(ฟรี) ตอนที่ 196: เจ้าใช้โปรแกรมโกง ข้าไม่ยอม!

เพียงสามวันสั้นๆ ก็ผ่านไปในพริบตา

จู่ๆ ต้นไม้ยักษ์สีดำขนาดใหญ่ก็เริ่มหดตัวลง อวี๋เสียนก็ปรากฏตัวขึ้นในอวกาศ แสงแดดสาดส่องลงมาที่เขา และเขาก็หาวเสียงดังราวกับว่าเขาพึ่งตื่นนอน

"น่าเสียดาย สายเลือดระดับต่ำมีมากเกินไป แม้ว่าฉันจะยกระดับจนถึงขีดสุด พลังต่อสู้ก็ยังคงด้อยกว่าเอดเวิร์ดอยู่มาก"

อวี๋เสียนมองดูพลังต่อสู้ของตนเองแวบหนึ่ง จากนั้นในใจก็คิดอย่างท้อใจเล็กน้อย พลังต่อสู้ของเขาในตอนนี้คือ 88 เอดเวิร์ดคือ 100 ยังขาดพลังต่อสู้อีก 12 จุด

ถึงแม้เขาจะมั่นใจว่าตอนนี้สามารถต่อสู้กับเอดเวิร์ดได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังไม่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์

เขาไม่สามารถล้มเหลวได้ เพราะเบื้องหลังของเขาคือชะตากรรมของคนทั้งประเทศ หากเขาแพ้ให้กับเอดเวิร์ด หรือกระทั่งตายในมือของเอดเวิร์ด ถ้าอย่างนั้นหัวเซี่ยก็จะตกอยู่ในอันตรายแล้ว

ครั้งนี้ ประเทศได้จัดหาสายเลือดเหนือธรรมชาติจำนวนมากให้เขาอย่างไม่จำกัด เขาจึงสามารถยกระดับพลังต่อสู้มาถึงระดับนี้ได้ เขาไม่รู้ว่าหากตนเองแพ้ หัวเซี่ยจะยังมีวิธีไหนมารับมือกับภัยคุกคามของเอดเวิร์ดได้อีก

เพราะท้ายที่สุดแล้วระดับดารานั้นยากเกินไปจริงๆ

เขาใช้ทรัพยากรไปมากมาย แถมยังดูดซับพลังงานไปมากมายขนาดนั้น พลังก็ยังอยู่ที่ 88 เท่านั้น นี่ยังไม่ถึงเกณฑ์ต่ำสุดของระดับดาราเลยด้วยซ้ำ

เพื่อความปลอดภัย จะต้องมั่นคงไว้ก่อน

สุดยอดสมองกลของอวี๋เสียนพลิกแพลง ในใจก็เกิดเป้าหมายใหม่ขึ้นมาทันที

เขาหลับตาลง วินาทีต่อมาในสุดยอดสมองกลของเขาก็มีเสียงประจบประแจงของโจวไท่หมายเลขสองดังขึ้น "นายท่านผู้ยิ่งใหญ่ของข้า ทายาทสายเลือดที่ต่ำต้อยหมายเลขสองของท่านขอคารวะท่าน ณ ที่นี้ หมายเลขสองจะปรนนิบัติท่านอย่างสุดหัวใจ ความยิ่งใหญ่ของท่านเหนือกว่าแสงแห่งสุริยันจันทรา ข้าอยากจะบินไปอยู่ข้างกายท่านในทันที รับใช้ท่านอย่างสุดกำลังความสามารถ

พระเจ้าช่วย นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมามองดูหมายเลขสองผู้ต่ำต้อยอีกครั้ง หมายเลขสองรู้สึกมีความสุขมาก หมายเลขสอง..."

"เงียบปาก"

อวี๋เสียนทนไม่ไหวอีกต่อไป ขัดจังหวะการร่ายเวทของโจวไท่หมายเลขสองทันที

เขาใช้การรับรู้ตำแหน่งของโจวไท่หมายเลขสอง เพื่อกำหนดพิกัดมิติ วินาทีต่อมาเขาก็กลับมายังโลกในทันที ปรากฏตัวในฐานลับของสมาคมปราชญ์โบราณ

ครั้งนี้เขาบุกเข้ามาอย่างเปิดเผยอย่างสมบูรณ์ พึ่งจะปรากฏตัว เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นทั่วทั้งฐานลับ

"ไม่ดีแล้ว นายท่าน ระบบป้องกันของฐานลับถูกเปิดใช้งานแล้ว ท่านรีบหนีไปเร็วเข้า มิฉะนั้นทหารยามของสมาคมปราชญ์โบราณจะต้องมาแน่" โจวไท่หมายเลขสองพูดด้วยความตกใจ

อวี๋เสียนพูดอย่างใจเย็น "ไม่เป็นไร พวกเขาจะมาก็มา พวกเราไปหาพี่น้องของเจ้ากัน"

พูดจบ เขาก็เดินไปที่หน้าประตู มือผลักเบาๆ ประตูใหญ่ก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ โจวไท่หมายเลขสองมองดูอวี๋เสียนที่เดินออกไปอย่างตกตะลึงอ้าปากค้าง วินาทีต่อมาก็ตั้งสติได้ แล้วรีบตามไป

แต่ตอนที่ออกจากประตูห้อง โจวไท่หมายเลขสองก็มองลงไปข้างล่างโดยไม่รู้ตัว แล้วกลืนน้ำลาย ห้องเหล่านี้อันที่จริงไม่ใช่แค่ห้องสำหรับพักผ่อนเท่านั้น แต่ยังสามารถใช้เป็นห้องขังได้อีกด้วย

ประตูเหล่านี้ทั้งหมดสร้างจากโลหะพิเศษ ความแข็งแกร่งนั้นไม่ธรรมดาเลย

"นายท่านผู้ยิ่งใหญ่ของข้า ดีจริงๆ ท่านมีพลังอำนาจยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ที่นี่จะต้องไม่มีใครสามารถเป็นศัตรูกับท่านได้อย่างแน่นอน" โจวไท่หมายเลขสองมองอวี๋เสียนด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา สุดยอดสมองกลเห็นได้ชัดว่าถูกทำให้เป็นทาสโดยสมบูรณ์แล้ว

"หยุดนะ!"

"ยกมือขึ้น!"

"นั่นมันผู้บุกรุก อย่ามัวยืนเฉยอยู่ตรงนั้น ฆ่ามันได้ทันทีไม่ต้องลังเล!"

ในตอนนี้ที่ทางเดินข้างหน้าปรากฏกลุ่มทหารยามสวมเครื่องแบบของสมาคมปราชญ์โบราณ พวกเขาเห็นอวี๋เสียนและโจวไท่หมายเลขสองเดินมา พวกเขาทั้งหมดก็เริ่มพูดคุยกันทันที

แต่ไม่นานก็มีคนตั้งสติได้ก่อน ถืออาวุธที่ส่องแสงพุ่งเข้าใส่อวี๋เสียน

อวี๋เสียนไม่สนใจคนเหล่านี้เลย เมื่อเข้าไปใกล้ เขาก็พ่นลมหายใจออกมาครั้งหนึ่ง เสียงระเบิดดังสนั่น ทหารยามทั้งหมดก็ถูกอัดติดกับผนัง แยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร

"กลุ่มไก่อ่อนที่พลังต่อสู้ไม่ถึง 0.001 ด้วยซ้ำ เอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะหยุดฉันได้?" อวี๋เสียนมองผนังแวบหนึ่ง ในใจก็บ่น

เขายังคงเดินไปยังห้องทดลองที่โจวไท่หมายเลขสามและพวกเขาอยู่ต่อไป ในระหว่างทางเมื่อเขาพบใครก็ตามที่พยายามจะหยุดเขาไว้ เขาจะทำทุกอย่างตามที่อีกฝ่ายบอก

หากอีกฝ่ายขอให้เขาคุกเข่าหรือยกมือขึ้น เขาก็จะหักขาอีกฝ่าย ให้อีกฝ่ายคุกเข่า หรือไม่ก็มัดไว้ ให้อีกฝ่ายยกมือค้างเอาไว้

แต่ถ้าต้องการฆ่าเขาโดยไม่ลังเล เขาก็ฆ่าได้โดยไม่ต้องลังเลเช่นกัน

อันที่จริงเขาอาศัยประสาทการดมกลิ่นก็สามารถแยกแยะดีชั่วของคนเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย ไม่มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดการฆ่าผิดคน ทหารยามที่ตายภายใต้การโจมตีของเขา ไม่มีใครเป็นคนดีแน่นอน

เมื่อเขาเดินมาถึงห้องทดลองที่ใช้เพาะเลี้ยงโจวไท่หมายเลขสามและพวกเขา ก็ไม่มีทหารยามคนใดกล้าเข้าใกล้แล้ว เพราะอย่างไรเสียภาพเหตุการณ์ตามทางก็น่าสะพรึงกลัวเกินไป

การถูกฆ่าตายด้วยการพ่นลมหายใจครั้งเดียวถือเป็นวิธีการตายที่สบายที่สุดแล้ว นอกจากนี้ยังมีการถูกเผาตายด้วยเปลวเพลิง ถูกฟ้าผ่าตาย ถูกแช่แข็งในก้อนน้ำแข็งจนหนาวตาย วิธีการตายนั้นหลากหลายจริงๆ คนที่มีสมองอยู่บ้างก็รู้ว่าผู้บุกรุกคนนี้ไม่ธรรมดา ดีที่สุดคืออย่าไปหาเรื่องตาย

อันที่จริง อวี๋เสียนก็กำลังปรับตัวเข้ากับพลังของตนเองเช่นกัน ทุกครั้งที่เขาโจมตีก็ยังต้องออมมือไว้ มิฉะนั้นทั้งฐานลับก็คงจะทนรับพลังของเขาไม่ไหว

ผลักประตูห้องทดลองเปิดออก เขาก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องทดลอง

โจวไท่หมายเลขสามเห็นอวี๋เสียน ก็พูดด้วยความประหลาดใจว่า "น้องชาย? (หมายเลขสอง) ดูเหมือนว่าพวกเราจะถูกเปิดโปงแล้ว"

"ไม่ใช่พวกเราถูกเปิดโปง แต่เป็นพวกเจ้าต่างหากที่ถูกเปิดโปง ข้าเป็นคนของนายท่านมาโดยตลอด!" โจวไท่หมายเลขสองพูดอย่างลำพองใจทันที

โจวไท่หมายเลขสามก็รีบพูดกับโจวไท่หมายเลขห้าที่อยู่ข้างๆ ทันทีว่า "แย่แล้ว หมายเลขสองถูกควบคุมแล้ว"

"ฆ่า!"

โจวไท่หมายเลขห้าก็คำรามเสียงต่ำทันที พุ่งหัวชนกระจกตู้เพาะเลี้ยงจนแตก แล้วบุกโจมตีไปยังอวี๋เสียนทันที

ร่างกายที่เขาควบคุมคือร่างกายของหมาป่ายักษ์เฟนริล ดูเหมือนหมาป่าดำขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง แต่เขาพึ่งจะเข้าใกล้อวี๋เสียนก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นบีบไว้

อีกด้านหนึ่ง โจวไท่หมายเลขสามที่เตรียมจะลอบโจมตีก็ยิ่งถูกพลังจิตตบลงบนพื้น ไม่เหมือนนกฟีนิกซ์เลยแม้แต่น้อย กลับเหมือนลูกหมาตกน้ำมากกว่า

โจวไท่คนอื่นๆ ก็ลงมือเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งโจวไท่หมายเลขเก้า ออกมาจากตู้เพาะเลี้ยงก็กลายเป็นงูขาวขนาดใหญ่ทันทีคิดจะกลืนอวี๋เสียนลงท้องในคำเดียว จากนั้นอวี๋เสียนก็พ่นลมหายใจออกมาครั้งหนึ่ง ในทันใดนั้นอากาศก็ราวกับกระสุนปืนใหญ่พุ่งทะลุผ่านปากของงูขาว ทะลวงผ่านร่างของงูขาวในทันที

หนึ่งวินาที การต่อสู้จบลง

อสูรกายที่โจวไท่หลายคนควบคุม นอนอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขตาย ขยับไม่ได้

โจวไท่หมายเลขสามเบิกตากว้าง พูดอย่างไม่น่าเชื่อว่า "เป็นไปได้อย่างไร พึ่งผ่านไปแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ความแตกต่างทำไมถึงได้มากขนาดนี้?"

เขาไม่สามารถเข้าใจได้ เพียงแค่สี่ห้าเดือนเท่านั้น อวี๋เสียนที่ตอนแรกเขายังสามารถกดดันได้ ต่อมาก็ยังพอจะสูสีกันอยู่บ้าง ปัจจุบันกลับสามารถจัดการพวกเขาทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย

และที่น่ากลัวที่สุดก็คือมันง่ายเกินไป ราวกับเหยียบมดตัวหนึ่งตาย เหยียบพวกเขาทั้งหมดไว้ใต้ฝ่าเท้าได้ในทันที

ความพยายามของพวกเขา ความทรมานของพวกเขา ทุกสิ่งที่พวกเขาเสียสละไปเพื่อปลุกพลังสายเลือด ต่อหน้าอวี๋เสียนดูเหมือนกลายเป็นเรื่องตลก

"เจ้าใช้โปรแกรมโกง ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม อ๊ากกกกกกกก ลุกไหม้สิ นกฟีนิกซ์!!!"

โจวไท่หมายเลขสามราวกับเล่นเกมแล้วเจอผู้เล่นที่ใช้โปรแกรมโกง ดวงตาแดงก่ำ เขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ตะโกนลั่น ร่างของนกฟีนิกซ์ก็ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงที่โชติช่วง

"อย่าเสียงดัง!"

แต่อวี๋เสียนชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินเข้าไปตบเบาๆ อย่างอ่อนโยนหนึ่งที

ตูม!

พื้นก็ถูกหัวของนกฟีนิกซ์กระแทกจนยุบลงไปในทันที

จู่ๆดวงตาของโจวไท่หมายเลขสาม ก็กลอกกลับไปด้านหลัง เปลวเพลิงที่พึ่งจะลุกไหม้บนร่างกายก็ดับลงในพริบตา และเขาก็หลับไปเหมือนกับเด็กทารก