บทที่ 661: ฉันคือกฎเกณฑ์
บทที่ 661: ฉันคือกฎเกณฑ์
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า... ยุทธภพแพ้ราชสำนักราบคาบ
เริ่มจากสำนักใหญ่ๆ ที่ถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียน จากนั้นราชสำนักก็ยกระดับความโหด ตั้งหน่วยงานพิเศษชื่อ ‘สำนักห้ามยุทธ์’ ขึ้นมาเพื่อไล่ล่าชาวยุทธ์โดยเฉพาะ
องค์กรนี้เถื่อนดิบยิ่งกว่าโจรป่า กฎที่ว่า ‘เรื่องส่วนตัวไม่ลามปามถึงครอบครัว’ ถูกโยนทิ้งลงถังขยะ
พวกมันจับลูกเมียชาวยุทธ์มาเป็นตัวประกัน เพื่อล่อให้เป้าหมายออกมามอบตัว... แล้วก็ ฆ่าล้างโคตร ทั้งคนมอบตัวและตัวประกัน!
ความแค้นฝังลึกจนไม่อาจอยู่ร่วมโลก... ไม่เอ็งตาย ข้าก็ม้วย!
แต่นะ... ‘คนโอหังย่อมมีภัย ฟ้าคะนองย่อมมีฝน’
วันดีคืนดี คนของสำนักห้ามยุทธ์ก็พังประตูบ้านอวี๋เสียนเข้ามา
ชายฉกรรจ์หน้าตาน่าเกลียด (เพราะฝึกวิชา) หลายคนเดินอาดๆ เข้ามาล้อมเก้าอี้โยก
“สารภาพมาซะ! ไอ้แก่หน้าผีที่เคยอยู่ที่นี่หายหัวไปไหน!?” หัวหน้าหน่วยชักดาบจ่อคออวี๋เสียน ตะคอกถามเสียงเหี้ยม
อวี๋เสียนเข้าใจสถานการณ์ทันที... อ๋อ ผลพวงจากตอนปลอมตัวเป็นคนน่าเกลียดสินะ
ราชสำนักฉลาดเป็นกรด นอกจากตั้งหน่วยไล่ล่า ยังตั้งรางวัลนำจับ ให้ชาวบ้านช่วยกันเป็นหูเป็นตา
ใครเจอคนน่าสงสัย หรือดูมีวรยุทธ์ แจ้งปุ๊บรับเงินปั๊บ!
เพื่อนบ้านที่แสนดีเลยพร้อมใจกันขายเพื่อนบ้านกิน... และอวี๋เสียนในร่างอัปลักษณ์ก็โดนแจ็กพอตเข้าให้
อวี๋เสียนทำหน้าใสซื่อ “ฉ้นไม่รู้นะจ๊ะ...”
“ตอแหล! บ้านหลังนี้ยังเป็นชื่อมันอยู่เลย! แกจะไม่รู้ได้ไง?” หัวหน้าหน่วยแสยะยิ้ม
หันไปสั่งลูกน้อง “ลากตัวมันไป! ทรมานให้หนัก ดูซิว่าปากจะแข็งได้สักกี่น้ำ!”
“เฮ้อ...” อวี๋เสียนถอนหายใจ “ดูท่า... คงจะเนียนเป็นคนธรรมดาต่อไปไม่ได้แล้วสินะ”
พูดจบ เขาก็เอานิ้วเขี่ยดาบที่จ่อคอออกเบาๆ
วินาทีนั้น... ทั้งหน่วยถึงเพิ่งรู้ตัวว่า ขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่ปลายนิ้ว! เหมือนถูกแช่แข็งในก้อนอำพัน
“เดี๋ยวฉัสจะแวะไปคุยกับไอ้ฮ่องเต้หมาของพวกเอ็งหน่อย... ส่วนพวกเอ็ง...” อวี๋เสียนควงดาบในมือเล่น ใช้ความคิด
จริงๆ เขาไม่ได้โกรธแค้นอะไร โลกใบนี้มันก็เป็นแบบนี้... ยุทธภพกับราชสำนักกัดกัน เขาก็แค่นั่งกินแตงโมดูละคร
แต่พอกินไปกินมา ไฟดันลามมาไหม้ขากางเกงตัวเองซะงั้น... เริ่มไม่สนุกละ
“อ๊ะ! คิดออกแล้ว!” อวี๋เสียนดีดนิ้ว
“ในเมื่อพวกเอ็งชอบ ‘จับคน’ นัก... งั้นเปลี่ยนไป ‘จับหนู’ น่าจะรุ่งกว่า!”
ท่ามกลางสายตาหวาดผวา อวี๋เสียนสาปให้พวกมันกลายร่างเป็น ‘แมว’ ทีละตัว!
แถมยังตั้งโปรแกรมทับลงไปว่า: ห้ามทำร้ายคน! ห้ามกินอาหารแมว! ต้องกินแต่ หนู เท่านั้น! ถ้ากินอย่างอื่นจะอ้วกแตกอ้วกแตน!
นี่คือพลังระดับ [มหาเต๋าสรรพสิ่ง]... ในเมื่อเขาแข็งแกร่งกว่าโลกใบนี้ ‘เขาคือกฎเกณฑ์!’
จะสาปวิถีสวรรค์เป็นหมา จะสั่งให้คนเดินด้วยมือ จะสั่งให้น้ำฝนลอยขึ้นฟ้า... ทำได้หมด! แค่ดีดนิ้ว!
ฉะนั้นการเสกคนเป็นแมวล่าหนู... จิ๊บจ๊อยมาก!
จัดการสุนัขรับใช้เสร็จ อวี๋เสียนก็วาร์ปหายตัวไปโผล่ที่ เมืองจินจื่อ เมืองหลวงของ ‘ราชวงศ์ซี’
เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปในวังหลวงเหมือนเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ทหารองครักษ์นับหมื่นไม่มีใครเห็นหัวเขาแม้แต่คนเดียว
จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องบรรทมของ จักรพรรดิคังหลง
จักรพรรดิคังหลงกำลังนั่งสมาธิเดินลมปราณ หน้าตาดูภูมิฐานสมเป็นฮ่องเต้ (ไม่ได้ฝึกวิชาหน้าผี)
“อืม... วิชาเทวะปราณม่วงบูรพา? ทำไมไม่ฝึกหัตถ์เปลี่ยนโฉมล่ะท่าน?”
เสียงทักทายดังขึ้นข้างหู ทำเอาฮ่องเต้สะดุ้งเฮือก เกือบธาตุไฟเข้าแทรก!
“เจ้าเป็นใคร!? ทหาร!! องครักษ์!!! มีคนร้าย!!!” คังหลงตะโกนลั่น
“ไม่ต้องแหกปาก... พวกมันยืนเฝ้าหน้าประตูนั่นแหละ แต่ไม่ได้ยินหรอก” อวี๋เสียนลากเก้าอี้มานั่งไขว่ห้างสบายใจเฉิบ
ฮ่องเต้รู้ตัวทันทีว่าเจอของจริง... สูดหายใจลึก ข่มความกลัว
“มะ... ไม่ทราบว่าจอมยุทธ์ท่านนี้มีธุระอันใด?”
“ปากถามดี... แต่ในใจคิดจะเรียกกองทัพมารุมฆ่าฉัน จุ๊ๆ... สมเป็นฮ่องเต้หมาจริงๆ” อวี๋เสียนส่ายหัว
คังหลงหน้าซีดเผือด... อ่านใจได้ด้วยเรอะ!?
“เอาตรงๆ นะ ฉันแค่อยากกินแตงโมดูละครสนุกๆ... ไอ้วิชาหัตถ์เปลี่ยนโฉมนั่น ฉันก็เป็นคนปล่อยเองแหละ กะจะให้ยุทธภพมันมีสีสันหน่อย... แต่ท่านเล่นแรงเกินไป ทำเอาละครดีๆ เละเทะหมด
แถมไอ้สุนัขรับใช้ของท่าน ดันสะเออะมารบกวนเวลาพักผ่อนฉันอีก... ถึงมันจะไม่ระคายผิวฉัน แต่เหมือนมีหมามาขี้หน้าบ้านน่ะ... มันน่ารำคาญ เข้าใจไหม?”
คังหลงเหงื่อแตกพลั่ก... ฉิบหายแล้ว! สำนักห้ามยุทธ์ไปแตะต้องตัวตนระดับพระเจ้าเข้าให้แล้ว!
อวี๋เสียนยิ้มเย็น
“ฉันไม่ใช่คนใจกว้าง... แล้วก็ไม่ใช่คนดีด้วย ใครแหย่ฉัน ถ้าฉันมีปัญญาเอาคืน ฉันจัดหนักแน่...
ทีนี้มาคุยกัน... ท่านคิดว่าฉันควรลงโทษท่านยังไงดี?”
คังหลงตัวสั่นงันงก “ระ... เราไม่รู้ว่าสำนักห้ามยุทธ์จะ...”
“หยุดพล่ามเรื่องไร้สาระ! ไม่มีประโยชน์!” อวี๋เสียนตัดบทเสียงเข้ม
“ฉันไม่สนหรอกว่าใครผิดใครถูก... สนแค่ว่าฉัน ‘รำคาญ’ และท่านต้องรับผิดชอบ!
เลือกมา... จะรับโทษแบบไหนที่คิดว่าตัวเองพอรับไหว?”