่น!

แม่คิดจะแกล้งคนอื่นเหรอ? ความคิดของแม่บุญธรรมเขามันช่างเรียบง่ายเหลือเกิน... คงจะเป็นเวอร์ชั่นอัปเกรดของเย่เมิ่งเหยาสินะ

ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่โดนพ่อจอมกะล่อนของเขาจีบติดง่ายๆ แบบนั้นหรอก

......

ภายในห้องหนังสือ

"อาจารย์อวี้ครับ เชิญเลย—"

เจียงเช่อถูมือเข้าหากัน สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นหยาบโลนขึ้นทีละนิด

"ออกไปห่างๆ ฉันเลยนะ รักษาระยะครึ่งเมตรด้วย!"

พวกเขาบอกว่าจะมาติวหนังสือกัน และในความเป็นจริง... พวกเขาก็ติวกันจริงๆ!

อวี้หว่านเอ๋อร์เป็นครูที่ดีมากจริงๆ เธอเริ่มสอนเจียงเช่ออย่างตั้งใจสุดๆ

"สำหรับโจทย์พิสูจน์ข้อนี้ ให้ถอดลอการิทึมของตัวส่วนออกก่อน... จากนั้นก็ตัดพจน์ทิ้งแล้วจะคำนวณค่าได้... ส่วนข้อถัดไปต้องใช้ทฤษฎีค่าเฉลี่ยของลากราจสองรอบ... นี่! บอกว่าให้ออกไปห่างๆ ไง!"