บทที่ 145: แผนการของคลาร์ก (ฟรี)

เมื่อเห็นว่าคลาร์กยังคงมีสีหน้าผิดหวัง อีริคก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

หมอนี่…

หรือว่าจะเป็นพวกชอบโดนซ้อม?

อีริคเริ่มคิด

ไม่งั้น… ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นตอนนี้ได้ล่ะ?

"แม็กนีโต้! มาสู้กันอีก!"

คลาร์กตะโกนขึ้นมา

อีริคยิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเองเข้าไปใหญ่

หมอนี่…โรคจิตแน่ๆ

เขาไม่อยากสู้กับคนบ้าแบบนี้หรอก

เสียแรงเปล่า แถมยังทำอะไรไม่ได้เลย

สู้ไปก็เท่านั้น!

"ไม่สู้แล้ว! สู้ไปก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร"

อีริคพูดพลางร่อนลงพื้น แล้วโบกมือให้โลหะทั้งหมดที่ลอยอยู่กลางฟ้ากระจายกลับคืนที่เดิมในค่าย

เมื่อเห็นว่าแม็กนีโต้ไม่อยากสู้แล้ว คลาร์กก็ลอยลงพื้นตาม

"สุดยอดเลย หัวหน้า!"

ปีเตอร์กับเคที่รีบวิ่งเข้ามาหา สีหน้าของสองวัยรุ่นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

นั่นคือแม็กนีโต้นะ!

ผู้มีชื่อเสียงระดับโลก!

แต่กลับทำอะไรหัวหน้าของพวกเขาไม่ได้เลย

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

"พวกเธอสองคนอยู่รอตรงนี้ ฉันจะไปคุยกับแม็กนีโต้หน่อย"

คลาร์กสั่งเบาๆ

ปีเตอร์กับเคที่พยักหน้าและยืนรออย่างว่าง่าย

คลาร์กเดินเข้าไปหาแม็กนีโต้ แล้วพูดว่า

"ไปคุยกันหน่อยไหม?"

แม็กนีโต้โบกมือไล่ลูกน้องออกไป จากนั้นจึงพาคลาร์กเข้าไปในบ้านที่เขาเพิ่งออกมา

ภายในบ้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายมาก

"จะนั่งตรงไหนก็ได้นะ" แม็กนีโต้พูด พร้อมกับเดินไปหยิบน้ำรินใส่แก้วยื่นให้คลาร์ก

"ที่นี่เรียบง่าย ไม่มีอะไรต้อนรับคุณ ดื่มน้ำสักแก้วแล้วกัน"

คลาร์กมองแก้วน้ำในมือ แล้วก็วางมันลงโดยไม่แม้แต่จะจิบ

จากนั้นก็เข้าสู่ประเด็นทันที

"แม็กนีโต้ ฉันมาหานายเพราะมีเรื่องอยากจะคุย"

แม็กนีโต้นั่งลงฝั่งตรงข้าม พยักหน้าเบาๆ

"ว่ามา มีอะไร?"

"ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างคนธรรมดากับมิวแทนท์แย่ลงทุกวัน มีมิวแทนท์จำนวนมากถูกกดขี่และทำร้าย ฉันอยากให้นายร่วมมือกับเรา เพื่อต่อต้านการกดขี่จากมนุษย์ธรรมดา"

คลาร์กมองไปรอบบ้านแล้วพูดต่อ

"สภาพแบบนี้… มันไม่สมควรเป็นที่ที่มิวแทนท์ต้องมาอยู่ พวกนายควรได้สิ่งที่ดีกว่านี้!"

"นายจะเริ่มสงครามงั้นเหรอ?" แม็กนีโต้ขมวดคิ้วแล้วส่ายหน้า

"ไม่ ฉันไม่ร่วมด้วยหรอก ฉันเลิกแล้ว และฉันก็พอใจกับชีวิตตอนนี้"

"พอใจ?" คลาร์กหัวเราะเยาะ

"แม็กนีโต้ นายโกหกฉัน หรือหลอกตัวเองกันแน่?"

"ขอถามหน่อยเถอะ ใครจะไปพอใจชีวิตแบบนี้? สภาพแบบนี้? นายรู้ไหมว่าคนข้างนอกเรียกที่นี่ว่าอะไร?"

"แดนประหลาด! ที่สำหรับตัวประหลาด! ควรถูกฝังรวมๆ กันในกองขยะ! ตายให้หมดได้ยิ่งดี ไม่มีใครสักคนร้องไห้ให้พวกนายหรอก!"

"พอ! หยุดพูดได้แล้ว!" แม็กนีโต้ตะคอกเสียงดังด้วยความโกรธ

"คิดว่าฉันไม่อยากทำอะไรเลยรึไง? ฉันเคยลองมาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวหมด!"

"แล้วก็เลยยอมแพ้งั้นเหรอ?" คลาร์กส่ายหน้า สีหน้าผิดหวัง

"ฉันดูคนผิดจริงๆ ฉันเคยนึกว่าแม็กนีโต้ผู้ยิ่งใหญ่จะไม่ทิ้งอุดมการณ์แค่เพราะเจอความล้มเหลวเล็กน้อย แต่ตอนนี้ดูเหมือน... นายก็แค่นั้นเอง"

"แล้วนายล่ะ? มีแผนดีๆ อะไรนักหนา?" แม็กนีโต้พูดอย่างไม่ยอมแพ้

"พวกเรามิวแทนท์เป็นชนกลุ่มน้อย โลกของมนุษย์มีเทคโนโลยีมากมาย และคงพัฒนาอาวุธจัดการพวกเราไว้แล้ว นายจะไปสู้ยังไง? เอาหัวไปโขกเหรอ?"

"แล้วไงล่ะ? ถ้าต้องใช้หัวโขกจนตาย ฉันก็ยอม!" คลาร์กพูดเสียงเย็น

"ฉันขอตายอย่างสง่างาม ดีกว่าคุกเข่าอยู่ใต้เท้าใครแล้วขอความเมตตา!"

"ก่อนจะมาหานาย ฉันไปที่โรงเรียนมิวแทนท์มาแล้ว"

พอได้ยินประโยคนั้น แม็กนีโต้ก็เงยหน้าขึ้นมาทันที

"นายไปเจอกับชาร์ลส์มาแล้ว?"

คลาร์กพยักหน้า และพูดด้วยสีหน้าผิดหวัง

"ศาสตราจารย์ผู้โด่งดัง... ก็แค่คนฝันหวาน"

แม็กนีโต้มีสีหน้าหนักใจ และสุดท้ายก็ถอนหายใจเบาๆ

"ชาร์ลส์… เขาก็ยังเหมือนเดิม อยากจะแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยสันติ"

"ไร้เดียงสาชะมัด!" คลาร์กพูดต่อ

"เขาหลับอยู่ในฝันของตัวเอง ไม่อยากตื่น และไม่ฟังใครเลย ลูกศิษย์เขาก็ถูกล้างสมองไปหมดแล้ว มองโลกไม่ออก มัวแต่ฝันอยากเป็นซูเปอร์ฮีโร่ที่คนชื่นชม"

"ทั้งที่ความจริง... เขาเป็นแค่ 'เครื่องมือ' ของพวกคนใหญ่โตนั่น"

"มีประโยชน์เมื่อไหร่ก็เรียกใช้ พอหมดประโยชน์ก็ถูกเขี่ยทิ้ง!"

แม็กนีโต้พยักหน้า เขาเห็นด้วยกับเรื่องนี้เต็มที่

ชาร์ลส์… อ่อนแอเกินไป!

เขาไม่เคยเห็นด้วยกับแนวทางสันติของชาร์ลส์เลย

"นายแน่ใจเหรอ?" แม็กนีโต้จ้องตาคลาร์กอย่างจริงจัง

"พวกเราไม่สามารถทนรับความล้มเหลวได้อีก มนุษย์พัฒนาเร็วเกินไป ถ้าเราพลาดอีกครั้ง… แค่รอดตายก็แทบเป็นไปไม่ได้แล้ว"

"ถ้าฉันบอกว่าแน่ใจ 100% นายก็คงไม่เชื่อ" คลาร์กพูด

"แต่เวลาเท่านั้นแหละ ที่จะพิสูจน์ว่าสิ่งที่ฉันพูดมันจริงแค่ไหน"

คลาร์กลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ก่อนจะหยุดแล้วหันกลับมา

"เมื่อกี้นายแสดงพลังให้ฉันดูแล้ว ตอนนี้… ถึงตาฉันโชว์บ้าง"

แม็กนีโต้ลุกขึ้นตามออกไปด้วยสีหน้าสงสัย

ทั้งสองบินขึ้นฟ้าทันทีหลังออกจากบ้าน

คลาร์กพูดกับแม็กนีโต้ว่า

"นายเองก็น่าจะรู้ ว่ารอบๆ ค่ายของนายมีคนจับตามองอยู่มากมายใช่ไหม?"

ได้ยินแบบนั้น แม็กนีโต้ก็พยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

แน่นอนว่าเขารู้ และเขาก็รู้ด้วยว่าคนพวกนั้นใช้ อาวุธพลาสติก มาจัดการเขาโดยเฉพาะ

เหตุผลที่พวกนั้นยังไม่ลงมือ ก็เพราะติดพันธะสัญญาที่เคยตกลงกันไว้นานแล้ว

"นายจะทำอะไร?" แม็กนีโต้ถาม

คลาร์กมองไปที่ค่ายทหารในระยะไกล ดวงตาเย็นเฉียบ สีหน้าไร้อารมณ์

"ฉันไม่เคยมีเมตตาต่อศัตรู"

เขาพูดเรียบๆ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….