บทที่ 115: วิวัฒนาการครั้งที่สอง (ฟรี)

ฮัลค์คำรามลั่น พุ่งเข้าหาคลาร์กพร้อมปล่อยพลังออกมาเกือบ 300 ล้านตัน ชกใส่คลาร์กรัวๆ แบบไม่หยุดพัก

ทั้งสองคนซัดกันแบบนั้นนานกว่าสิบนาที จนกระทั่งความโกรธของฮัลค์เริ่มลดลงเรื่อยๆ พลังของเขาก็ลดตามไปด้วย

แต่ในจังหวะนั้นเอง พลังวิวัฒนาการในตัวคลาร์กก็สะสมเต็มแล้ว!

ครืน ครืน…!

สายฟ้าสีแดงสดระเบิดออกมาจากตัวคลาร์ก

แรงระเบิดทำให้ฮัลค์กระเด็นออกไปในทันที ไฟฟ้าสีแดงล้อมรอบร่างคลาร์ก ส่งผลให้ฮัลค์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

พลังสายฟ้าที่ปล่อยออกมาอยู่แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น

พอผ่านไปสักพัก

ทุกอย่างก็ค่อยๆ สงบลง

คลาร์กกำหมัดแน่น รับรู้ได้ถึงพลังมหาศาลที่เอ่อล้นอยู่ในร่างของเขา

“อย่างน้อยก็เกิน 1.3 พันล้านตัน”

เขาประเมินคร่าวๆ

ยังไม่ได้ทดสอบอย่างจริงจังเลยไม่รู้ว่าพลังตัวเองตอนนี้อยู่ระดับไหนแน่

แต่ที่แน่ๆ คือเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสองเท่า

งั้นขั้นต่ำก็ต้องเริ่มที่ 1.3 พันล้านตันแน่นอน

“ฮัลค์ กระแทก!”

ปัง!

หมัดสีเขียวถูกคลาร์กจับไว้ด้วยมือข้างเดียว

พลังที่ส่งมารู้สึกเบาโหวง ไม่ได้ทำให้พลังวิวัฒนาการเพิ่มขึ้นเลยสักนิด

“วิวัฒนาการรอบที่สามนี่มันยากจริงๆ” คลาร์กคิดในใจ

แต่ถึงยังไง พลังของเขาช่วงนี้ก็เพิ่มเร็วอยู่ดี

ไหนจะเปลี่ยนทิศทางของโลกไปหลายรอบ รับแต้มทำลายล้างมาเป็นกอบเป็นกำ

ระดับการปลดล็อกของเทมเพลตคริปโตเนียนก็พุ่งขึ้นเรื่อยๆ

ต่อให้วิวัฒน์รอบสามช้าหน่อย พลังของคลาร์กก็ยังคงพัฒนาไปเรื่อยๆ อยู่ดี

“พอแล้ว กลับฐานได้แล้ว”

คลาร์กหันไปพูดกับฮัลค์

ฮัลค์ดูจะไม่ค่อยพอใจนัก เพราะสายฟ้าที่ฟาดใส่เขาเมื่อกี้มันเจ็บเอาเรื่อง อยากซัดคลาร์กต่ออีกหน่อย แต่เมื่อคลาร์กพูดแบบนั้น เขาก็ไม่กล้าขัด

คลาร์กใช้พลังวาร์ปกลับมาที่ฐาน

ฮัลค์ที่ยังอารมณ์ค้างก็ฟื้นตัวไวเหมือนเคย แล้วก็มางอแงจะลากคลาร์กไปเล่นเกมด้วย

คลาร์กเลยยอมเล่นกับเขาสักพัก ปลอบใจยักษ์เขียวตัวโตที่เหมือนเด็กเล็กๆ คนหนึ่ง

หลังจากมั่นใจว่าเขาอารมณ์ดีขึ้นแล้ว คลาร์กก็ให้มนุษย์เทียมมาเล่นกับฮัลค์ต่อ…

…………

“บอสคะ หนังเรื่อง ไทด์ควีน ทำโพสต์โปรดักชั่นเสร็จแล้วนะคะ จะดูตัวอย่างภาพยนตร์ไหมคะ?”

เลขาคนสนิทอย่างคาล่า เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา พร้อมแจ้งข่าวดีให้คลาร์กรู้

หนังเดี่ยวของไทด์ควีนถูกถ่ายทำเสร็จไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

ที่เหลือก็แค่ขั้นตอนหลังการถ่ายทำ

ซึ่งสำหรับคลาร์กแล้ว เรื่องเทคนิคพิเศษอะไรแบบนี้มันหมูมาก เพราะเขามีทั้งสกายเน็ตและทีมโพสต์โปรดักชั่นเทพๆ ใช้เวลาแป๊บเดียวก็เสร็จ

“ไว้ค่อยดูทีหลังแล้วกัน”

คลาร์กตอบ พลางหยิบแฟ้มเอกสารหลายเล่มออกมา

“พวกข้อเสนอพวกนี้ ฉันไม่รับนะ”

คาล่ายิ้มรับโดยไม่ตั้งคำถามใดๆ

แม้ว่าเธอจะเห็นว่าข้อเสนอแต่ละอันนี่ทำเงินได้ทั้งนั้น แต่ในเมื่อบอสบอกว่าไม่จำเป็น ก็ไม่จำเป็น

“โอเคค่ะ บอส”

คาล่ารับเอกสารแล้วหันหลังออกจากห้องไป

ทันทีที่คาล่าออกไป มือถือของคลาร์กที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น

คลาร์กหันไปมองหน้าจอที่ขึ้นชื่อสายเรียกเข้า

【อบิเกล】

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

สายเพิ่งจะต่อ คลาร์กยังไม่ทันพูด อบิเกลก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน:

“คลาร์ก ตอนนี้ว่างไหม?”

คลาร์กได้ยินความกังวลในเสียงของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะถามทันที:

“มีอะไร? เกิดอะไรขึ้น?”

คลาร์กไม่ค่อยห่วงเรื่องความปลอดภัยของอบิเกล เพราะมีทหารมนุษย์เทียมที่เขาส่งไปคอยคุ้มกันอยู่

“คือ... เป็นเพื่อนของฉันคนหนึ่ง... เอ่อ ยังไงดี... คือมันเกิดเรื่องขึ้น แล้วฉันกังวลมาก นายมาหาหน่อยได้ไหม?”

“ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ แล้วค่อยคุยกันตอนเจอ”

“โอเค รีบมานะ!”

หลังวางสาย คลาร์กรู้ตำแหน่งของอบิเกลทันที

เขาบอกเลขาคาล่าไว้ว่า ถ้ามีอะไรด่วนให้โทรหา จากนั้นก็วาร์ปหายออกจากออฟฟิศไปทันที

…………

พริบตาเดียว คลาร์กก็ไปโผล่ที่หน้าบ้านสองชั้นหลังหนึ่ง

เขาเดินขึ้นไปเคาะประตู

สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมา แล้วประตูก็เปิดออก

“คลาร์ก! เข้ามาเร็ว!”

คนที่เปิดประตูคืออบิเกล เธอดึงแขนคลาร์กให้เข้าบ้านทันที

เธอไม่แปลกใจเลยที่คลาร์กมาถึงไวขนาดนี้ ก็พี่ชายเธอเป็นซูเปอร์แมนทั้งคน จะมาเร็วก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“เพื่อนเธออยู่ไหน? บ้านนี้ใช่ของเธอเหรอ?”

คลาร์กถาม

“เธออยู่หลังบ้าน ฉันพาไปเลย”

อบิเกลพาเขาเดินไปหลังบ้าน

ในสวนหลังบ้าน ถูกล้อมด้วยต้นไม้สูงสองถึงสามเมตร ทำให้เพื่อนบ้านมองไม่เห็นข้างในเลย

เมื่อคลาร์กเดินมาถึง เขาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดดำ เดินอยู่ตรงกลางสนามอย่างระวัง

“เจสสิก้า คลาร์กมาแล้วนะ”

อบิเกลรีบวิ่งไปหาเธอ

เด็กสาวในชุดดำที่กำลังฝึกเดินอยู่หันมาทางนี้ทันที

คลาร์กรู้สึกเหมือนเคยเห็นหน้าเธอที่ไหนมาก่อน

แต่ก็นึกไม่ออกสักทีว่าเคยเจอกันที่ไหน

เขาเดินเข้าไปหาเธอ แล้วพูดขึ้นว่า:

“สวัสดี ผมชื่อคลาร์ก”

เด็กสาวดูจะเกร็งๆ นิดหน่อย เธอยกมือขึ้นมาจัดผมดำที่ยุ่งๆ แล้วก็ยื่นมือมาให้จับพร้อมพูดว่า:

“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นเพื่อนของอบิเกล เรียกฉันว่าเจสสิก้าก็ได้”

คลาร์กจับมือเธอ แล้วก็สัมผัสได้ถึงแรงบีบมหาศาลจากมือของอีกฝ่าย เขามองเธอด้วยสายตาแปลกใจ แววตาเปล่งแสงวิบวับขึ้นมาทันที

คลาร์กมองทะลุไปถึงโครงสร้างกล้ามเนื้อและกระดูกของเจสสิก้า

“อบิเกล เพื่อนเธอคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดานะ”

คลาร์กหันไปพูดกับน้องสาว

“นั่นแหละ คือสิ่งที่ฉันอยากจะบอกนายเลย”

อบิเกลพูด พลางมองมือทั้งสองที่ยังจับกันอยู่

“แต่… พวกนายจะปล่อยมือกันก่อนไหม?”

หน้าเจสสิก้าแดงแจ๋ เธอรีบชักมือกลับอย่างเขินสุดๆ

“อะ เอ่อ… ขอโทษค่ะ…”

เธอพูดพลางหน้าแดง

คลาร์กยิ้มบางๆ แล้วส่ายหัวเบาๆ พูดว่า:

“ไม่เป็นไร อย่าเกร็งนะ”

เขารู้ว่าเธอประหม่าแน่นอน คงแค่ลืมไปนิดเดียว ไม่ได้ตั้งใจจะถือโอกาสอะไรหรอก

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

…………