บทที่ 95: การแพร่กระจายของไวรัส (ฟรี)

สุดท้ายปิเอโตรก็ไม่มีทางเลือก นอกจากก้มหน้าลงเงียบ ๆ เลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็น แล้วเดินออกจากศูนย์บัญชาการไปด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

พอเห็นว่าตัวเกะกะในที่สุดก็ไปสักที คาร์ลก็หันกลับมามองสาวสวยในอ้อมแขนอีกครั้ง

“โลกนี้คงวุ่นวายหนักแน่ ๆ จากนี้ไป เพราะงั้นถ้าไม่จำเป็นก็อย่าออกจากฐานนะ”

วานด้าครางรับในลำคอเบา ๆ อย่างว่าง่าย แล้วกอดคาร์ลแน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหนีหายไปเมื่อไหร่ก็ได้

ภายใต้บรรยากาศหวานซึ้งของสองคนที่โอบกอดกันอย่างกลมกลืน

ข้างนอกกลับกลายเป็นสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

แนวป้องกันของทหารที่ตั้งไว้รอบนิวยอร์กซิตี้แทบไม่มีประสิทธิภาพ

เหตุผลหลักก็เพราะกองทัพตอบสนองช้าเกินไป กว่าจะตั้งแนวป้องกันชุดแรกได้ก็ล่วงเลยไปเกือบห้าหรือหกชั่วโมงหลังวิกฤตเริ่มขึ้น

ยังไม่นับแมวหมา หนูบ้าน และสัตว์เลี้ยงต่าง ๆ ที่ติดเชื้อT-Virus ไปแล้ว พวกมันตัวเล็ก แถมยังว่องไวมากจนหยุดไว้ไม่ได้เลย

มันพากันเล็ดลอดออกจากนิวยอร์กผ่านทางลับที่คนทั่วไปไม่มีวันสังเกตเห็น แล้วแพร่เชื้อ T ออกไปอย่างรวดเร็ว

ชัดเจนเลยว่า ต่อให้อเมริกายอมแลกด้วยราคาสูงลิบเพื่อ “นิวเคลียร์ถล่มนิวยอร์ก”

วิกฤตชีวภาพครั้งนี้ก็ยังห่างไกลจากคำว่า จบสิ้น

หนึ่งเดือนหลังจากเชื้อไวรัสแพร่กระจาย

ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ เดือนกุมภาพันธ์

นิวยอร์กเคยเป็นป่าคอนกรีต มีตึกระฟ้ากระจายอยู่ทั่ว

แต่ตอนนี้ทั้งเมืองแทบร้างไร้เหล็ก มีแต่ป่า

คนที่ยังรอดอยู่ก็ต่างพยายามหนีออกจากเมืองซอมบี้แห่งนี้

แต่ส่วนใหญ่กลับติดด่านสกัดของทหาร ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปไหน

คนเลยเหลือทางเลือกแค่ติดสินบนทหาร หรือไม่ก็ลักลอบหนีออกไปแบบ “ผิดกฎหมาย”

เพราะถ้ายังอยู่ในนิวยอร์กต่อ ก็ต้องเจอกับปัญหาหนักทุกวัน ทั้งอาหารขาดแคลน น้ำสะอาดไม่มี ภัยจากซอมบี้ และความเสี่ยงจากระเบิดนิวเคลียร์

คนส่วนใหญ่เอาชีวิตรอดได้แค่ไม่กี่วัน

แล้วตอนนี้ก็ผ่านมาเป็นเดือนเข้าไปแล้ว ก็ยังไม่มีใครรู้แน่ชัดเลยว่าคนที่ยังรอดในมหานครที่เคยมีประชากรนับสิบล้านนี้...เหลืออยู่กี่คนกันแน่

แต่มองจากสายตาของกองทัพ “นิวยอร์กไม่มีคนรอด” ตัวเลขผู้รอดชีวิตในนิวยอร์กที่ออกข่าวคือศูนย์!

นิวยอร์กกลายเป็นมุมลืมของโลก

ทั้งเมืองร้างเงียบสนิท อาคารผุพังเต็มไปด้วยเถาวัลย์สีเขียวสด ทางเดินก็เต็มไปด้วยวัชพืชขึ้นรก

ฟ้าที่นี่ดูขมุกขมัวตลอดเวลา เพราะฝุ่นกัมมันตรังสีจากการระเบิดนิวเคลียร์จะยังคงลอยอยู่ไปอีกอย่างน้อยสามเดือน

ทำให้ผู้รอดชีวิตแทบทุกคนมีอาการป่วยจากกัมมันตรังสีไม่มากก็น้อย

แต่เมื่อเผชิญกับอันตรายรอบด้านจนชินชาไปแล้ว ใครจะไปสนโรคที่กว่าจะฆ่าคนตายก็อีกหลายเดือน?

วันหนึ่ง สองเด็กผอมแห้งถือไม้เบสบอลคนละอัน เดินออกมาจากตึกที่ถูกทิ้งอย่างระวังตัว

“เจมี่ ได้ของกินมาเท่าไหร่มั่ง?”

เด็กชายตัวผอมวัยประมาณสิบหกสิบเจ็ดตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ใบหน้าสกปรกเปื้อนฝุ่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ได้มันฝรั่งทอดสองถุง กับแซนด์วิชครึ่งชิ้น!”

เด็กที่ถามดูโตกว่านิดหน่อย น่าจะราว ๆ สิบแปด พอได้ยินก็ยิ้มดีใจเหมือนกัน

แค่เจอของกินในตึกสำนักงานแบบนี้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

แต่ทันใดนั้นเอง กลุ่มคนร้ายใจโฉดก็โผล่มาจากหัวมุมถนน ทำลายบรรยากาศดี ๆ ของเด็กทั้งสองในพริบตา

ชายผิวดำที่นำกลุ่มมา มีรอยสักเต็มคอ แถมแผลเป็นที่แขนก็บ่งบอกว่าเป็นพวกแก๊งค์ชัด ๆ

เขาชี้ปืนใส่เด็กทั้งสอง พร้อมขู่เสียงเหี้ยม “พวกแกแม่งช้าเป็นบ้า กูรอมานาน ในที่สุดก็ออกมาสักทีนะ ไอ้เด็กโง่!”

เด็กทั้งสองแทบร้องไห้ ของที่เพิ่งหาได้ยังไม่ทันจะได้กินเลยก็จะโดนแย่งแล้ว แต่เพราะคนอเมริกันเคยเจอเหตุการณ์ปล้นบ่อย เลยรู้ดีว่า ถ้ายอมส่งเงินกับของให้ ส่วนใหญ่โจรจะไม่ฆ่า

สุดท้ายทั้งสองเลยมองหน้ากัน ก่อนจะยอมยื่นของกินในกระเป๋าให้ด้วยความเสียดาย

แต่พอชายผิวดำรอยสักนั่นได้ของแล้ว ก็ดันหันมามองเด็กทั้งสองแบบหื่นกระหาย

เขาโบกมือสั่งลูกน้องว่า “จับสองคนนี้กลับไปเป็นเสบียงสำรอง อย่าฆ่าล่ะ ไม่งั้นมันจะไม่สด!”

ลูกน้องพวกนั้นได้ยินก็เดินยิ้มเหี้ยมเข้าหาเด็กทั้งสอง

เด็ก ๆ รู้ทันทีเลยว่าดันมาเจอกับ “ไอ้ปีศาจกินคน” เข้าให้แล้ว พวกเขาหิวจนหมดแรงหนีด้วยซ้ำ

เลยทำได้แค่นั่งทรุดลงกับพื้น ตัวสั่น รอความตายด้วยแววตาหวาดกลัว

ดูเหมือนพวกโจรกำลังจะพาเด็กทั้งสองกลับแคมป์ไว้เป็นอาหารสำรอง

ฟิ้ววว!

เสียงแหวกอากาศดังขึ้นจากเหนือหัวของกลุ่มนั้น

ชายผิวดำรีบเงยหน้าขึ้นดูด้วยความงุนงง แล้วก็ร้องออกมาว่า “สไปเดอร์วูแมน?!”

เกวนที่มาช้าไปหน่อย ในที่สุดก็มาถึง เธอห้อยตัวลงมาด้วยใยแมงมุม มือขวาถือดาบซามูไร พลิกข้อมือสองสามที

แล้วฟันฉับอย่างเย็นชาไม่มีลังเล สามดาบก็ฟันคอพวกโจรหลุดกระเด็น

ศพไร้หัวพ่นเลือดโครมครามล้มลงต่อหน้าต่อตา เด็กผิวขาวสองคนยืนตัวแข็งด้วยความตกใจสุดขีด

ถึงแม้ตอนนี้ทั้งสองจะกลัวจนแทบขาดใจ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่สั่งสมมา ก็ทำให้พวกเขารีบเอามือปิดปากไว้แน่น กลัวเสียงหลุดจะเรียกฝูงซอมบี้มา

เกวน ผู้มีฉายาว่า ปีศาจสไปเดอร์วูแมน ไม่พูดอะไรสักคำ เธอจัดการศัตรูรวดเร็วเฉียบขาด แล้วจากไปอย่างเงียบ ๆ ห้อยตัวขึ้นไปบนใย ทิ้งไว้แค่แผ่นหลังสุดเท่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เกวนที่วิ่งวุ่นไปช่วยคนมาหลายจุด กับหยุดอาชญากรรมไปเป็นสิบครั้งเริ่มล้าแล้ว เลยลงจอดพักบนดาดฟ้าตึกสูง

เธอถอดหน้ากากลายดำขาวออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เย็นชาและชาชิน หยิบขวดน้ำแร่มาดื่มหลายอึก

น้ำแร่ตอนนี้หายากยิ่งกว่าทอง

เพราะคนอดอาหารได้เจ็ดวัน

แต่ถ้าไม่กินน้ำ สามวันก็ตายแล้ว!

มีแค่เกวนเท่านั้นที่ยังเคลื่อนไหวในเมืองได้อย่างอิสระ ปีนขึ้นตึกสูงเพื่อหาของยังชีพได้ง่าย นั่นคือเหตุผลที่เธอถึงพอมีน้ำแร่เก็บไว้บ้าง

“นิวยอร์กมันไม่เหลือความหวังแล้วมั้ง บางทีฉันควรยอมรับโชคชะตาสักที ถึงไม่ใช่เพื่อตัวเอง อย่างน้อยก็เพื่อแม่…”

เกวนพูดพลางถอนหายใจ สีหน้าดูสับสนลังเล

หลังจากที่พลัดหลงกับครอบครัวเมื่อเดือนก่อน เธอก็ผ่านอะไรมามาก ทั้งโตขึ้นเยอะ และเปลี่ยนไปหลายอย่าง

แม้จะได้เจอแม่อีกครั้งที่บ้านลุงในบรูคลินแล้ว แต่เธอก็ยังยืนยันจะออกตามหาพ่อ จอร์จ เพราะเธอไม่ยอมรับว่าพ่อตายไปแล้ว

ตราบใดที่ยังไม่มีข่าวยืนยัน เธอจะไม่หยุดหาเด็ดขาด

ระหว่างตามหาพ่อ เธอก็ช่วยชีวิตผู้คนมากมาย แต่หลายคนกลับมีเจตนาแอบแฝง

บางคนพอรอดแล้วไม่รู้จักขอบคุณ แถมยังทำท่าเหมือนเกวนมีหน้าที่ต้องช่วย แล้วยังบ่นว่าเธอไม่ยอมเอาอาหารมาให้เพิ่มอีก

บางคนต่อหน้าเหมือนเคารพ แต่ลับหลังกลับแอบแจ้งข่าวเกี่ยวกับสไปเดอร์วูแมนให้ทหาร เพื่อแลกกับสิทธิออกจากนิวยอร์ก

บางคนถึงขั้นรออาหารจากเกวนทุกวัน แล้วพอเธอมาช้าไปแค่ครึ่งชั่วโมง ก็ด่ากราดทันที

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….