บทที่ 671: เศรษฐีวัว สู้เพื่อฝัน!

“ชะ... ชนะแล้ว!?”

“พวกเราโค่น ‘ปลาบินหกตา’ ขุนพลมารลงได้แล้วเหรอ!?”

ทีมผู้กล้ายืนนิ่งเป็นหิน มองดูหุ่นยนต์กองเชียร์ที่ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่บนฟ้าด้วยสายตาว่างเปล่า

เมื่อครู่บรรยากาศมันพาไป... ตะโกนเชียร์กันคอแตก อินจัดเหมือนโดนของ

แต่พอสติสตังกลับคืนมา ทุกคนก็เริ่มตั้งคำถามกับชีวิต

นี่มันเรื่องจริงเหรอ? แค่ตะโกนเชียร์เนี่ยนะ?

ซิฟขยี้ขมับตัวเอง “ฉันรู้สึกเหมือนกำลังฝันเรื่องไร้สาระอยู่เลย...”

อวี๋เสียน (ในร่างเชฟหัววัว) หันมาทำหน้าขึงขัง

“ไม่! นี่ไม่ใช่ความฝัน! นี่คือความจริง!”

“‘พลังแห่งสายสัมพันธ์’ ของพวกเรา เอาชนะขุนพลมารได้! นี่คือสัจธรรมที่ไม่อาจโต้แย้ง!”

โรวีมองอวี๋เสียนด้วยสายตาซับซ้อน...

ตั้งแต่เจอท่านนิวตัน... ตรรกะของโลกใบนี้มันเพี้ยนไปหมดแล้ว!

ในความเป็นจริง ไม่ใช่แค่สไตล์ภาพที่เปลี่ยนไป... แต่ ‘ชะตากรรม’ ของพวกเขาก็ถูกเปลี่ยนยกแผง!

(เส้นทางเดิมของชะตากรรม):

ทีมผู้กล้าต้องโดนปลาบินหกตาซุ่มโจมตีจนสะบักสะบอม... ค้อนยักษ์เจ็บปางตาย ซิฟโดนสอยร่วง คาร์เมนยิงเวทไม่เข้า

สุดท้าย มังกรกาเบรียล ต้องสละชีพเพื่อกระตุ้นดาบศักดิ์สิทธิ์ ขับไล่ศัตรูไปได้แบบรากเลือด แล้วต้องกลับไปจำศีลในดาบ

ทีมที่ไร้ผู้นำทาง จะเดินหลงเข้าไปในเขาวงกตใต้ดิน ถูกมอนสเตอร์รุมกินโต๊ะ จนเกือบตายยกปาร์ตี้ ก่อนจะได้รับความช่วยเหลือจาก ‘มือสังหารสาวน้อยแมว’ (สมาชิกใหม่)

...นั่นคือบทละครดราม่าเลือดสาดที่ควรจะเป็น

[เส้นทางปัจจุบัน]:

ปลาบินหกตาโดนหุ่นยนต์ฟันขาดสองท่อนตายคาที่!

ทีมผู้กล้าไร้รอยขีดข่วน! สบายแฮเหมือนมาปิกนิก!

นี่มันเปลี่ยนจาก Dark Souls เป็น Hello Kitty Island Adventure ชัดๆ!

...

ค่ำคืนนั้น...

กองไฟลุกโชนขับไล่ความมืด

อวี๋เสียนนั่งขัดสมาธิ หมุนไม้เสียบเนื้อย่างไฟอย่างชำนาญ กลิ่นหอมของเครื่องเทศสูตรลับลอยฟุ้ง ทำเอาทีมผู้กล้าน้ำลายสอ

แต่มังกรจิ๋วกาเบรียลกลับเอาแต่จ้องมอง ‘หุ่นยนต์กองเชียร์’ (ในร่างสาวน้อยกะลาสี) ด้วยความหวาดระแวง

ตอนแรกนึกว่าเป็นของเล่นไร้สาระ... ที่ไหนได้ พลังทำลายล้างระดับถล่มเมือง!

ขุนพลมารระดับนั้น โดนดาบเดียวจอด... มันไม่ปกติแล้ว!

“ท่านนิวตัน...” กาเบรียลอดใจไม่ไหว “หุ่นยนต์ตัวนี้... ท่านสร้างมันขึ้นมายังไงกันแน่?”

ทุกคนหูผึ่งทันที... ความลับของอาวุธเทพ! ใครบ้างไม่อยากรู้?

อวี๋เสียนโรยผงยี่หร่าลงบนปีกไก่ “อยากรู้เหรอ? อยากเรียนไหมล่ะ?”

ทุกคนพยักหน้าหงึกๆ พร้อมเพรียง

“ข้อแรก... หากจะสร้างหุ่นยนต์ให้กำลังใจ เราต้องหา ‘สาวสวย’ มาสักคนก่อน”

“หา!?”

โรวีหน้าซีดเผือด “ระ-หรือว่า...”

ซิฟทำหน้าเครียด “ท่านนิวตัน! นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ! หรือท่านต้องสังเวย ‘หญิงสาวบริสุทธิ์’ เพื่อสร้างมัน!?”

อวี๋เสียนกลอกตาวัวใส่เจ้าพวกขี้มโน

“พวกเอ็งจะฟังฉันพูดให้จบก่อนได้ไหม!?”

“ฉันหมายถึง... ต้องจ้างสาวสวยมาเป็น ‘นางแบบต้นฉบับ’ ต่างหากโว้ย!”

“คิดดูสิ... ถ้าหุ่นยนต์หน้าตาขี้เหร่ ใครมันจะมีกะจิตกะใจไปเชียร์ลง? คนหน้าตาไม่ดี เพิ่มบัฟกำลังใจไม่ได้หรอกนะ เข้าใจบ่?”

“......”

ทุกคนจินตนาการภาพหุ่นยนต์หน้าผีมายืนเชียร์... เออ จริงของพี่แก

พยักหน้าเห็นด้วยเป็นเอกฉันท์

“แล้วไงต่อ?” กาเบรียลถาม

อวี๋เสียนแสยะยิ้ม กลิ่นอาย ‘เสี่ยกระเป๋าหนัก’ แผ่ออกมา

“จากนั้น... ก็จ้าง ‘จอมเวทระดับตำนาน 4 คน’ มาร่วมมือกันสร้างชิ้นส่วน”

“ใช้เงิน 10 ล้านเหรียญทอง ซื้อ ‘ศิลาอาถรรพ์ศักดิ์สิทธิ์’ มาทำเป็นแกนกลางพลังงาน”

“และบริจาคเงินอีก 200 ล้านเหรียญทอง ให้กับ ‘โบสถ์เทพีแห่งความมั่งคั่ง’ เพื่อขอพรบัฟพลังเทพเจ้าให้มันแข็งแกร่ง...”

“สุดท้าย... ฉันก็ตั้งชื่อให้มัน แล้วสับสวิตช์เปิดเครื่อง... แค่นี้แหละ!”

“........”

ทั้งวงเงียบกริบ... แข็งเป็นหิน

จอมเวทตำนาน 4 คน? (หาจากไหนวะ?)

ศิลา 10 ล้าน?

บริจาค 200 ล้าน?

นี่มันไม่ใช่การสร้างอาวุธ... นี่มันการ ‘เอาเงินฟาดหน้าพระเจ้า’ ชัดๆ!

แถมพลังงานที่ใช้... หมดทีเติมทีละ 10 ล้าน!

ทุกคนมองหุ่นยนต์สาวผมทองด้วยสายตาใหม่... นี่มันไม่ใช่หุ่นยนต์... มันคือ ‘ก้อนทองคำเดินได้’ ที่แพงระยับ!

คาร์เมนที่กำลังถือ ‘กระทะดาบแสง’ ทอดสเต็กอยู่ มือไม้เริ่มสั่นพั่บๆ

“ละ... แล้วกระทะใบนี้ล่ะคะ? ราคาเท่าไหร่?”

อวี๋เสียนยิ้มหวานแบบเศรษฐีภูธร

“อ๋อ... ใบนี้ถูกหน่อย แค่ หนึ่งหมื่นล้านล้าน เอง”

เคร้ง!

ตะหลิวแทบหลุดมือคาร์เมน

“นะ-หนึ่งหมื่นล้านล้าน!?”

“ข้าไม่เชื่อ! โม้แล้ว! กระทะบ้าอะไรจะแพงขนาดนั้น!” กาเบรียลแย้งเสียงแข็ง มันบินเข้ามาเกาะขอบกระทะ ส่องดูใกล้ๆ

ดมๆ... เคาะๆ...

แล้วหน้ามังกรก็ซีดเผือด...

“นี่มัน... ‘ทองดำ (Black Gold)’ !?”

ทองดำ... โลหะเวทมนตร์ในตำนาน

ต้องใช้ทองคำบริสุทธิ์ 100 ตัน สกัดด้วยวิชาแปรธาตุขั้นสูง ถึงจะได้ทองดำแค่ 1 กรัม!

คุณสมบัติ: แข็งแกร่งไร้เทียมทาน นำพลังเวทขั้นเทพ

ปกติจอมเวทจะใช้แค่ 0.01 กรัม ผสมในแกนกลางหอคอยเวทมนตร์เพื่อกันระเบิด...

แต่อีตาเชฟหัววัวคนนี้... เอาทองดำทั้งก้อนมาตีเป็นกระทะก้นแบน!!!

ราคามันไม่ใช่แค่หมื่นล้านล้านแล้ว... มันประเมินค่าไม่ได้ด้วยซ้ำ!

ทุกคนเห็นปฏิกิริยาช็อกโลกของกาเบรียล ก็รู้ทันทีว่าอวี๋เสียนไม่ได้โม้

คาร์เมนถือกระทะด้วยมือที่สั่นเทา เหงื่อแตกพลั่ก...

พระเจ้าช่วย... ถ้าข้าทำกระทะใบนี้เป็นรอย... ขายทั้งหมู่บ้านจิ้งจอกก็ยังใช้หนี้ไม่หมดแน่ๆ!