บทที่ 140: รู้ไหมว่ามีกี่คนที่ตายด้วยน้ำมือมนุษย์ธรรมดาทุกวัน? (ฟรี)

"งั้นแปลว่า...พวก X-Men อย่างพวกนายพร้อมจะทำสงครามกับคนของตัวเองแล้วสินะ?"

คลาร์กยกมือข้างเดียวกันลำแสงเลเซอร์ของสก็อตต์ไว้ พลางหันมาถามพวก X-Men ที่ยืนอยู่ด้านล่าง

คำถามนี้ทำให้พวก X-Men ถึงกับพูดไม่ออกกันไปชั่วขณะ

โชคดีที่ตอนนั้นเอง ศาสตราจารย์ X ก็เดินออกมา

"หยุดเถอะ ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย นายควรจะไปได้แล้ว"

"หยุดเดี๋ยวนี้"

จีนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดพยายามห้ามปราม

สก็อตต์กัดฟันแน่น ก่อนจะยอมยกเลิกลำแสงจากแว่นตาของตัวเองอย่างฝืนใจ

"นายก็พูดในสิ่งที่อยากพูดไปแล้ว กลับไปได้แล้ว" ศาสตราจารย์ X พูดซ้ำอีกครั้ง

คลาร์กเหลือบตามองเขา แล้วหัวเราะเยาะ

"ไล่ฉันจังเลยนะ กลัวว่าฉันจะล้างสมองลูกศิษย์ของนายหรือไง?"

ศาสตราจารย์ X หน้าตึง พูดว่า:

"พวกเขายังเป็นแค่เด็ก!"

"ใช่ พวกเขายังเป็นเด็ก" คลาร์กถอนหายใจแล้วพูดว่า "แต่น่าเสียดาย...ศัตรูไม่มองพวกเขาเป็นเด็กหรอก ในสายตาของพวกนั้น พวกเขาก็คือภัยคุกคาม เหมือนกับมิวแทนท์คนอื่นๆ ไม่มีข้อยกเว้น"

"หยุดพูดเรื่องบ่อนทำลายแบบนี้ได้แล้ว!" สก็อตต์พูดเสียงดัง "ก็เพราะมิวแทนท์แบบนายไง ที่ทำให้ชีวิตพวกเราลำบากขึ้น!"

"โอ้~! งั้นแปลว่าพวกนายคิดกันแบบนี้สินะ" คลาร์กหัวเราะ "หมายความว่า มิวแทนท์ทุกคนต้องเป็นเหมือนพวกนาย? ต้องคอยรับใช้พวกคนมีอำนาจ แล้วรอเศษกระดูกที่เขาโยนมาให้?"

"แก..."

สก็อตต์โกรธจนแทบจะด่าออกมา แต่ถูกจีนหยุดไว้ก่อน

"พวกเราไม่เคยเป็นขี้ข้าใคร ทุกอย่างที่พวกเราทำ ก็เพื่อพัฒนาสภาพความเป็นอยู่ของมิวแทนท์!"

เรเวนก็ไม่เห็นด้วยกับคำพูดของคลาร์ก เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นขี้ข้า ทุกสิ่งที่เธอทำ เธอทำเพื่อเผ่าพันธุ์ของเธอ

"แล้ว...เธอไม่ได้ออกไปดูโลกภายนอกมานานแค่ไหนแล้ว?" คลาร์กหันไปมองเรเวนแล้วถามต่อ "เธอรู้ไหมว่าพวกมิวแทนท์ข้างนอกใช้ชีวิตกันยังไง? รู้ไหมว่ามีกี่คนที่ตายด้วยน้ำมือมนุษย์ธรรมดาทุกวัน? รู้ไหมว่ามีกี่องค์กรที่จับมิวแทนท์ไปทดลอง แยกชิ้นส่วนแล้วศึกษาพวกเขา?"

"ตอนที่พวกเธอฝันกลางวันถึงความสงบสุขระหว่างมนุษย์กับมิวแทนท์ รู้ไหมว่ามีมิวแทนท์อีกกี่คนที่กำลังต้องทนทุกข์เพราะความฝันนั้น?"

"พอแล้ว!"

ศาสตราจารย์ X ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

คลาร์กยิ้มบางๆ อย่างสะใจ

"ทำไมล่ะ? เพราะฉันพูดความจริงอันโหดร้ายเข้าให้ใช่ไหม ถึงได้เริ่มโมโหแล้ว?"

เขาพูดพลางหัวเราะเยาะ

"อย่าคิดว่าพวกเธอสูงส่งอะไรนักเลย"

"ใช่ จุดเริ่มต้นของพวกเธออาจจะดี แต่พวกเธอเคยคิดถึงสถานการณ์จริงบ้างไหม?"

"คนที่อยู่ในคฤหาสน์สวยหรูแบบนี้ จะเข้าใจอะไรเกี่ยวกับพี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์ที่ต้องนอนอยู่ในท่อเหม็นๆ ทุกวันได้ยังไง? รู้ไหมว่าพวกเขาอยากได้อะไร?"

สีหน้าของ X-Men ทุกคนดูหม่นหมองลงทันที พวกเขาอยากจะโต้กลับ

แต่...

พวกเขาก็ต้องเจ็บใจ เมื่อพบว่าพวกเขา "ไม่สามารถโต้กลับได้เลย"

เด็กเล็กๆ ยังอาจไม่เข้าใจอะไรนัก แต่พวกนักเรียนที่โตหน่อยแล้ว โดยเฉพาะเด็กวัยสิบสี่สิบห้าหลายคน ต่างก็เริ่มนึกถึงชีวิตก่อนเข้ามาเรียนที่โรงเรียนมิวแทนท์แห่งนี้

บางคนถูกพ่อแม่ส่งมาทิ้งไว้ แล้วก็ไม่เคยกลับมาเยี่ยมอีกเลย

บางคนก็เคยต้องอยู่ในท่อน้ำ เหม็นสาบ ใช้ชีวิตร่วมกับฝูงหนู

พวกเขาเข้าใจดีในสิ่งที่คลาร์กพูด

และพอคิดถึงพี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์ที่ยังต้องเจอเรื่องพวกนั้น กับชีวิตที่ตนเองมีความสุขดีอยู่ที่นี่โดยไม่เคยแคร์...พวกเขาก็อดรู้สึกละอายใจไม่ได้

"ชาร์ลส์ คนเราไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่แค่ในอุดมคติได้ตลอดไปหรอก สุดท้ายก็ต้องหันหน้ามาเผชิญกับความจริงที่โหดร้ายอยู่ดี"

คลาร์กมองลงมายังทุกคน เขาเห็นแววตาที่เริ่มเห็นด้วยในหมู่คนเหล่านี้ เห็นทั้งความรู้สึกผิด และความลังเลปะปนอยู่ในนั้น

เขาพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก

นี่แหละคือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ

"เราต้องยอมรับว่า ด้วยแนวทางของพวกนาย มันอาจใช้เวลาอีกหลายสิบปี หรือหลายร้อยปีกว่ามนุษย์จะยอมรับมิวแทนท์"

"แถมพวกเขายังเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าตลอดเวลา"

"แล้วพวกเราล่ะ?"

"มีค่าพอแค่เป็นทาสรึไง?"

พอคำว่า "ทาส" หลุดออกมา สีหน้าของมิวแทนท์ผิวดำหลายคนในโรงเรียนก็เปลี่ยนไปทันที

ครั้งหนึ่ง บรรพบุรุษของพวกเขาเคยเป็นทาสให้คนขาว

พวกเขาต้องต่อสู้กันมาอย่างยาวนานกว่าจะได้สิทธิ์บางอย่างกลับคืนมา

แต่แม้แต่ในยุคนี้ คนผิวดำก็ยังถูกเหยียดอยู่ดี

คำพูดสั้นๆ ของคลาร์กจุดประกายความรู้สึกลึกๆ ในใจพวกเขา ราวกับมีไฟบางอย่างลุกไหม้อยู่ภายใน ทำให้พวกเขาเริ่มคิดตาม...โดยไม่อาจสงบใจได้อีกต่อไป

มิวแทนท์มีความสามารถพอสู้กลับไหม?

อาจจะมี หรืออาจจะไม่มี

มันเป็นคำถามที่ไม่มีใครรู้คำตอบ

เพราะมันยังไม่เคยเกิดขึ้นจริง

ไม่มีใครรู้ว่า “ความเป็นไปได้” จะเอนไปทางไหน

ศาสตราจารย์ X แน่ใจว่ามิวแทนท์ยังไม่มีพลังพอจะเผชิญหน้ากับมนุษย์

เขาเลยหวังว่า มนุษย์จะค่อยๆ ยอมรับมิวแทนท์อย่างสันติ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของเขา

ส่วนแม็กนีโต้ในอดีตนั้น เคยเชื่อว่ามิวแทนท์มีพลังพอจะลุกขึ้นสู้

แต่...

สุดท้ายเขาก็เปลี่ยนไป

บางทีอาจเพราะความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า

หรือไม่ก็อาจเพราะเขาเห็นว่าอุดมการณ์ของชาร์ลส์อาจมีความเป็นไปได้อยู่บ้าง

แล้วเขาก็...

ยอมแพ้

วางอาวุธ

หันไปใช้ชีวิตเงียบๆ คอยช่วยมิวแทนท์บางคนที่ยอมรับเขาให้เอาตัวรอดในสังคมอันโหดร้ายนี้

บางครั้ง...ใช้ชีวิตเหมือนหมาเลยก็ว่าได้

แต่คลาร์กรู้ดี

ในใจของแม็กนีโต้ยังมีไฟลุกอยู่

แค่ยังขาด “โอกาส” ที่จะปลุกไฟนั่นให้ลุกโชนอีกครั้ง

และคลาร์ก...

จะเป็นคนมอบโอกาสนั้นให้เขาเอง!!!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….