บทที่ 19 : หลินอวี่ที่หน้าแตก และงานวันเกิดของเย่เมิ่งเหยา

บทที่ 19 : หลินอวี่ที่หน้าแตก และงานวันเกิดของเย่เมิ่งเหยา

หลินอวี่ถึงกับยืนเซ่อไปเลย

เขายืนเคว้งอยู่บนเวที ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

ในขณะที่เสียงจากลำโพงยังคงดังต่อเนื่องอย่างไม่ลดละ

"ฉันคือหมา! ฉันคือหมา! โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง~"

"ตอนเด็กๆ ฉันยังเคยแอบดูแม่ม่ายหวังหมู่บ้านข้างๆ อาบน้ำด้วยนะ..."

เขาคุมสติไม่อยู่แล้ว!

เหล่านักเรียนนับพันที่อยู่ด้านล่างก็คุมเส้นลวดความฮาไว้ไม่อยู่เหมือนกัน

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย? ไหนว่าเป็นการประชุมสำนึกผิดไง? ทำไมกลายเป็นมาเห่าเป็นหมาซะงั้นล่ะ?"

"แอบดูแม่ม่ายหวังอาบน้ำเนี่ยนะ? ยอมใจหมอนี่จริงๆ ว่ะ"

"ละครฉากใหญ่ชัดๆ! เอาอีกๆ!"

"ไอ้หมอนี่... มันโดนแกงชัดๆ อยากรู้จริงๆ ว่าไปกระตุกหนวดเสือใครเข้า?"

"ต้องเดาด้วยเหรอ? ก็คงไม่พ้นคุณชายเจียงนั่นแหละ! ได้ยินมาว่าไอ้หลินอวี่นี่ไปหาเรื่องเจียงเช่อตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมา ด้วยนิสัยของคุณชายเจียง... หมอนี่โดนขยี้เละแน่!"

"หลินอวี่คงได้ตายทั้งเป็นในสังคมแน่ๆ ถ้าเป็นฉันนะ... คงอายจนอยากมุดดินหนีไปให้พ้นๆ"

......

หลินอวี่ที่ยืนอยู่บนเวทีรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างถึงที่สุด สายตาเยาะเย้ยนับพันคู่จ้องมองมาที่เขาเป็นจุดเดียว

เขาอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปจริงๆ

ด้วยนิสัยที่หยิ่งทะนงของเขา การต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้... มันเกินจะรับไหวจริงๆ

ในตอนนั้นเอง พวกผู้นำโรงเรียนก็เริ่มรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ชายในชุดสูทคนหนึ่งรีบเดินขึ้นมาบนเวที

เขากระชากไมโครโฟนออกจากมือหลินอวี่ทันที

"หลินอวี่ แกพล่ามไร้สาระอะไรของแก? นี่มันงานประชุมสำนึกผิดนะ! ไม่ใช่ที่ให้แกมาทำตัวบ้าบอ!"

การถูกตำหนิกะทันหันทำให้หลินอวี่มึนตึ๊บ

"อาจารย์ไม่เห็นเหรอ? มีคนจงใจใส่ร้ายผม! นี่มันแผนการชัดๆ!"

หลินอวี่พยายามอธิบายอย่างเอาเป็นเอาตาย

แต่สายตาของผู้นำโรงเรียนที่มองมาที่เขากลับเต็มไปด้วยความเฉยเมย

เขารู้อยู่เต็มอกว่าหลินอวี่โดนแกล้ง แต่ในสถานการณ์แบบนี้... พวกเขาทำได้เพียงปล่อยให้หลินอวี่รับผิดไปคนเดียว

เพราะยังไงเขาก็เป็นฝ่ายเริ่มทำผิดกฎก่อนอยู่ดี!

"แกยังจะคิดว่าตัวเองถูกอีกเหรอ? ไปเขียนเรียงความสำนึกผิดมาหนึ่งหมื่นคำเดี๋ยวนี้!"

หลินอวี่ฟิวส์ขาดในที่สุด นิสัยเดิมของเขาคือคนขบถอยู่แล้ว แถมยังโดนทำให้ขายหน้ามามากพอแล้ว ถ้าเขายังยอมทนต่อไป... เขาคงกลายเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ใครจะรังแกก็ได้

"แก—"

จังหวะที่หลินอวี่กำลังจะระเบิดอารมณ์ คำพูดของผู้นำโรงเรียนก็ทำให้เขาต้องกลืนความโกรธลงคอไป

"หรือแกอยากจะโดนไล่ออก?"

หลินอวี่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธจัด ในสภาวะที่ไร้อำนาจและไร้อิทธิพล พลังมหาศาลของเขากลับไม่มีที่ให้ระเบิดออกมา!

มันช่างอัดอั้นเหลือเกิน!

"กร๊อบ กร๊อบ~" เสียงกำหมัดแน่นของหลินอวี่ดังสนั่น

เขาโดนวางแผนเล่นงานเข้าให้แล้ว!

ถึงตอนนี้หลินอวี่จะไม่เข้าใจได้ยังไง ว่าแดนเร้นลับที่เขาไปมาน่ะมันของปลอมทั้งเพ!

เขาน่าจะรู้ตัวตั้งแตแรก... อาจารย์ของเขาจะไปติดตั้งประตูอิเล็กทรอนิกส์ได้ยังไง? แถมข้างในยังมีหนังสือเตรียมสอบ 'เรียน 5 ปี ฝึกฝน 3 ปี' วางไว้อีก?

แล้วยังมีคำถามรหัสผ่านปัญญาอ่อนพวกนั้นอีก?

ต้องมีใครบางคนจงใจแกงเขาแน่ๆ

และสมบัติในแดนเร้นลับนั่นก็คงตกไปอยู่ในมือของคนอื่นเรียบร้อยแล้ว

"บ้าเอ๊ย! ใครมันกล้ามาเล่นตลกกับฉันแบบนี้?"

ทันใดนั้น ภาพของเจียงเช่อก็ผุดขึ้นมาในหัว

"จะเป็นไอ้หมอนั่นหรือเปล่า? แต่มันเป็นไปไม่ได้... มันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังจะไปแดนเร้นลับ? ไม่น่าใช่คนอย่างมันหรอก!"

"แต่มันต้องเป็นคนในโรงเรียนแน่ๆ!"

หลินอวี่เค้นสมองแทบตายก็คิดไม่ออกว่าเขาไปล่วงเกินใครไว้อีก!

มีเพียงชื่อของเจียงเช่อเท่านั้นที่วนเวียนอยู่ในหัว

"เหอะ... เจียงเช่อ ถ้าเป็นฝีมือแกจริงๆ แกเตรียมตัวตายได้เลย!"

ไม่ว่าเจียงเช่อจะเป็นคนทำหรือไม่ เขาจะทำให้มันต้องชดใช้!

......

ตลอดทั้งเช้า เย่เมิ่งเหยารวบรวมความกล้าอย่างหนัก

ในที่สุด... เธอก็ทำใจดีสู้เสือจนได้

เธอดินตรงไปที่โต๊ะของเจียงเช่อแล้ววางการ์ดเชิญลงบนนั้น

"เจียง... เจียงเช่อ! ปลายเดือนนี้ฉันจะจัดงานฉลองวันเกิด นี่คือการ์ดเชิญของนาย ปีที่แล้วฉันก็ไปงานวันเกิดนายนะ... นายคงไม่ปฏิเสธที่จะมาใช่ไหม?"

คำพูดของเย่เมิ่งเหยาแทบจะปิดทางหนีของเจียงเช่อไปจนหมดสิ้น

"งานวันเกิดเหรอ?"

เจียงเช่อหยิบการ์ดเชิญที่เย่เมิ่งเหยายื่นให้มาดูพลางเผยรอยยิ้มจางๆ

พล็อตเรื่องส่วนนี้มีอยู่ในนิยายจริงๆ—งานเลี้ยงวันเกิดของเย่เมิ่งเหยา

นี่เป็นจุดเปลี่ยนเล็กๆ ที่ทำให้เย่เมิ่งเหยากับหลินอวี่เริ่มใกล้ชิดกันครั้งแรกในเนื้อเรื่อง

ในระหว่างงานเลี้ยง จะมีคุณหนูจากตระกูลอันดับสองคนหนึ่งที่อิจฉาในความเพอร์เฟกต์ของเย่เมิ่งเหยา แอบใส่ยาปลุกเซ็กส์ลงในเครื่องดื่มของเธอ เพื่อหวังจะทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน

หลังจากโดนยา เย่เมิ่งเหยาก็เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่

นั่นคือตอนที่หลินอวี่ก้าวเข้ามาสวมบทฮีโร่ ใช้วิชาแพทย์ขั้นเทพของเขา... ฝังเข็มเพียงไม่กี่เล่ม ก็รักษาเย่เมิ่งเหยาให้หายได้ทันควัน

หลังจากนั้น ทัศนคติของคุณหนูเย่ที่มีต่อหลินอวี่ บอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่ในมุมมองของเจียงเช่อ... นี่มันโง่เง่าสิ้นดีไม่ใช่เหรอ?

มีเนื้อมาเสิร์ฟถึงปากแต่กลับไม่ยอมกิน? แค่ดูจากสายตาหื่นกระหายที่หลินอวี่มองเย่เมิ่งเหยาในตอนแรก...

ในฐานะผู้ชายด้วยกัน ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่?

"เจียงเช่อ?"

เย่เมิ่งเหยาเรียกเบาๆ เธอเริ่มกลัวว่าเจียงเช่อจะปฏิเสธเธออีก... ซึ่งมันจะทำให้เธอเสียหน้ามาก

ในอีกด้านหนึ่ง หลินอวี่เห็นฉากนี้เข้าก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาเริ่มกระตุก

งานฉลองวันเกิดของเย่เมิ่งเหยางั้นเหรอ?

ในฐานะบอดี้การ์ดของเธอ ทำไมเย่ฉางเฟิงถึงไม่ให้การ์ดเชิญกับเขาบ้างล่ะ?

อ้อ~ จริงสินะ ตัวตนของเขาต้องถูกเก็บเป็นความลับไว้ก่อน

ถึงตอนนั้นเขาคงถูกจัดวางให้ลอบเข้าไปเงียบๆ พอนึกถึงความเป็นไปได้นี้... หลินอวี่ก็กลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง

แถมในงานเลี้ยงวันเกิดแบบนี้... ย่อมมีผู้คนร้อยพ่อพันแม่มาเยี่ยมนัก และมีโอกาสเกิดอุบัติเหตุหรืออันตรายสูงมาก

เขาจะปรากฏตัวดั่งเทพเจ้าในตอนนั้น ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง...

พอนึกภาพตาม มุมปากของหลินอวี่ก็ค่อยๆ บิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้ม

......

"อืม"

เมื่อเผชิญหน้ากับการ์ดเชิญของเย่เมิ่งเหยา เจียงเช่อเพียงแค่พยักหน้าให้คำตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้

แน่นอนว่าเขาต้องไปงานวันเกิดของเย่เมิ่งเหยาอยู่แล้ว!

ความคิดภายในใจของเจียงเช่อเริ่มหยาบโลนขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่สายตากวาดมองสำรวจตัวเย่เมิ่งเหยา

หืม?

ทำไมรูปร่างของเธอถึงดูดีขึ้นเยอะเลยล่ะ?

อ้อ... ยัดฟองน้ำมาสินะ~

เจียงเช่อถึงกับพูดไม่ออก เย่เมิ่งเหยานี่นิสัยคุณหนูจริงๆ

แถมยังขี้อิจฉาและไม่ยอมคนอีกด้วย

เย่เมิ่งเหยาสวยมากจริงๆ เธอแผ่ออร่าความเป็นเด็กสาวออกมา พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดตามธรรมชาติ กลิ่นนี้ต่างจากกลิ่นของอวี้หว่านเอ๋อร์อย่างสิ้นเชิง

ถ้าให้คะแนน หน้าตาของเย่เมิ่งเหยาต้องเริ่มที่อย่างน้อย 95 คะแนน

ถ้าจะใช้คำแสลงอินเทอร์เน็ตที่กำลังฮิตอธิบายเธอ ก็คงต้องบอกว่า "นึกภาพไม่ออกเลยว่าตัวเธอจะหอมขนาดไหน"

แม้ในใจจะคิดเรื่องลามกไปไกล แต่สีหน้าภายนอกของเขากลับยังคงเรียบเฉย

รักษามาดหลักที่เป็นคน "ภายนอกเย็นชาแต่ภายในเร่าร้อน" เอาไว้

"เธอไปได้แล้วล่ะ ถึงเวลาฉันจะไปเอง"

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดุจสายน้ำ ให้ความรู้สึกเหมือนเว้นระยะห่างจากผู้คนนับพันลี้ เย่เมิ่งเหยาอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้... แต่กลับพูดไม่ออก

ดวงตาทรงอัลมอนด์ของเธอจ้องเขม็งไปที่เจียงเช่อ—ทั้งที่เขาตกลงว่าจะมาแล้ว... แต่ทำไมหัวใจของเธอกลับยังรู้สึกเศร้าสร้อยแบบนี้ล่ะ?