บทที่ 9: กลัวเหรอ?
บทที่ 9: กลัวเหรอ?
“ไอ้บ้านี่มันปีศาจรึไงวะ?!”
“โดนยิงเป็นสิบ ๆ นัดยังไม่ตายเนี่ยนะ?!”
“ปีศาจ! อย่าเข้ามา!!! อ๊ากกกก......!!!”...............
คลาร์กที่โดนยิงมานับไม่ถ้วน ตอนนี้ทั้งตัวเปรอะไปด้วยเลือด มือยังกวัดแกว่งมีดยาว ไล่สังหารมือปืนพวกนั้นทีละคน
ตอนนี้เขาดูไม่ต่างจากอสูรที่หลุดมาจากนรก
ไม่น่าแปลกใจที่ไอ้พวกนั้นหน้าซีดเป็นกระดาษ มือไม้สั่นจนยิงไม่ตรงเป้า ทำให้คลาร์กฉวยจังหวะโต้กลับได้
“ไปลงนรกซะ!”
แสงสะท้อนจากคมมีวาบขึ้นมา
หัวมนุษย์กลิ้งลงพื้นอย่างช้า ๆ
คลาร์กเช็ดเลือดที่กระเซ็นใส่หน้า แล้ววิ่งต่อไปยังเป้าหมายรายต่อไป
ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!
ดวงตาของคลาร์กแดงก่ำจนแทบไม่เห็นแววตาเดิมอีกแล้ว
เขาไม่สนว่าโดนยิงอีกกี่นัด กระสุนที่ฝังตามตัวไม่มีผลอะไรกับเขา เขาตั้งเป้าหมายแค่ทีละคน แล้วก็พุ่งเข้าใส่ราวกับผีบ้าที่ไม่มีวันตาย จัดการสังหารแบบด่วนจี๋
ไม่นาน แม้แต่พวกมือปืนที่ได้เปรียบทั้งจำนวนและอาวุธก็เริ่มรับมือไม่ไหว พากันถอยหนี...
คนแรกหนีไป แล้วคนที่สอง ที่สามก็ตามมา......
พริบตาเดียว มือปืนทั้งหมดที่ล้อมคลาร์กไว้เมื่อกี้ ก็หนีหายไปหมด
คลาร์กไม่ได้ไล่ตาม เขามุ่งเป้าไปที่ “หัวหน้าใหญ่” แทน
ปัง!
ทันทีที่เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น ก็เกิดเสียงดังสนั่น หน้าต่างรถถูกทุบแตกจากด้านนอก มือหนึ่งพุ่งเข้าไปคว้าหัวโคโลที่นั่งอยู่เบาะคนขับ กระชากผมลากตัวเขาออกมาทางกระจกอย่างโหดเหี้ยม
โครม!
ร่างของโคโลกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
แต่ถึงตัวจะเจ็บแค่ไหน ก็ไม่เจ็บเท่าความกลัวที่กัดกินใจเขาอยู่ตอนนี้
“กลัวเหรอ?”
คลาร์กคุกเข่าลงข้าง ๆ มองหน้าเขาตรง ๆ
“อย่าเข้ามา!”
โคโลดิ้นรนพยายามคลานหนี หวังจะคว้าปืนที่หล่นไปตอนโดนลากออกมา
ฉึก..!
“อ๊ากกกก......!!!”
มีดเสียบทะลุน่องของโคโลลงไปฝังถึงพื้น ทำให้เขาขยับไปไหนไม่ได้อีก
“ฉันกำลังคุยกับนายอยู่นะ ไม่มองหน้ากันหน่อยเหรอ?” คลาร์กก้มมองเขา “รู้มั้ยว่าทำแบบนี้มันเสียมารยาท? พ่อแม่ไม่เคยสอนเหรอ? ว่าถ้ามีคนพูดกับนาย นายต้องมองหน้าเขา”
สีหน้าของโคโลซีดเผือด ถึงจะเจ็บขา แต่ความกลัวในใจมันยิ่งกว่า
“...นายต้องการอะไร?”
“คำถามแบบนี้มันไม่ถูกนะ” คลาร์กส่ายหน้า “ฉันต่างหากที่ควรถามนาย นายลืมไปแล้วเหรอ? ว่าใครเป็นคนมาหาฉันก่อน?”
“หมายความว่ายังไง?” โคโลถามเสียงสั่น
“หมายความว่า ฉันอยากจะ ‘ไปเยี่ยม’ ท่านฟัลโคนี่สักหน่อย นายพอจะพาไปได้มั้ย?”
พอฟังจบ ตาของโคโลก็เบิกโพลง พองโตเท่าไข่ห่านแล้วหดเล็กลงเท่าเข็ม
“น...นายจะล้างแค้นฟัลโคนี่?!”
“ไม่ ๆ...ฉันจะไป ‘เยี่ยม’” คลาร์กย้ำเสียงนิ่ง
แต่ใครจะไปเชื่อคำโกหกไร้สาระนั่นล่ะ?
“ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันทรยศฟัลโคนี่เด็ดขาด!” โคโลส่ายหัวอย่างแรง
“ภักดีจังเลยนะ?” คลาร์กยิ้ม แล้วก้มหน้าเข้าใกล้ “หรือที่จริงแล้วกลัว...จนไม่กล้าพูดต่างหาก?”
สีหน้าโคโลเปลี่ยนทันที
จริง ๆ เขาก็ไม่ได้ภักดีอะไรขนาดนั้นหรอก ทุกวันนี้ใคร ๆ ก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น
‘ภักดี’ เนี่ย มันขายได้เงินมั้ย?
แต่...เขาไม่กล้าพูด!
โคโลรู้ดีว่าท่านฟัลโคนี่น่ากลัวแค่ไหน ถ้าเขาหักหลังล่ะก็ ไม่ใช่แค่ตัวเองที่จะตาย แม้แต่ครอบครัว พี่น้อง ก็จะโดนลากไปด้วย!
“ฆ่าฉันเถอะ!” โคโลกัดฟันพูด ราวกับยอมตายแล้ว
ท่าทีที่เคยหวาดกลัวเมื่อครู่หายไปหมด เหมือนเขากลายเป็นคนละคน
คลาร์กลุกขึ้นยืน ดึงมีดออกมาทันที
ฮึ่ม~!
ความเจ็บปวดเล่นงานโคโลเต็มแรง แต่เขาก็ยังกัดฟันไม่ร้อง
“ก็ได้ ฉันจะจัดให้” คลาร์กพูดเสียงเย็น แล้วแทงมีดลงกลางหน้าอกของโคโล
“คิดเหรอว่าถ้านายไม่บอก ฉันจะหาไม่เจอว่าฟัลโคนี่อยู่ที่ไหน?”
คลาร์กหัวเราะเบา ๆ แล้วหันหลังเดินกลับไปทางโรงงาน
คนในโรงงานหนีกันไปหมดแล้ว
คลาร์กเดินเข้าไปพร้อมกับถังน้ำมันในมือ
ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็กลับออกมาข้างนอก โยนถังเปล่าทิ้ง แล้วหยิบไฟแช็กออกมา จุดไฟแล้วโยนลงบนรอยน้ำมันที่ลากยาวไปทั่ว
บึ้ม!
เปลวไฟลุกพรึ่บ
แสงไฟสะท้อนเงาหลังของคลาร์กที่หันหลังเดินจากไปอย่างนิ่งเฉย
บึ้มมม~!!!
แรงระเบิดมหาศาลกลืนทั้งโรงงาน และสว่างไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน
พอตำรวจและรถดับเพลิงมาถึง...
คลาร์กก็กลับบ้านเรียบร้อยแล้ว.............
เช้าวันถัดมา
ข่าวเช้ารายงานเหตุระเบิดเมื่อคืนอีกครั้ง
แต่สิ่งที่แปลกก็คือ ครั้งนี้ข่าวกลับไม่พูดถึงคำว่า “ผงซักฟอก” หรือ “โรงงานผลิตผงซักฟอก” เลยแม้แต่นิด
กลับกัน สื่อใช้คำว่า “ความขัดแย้งระหว่างแก๊ง” มาสรุปข่าวแทน
“ดูเหมือนสมาชิกในทีมของฟัลโคนี่จะจัดการปิดข่าวเก่งใช้ได้เลยแฮะ” คลาร์กคิดในใจ ขณะนั่งกินข้าวเช้า ดูข่าวในทีวี
……….