บทที่ 23: ปฏิบัติการยามค่ำคืน (1)

บทที่ 23: กิจกรรมยามค่ำคืน (1)

จิ้งจอกน้อยเดินออกมาจากห้องน้ำ ล้มตัวลงข้างชามอาหารอย่างหมดอาลัยตายอยาก กินบ้างหยุดบ้าง

ปลาบนโต๊ะกาแฟกลิ่นหอมเหลือเกิน มันอยากกินสักคำจริงๆ

แต่เพราะมันทำผิดมา 'เจ้าทาส' เลยประกาศิตว่าให้กินได้แค่อาหารเม็ดกับน้ำเปล่าเท่านั้น

หลังจากจิ้งจอกน้อยจัดการอาหารในชามจนหมด มันก็มุดตัวเข้าไปขดอยู่ในที่นอนแมว

ขดตัวจนกลายเป็นก้อนกลมดิก

ตัวเล็กนิดเดียว ดูน่าสงสารเวทนาสุดขีด

เย่หนานซีแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

ดวงตาแมวคู่กลมที่กลอกไปมาและแอบชำเลืองมองเธอเป็นระยะๆ นั้นบอกทุกอย่างหมดแล้ว

เธอเก็บกวาดของบนโต๊ะ เติมถ่านลงในเตา เติมน้ำใส่เครื่องทำความชื้น และเปลี่ยนพาวเวอร์แบงค์ที่ชาร์จเต็มแล้วสองก้อนมาเสียบใช้งาน

หลังจากโยนก้อนเก่าไปชาร์จกับเครื่องปั่นไฟ เธอก็เดินเข้าห้องนอน

ประตูห้องปิดลง เธอเริ่มซ้อมชกมวยต่อ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่ปรายตามองจิ้งจอกน้อยเลยแม้แต่แวบเดียว

จิ้งจอกน้อยที่แกล้งทำตัวน่าสงสารอยู่ในที่นอนแมวถึงกับตะลึง

ทำยังไงดี? เจ้าทาสไม่หลงกลเลย!

มันต้องทำยังไงถึงจะรักษาชีวิตปลาอบแห้ง บิสกิต และอาหารกระป๋องเอาไว้ได้... ด่วน รอคำตอบออนไลน์!

เย่หนานซีเดินออกมาจากห้องนอนเมื่อฟ้ามืดสนิท

จิ้งจอกน้อยรีบวิ่งแจ้นเข้ามาเอาตัวถูไถขาเธออย่างเอาใจ

"หิวแล้วเหรอ?"

เย่หนานซีก้มลงมองจิ้งจอกน้อยที่แทบเท้า พยายามกลั้นขำในใจ แต่ตีหน้าขรึมแล้วเดินตรงไปที่ชามแมว

ยังคงเป็นอาหารเม็ดหนึ่งชามและน้ำหนึ่งชาม ไม่มีอะไรพิเศษเพิ่มเติม

จิ้งจอกน้อยเกาะขากางเกงเธอแน่น ไม่ยอมปล่อย "เมี๊ยว~"

ขอปลาอบแห้งสักชิ้นเถอะนะ!

"เป็นอะไรไป? ฉันเทเยอะไปเหรอ? กินไม่หมดใช่ไหม? งั้นฉันตักออกนะ"

เย่หนานซีกลั้นหัวเราะ ทำท่าจะเอื้อมมือไปหยิบชามแมว

จิ้งจอกน้อยรีบกระโดดไปขวางหน้า แล้วเอาตัวบังชามอาหารไว้อย่างแน่นหนา

"เมี๊ยว!"

จิ้งจอกน้อยรีบก้มหน้าก้มตากินอย่างบ้าคลั่ง กลัวว่าถ้าช้าไป อาหารเม็ดที่เพิ่งได้มาจะอันตรธานหายไป

เย่หนานซียิ้มโดยไร้เสียง ก่อนจะหันหลังเดินเข้าครัวไปต้มน้ำร้อน

หลังจากเช็ดเหงื่อไคลจนตัวแห้ง เย่หนานซีก็เปลี่ยนมาใส่ชุดกันหนาวสำหรับออกข้างนอก "จิ้งจอกน้อย ฉันจะออกไปข้างนอกแป๊บนึงนะ"

"เมี๊ยว?"

จิ้งจอกน้อยมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด ความสงสัยฉายชัดในดวงตา

ดึกป่านนี้ เจ้าทาสจะออกไปทำอะไร?

คำตอบที่มันได้รับคือเสียงประตูปิดลงเบาๆ

เย่หนานซีย่องขึ้นไปบนดาดฟ้าอย่างเงียบเชียบ

ทันทีที่เธอผูกเชือกปีนเขาในมือเสร็จ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเข้าดาดฟ้า

ตามมาด้วยเงาร่างดำทะมึนปรากฏขึ้นที่ประตู

คน หรือซอมบี้ระดับสอง?

เย่หนานซีตื่นตัวขึ้นทันที มีดยาวขนาดสามสิบเซนติเมตรปรากฏขึ้นในมืออย่างเงียบเชียบ

เมื่อเงานั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ มีดในมือของเย่หนานซีก็ตวัดฟันลงไปทันที

เคร้ง!

คมมีดปะทะกันจนเกิดเสียงโลหะกระทบดังก้อง

เย่หนานซีถูกแรงสะท้อนจนเซถอยหลังไปสองก้าว แต่เงานั้นกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ไม่ใช่ซอมบี้ แต่เป็นคน และฝีมือเหนือกว่าเธอ

เย่หนานซีประเมินสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว การระวังตัวภายในใจพุ่งสูงขึ้น

นอกจากเธอที่วางแผนจะทำเรื่องไม่ดีในยามวิกาลแล้ว ยังมีคนอื่นขึ้นมาบนดาดฟ้าในคืนที่อุณหภูมิติดลบสี่สิบองศาอีกงั้นหรือ?

ต้องไม่ใช่คนดีแน่!

"ฉันเอง!"

ทันทีที่เย่หนานซีตีตราฝ่ายตรงข้ามว่าเป็นคนเลว เงาร่างนั้นก็เอ่ยปากขึ้น

"ฉู่จวินโม่?" เย่หนานซีประหลาดใจมาก

"อืม"

เสียงของฉู่จวินโม่ดังมาจากความมืด น้ำเสียงเจือความจนใจเล็กน้อย

เมื่อยืนยันได้ว่าคนตรงหน้าคือฉู่จวินโม่ เย่หนานซีก็รีบเก็บมีดยาวในมือแล้วซ่อนไว้ข้างหลัง

จากนั้นเธอก็ถามด้วยความสงสัย "ดึกดื่นหนาวขนาดนี้ คุณไม่นอน มาทำอะไรที่นี่?"

"ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เป้าหมายของเราน่าจะเหมือนกัน"

พูดจบ ฉู่จวินโม่ก็เดินตรงไปที่เชือกปีนเขา ลองดึงเช็คความแน่นหนา แล้วหันมาพูดกับเย่หนานซี "คุณกลับไปเถอะ ที่เหลือฉันจัดการเอง"

"ห๊ะ?"

คำพูดของฉู่จวินโม่ทำเอาเย่หนานซีงงเป็นไก่ตาแตก

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

"ฉู่จวินโม่ คุณรู้เหรอว่าฉันจะทำอะไร?"

เย่หนานซีจ้องมองฉู่จวินโม่เขม็ง แววตาฉายความหวาดระแวง

"ฆ่าเหยียนหรานจือใช่ไหม? หนานซี... เหมือนที่บอกไปเมื่อตอนกลางวัน เรามาร่วมมือกันไหม?

ในเมื่อคุณเตรียมอุปกรณ์ไว้แล้ว งั้นให้ฉันเป็นคนลงมือฆ่า ตกลงไหม?"

ฉู่จวินโม่ก้มหน้ามองเธอ แววตาเปี่ยมด้วยความจริงใจและเปิดเผย

เย่หนานซีไม่ได้ตอบรับฉู่จวินโม่ในทันที เธอไม่ไว้ใจเขา

พวกเธอเพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลยนอกจากชื่อ เรียกได้ว่าเป็นคนแปลกหน้าทีบังเอิญรู้จักกันเท่านั้น

และเรื่องที่เธอกำลังจะทำมันเกี่ยวพันถึงชีวิตของเธอเอง ถ้าเขาเกิดมีเจตนาร้ายขึ้นมา... คิดได้ดังนั้น เย่หนานซีก็ฝืนยิ้ม กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่ฉู่จวินโม่ก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"หนานซี ผมรู้ว่าคุณไม่ไว้ใจผม แต่ไม่เป็นไร พอเหยียนหรานจือตาย คุณก็จะรู้เองว่าผมไม่ได้โกหกคุณ... คุณมีถุงมือปีนเขาไหม?"

เขาเปลี่ยนเรื่องเร็วจนเย่หนานซีตามไม่ทัน ได้แต่ยืนมองเขาตาปริบๆ

"ไม่มีเหรอ?"

ท่ามกลางเสียงลมหนาวหวีดหวิวและพายุหิมะ เสียงของฉู่จวินโม่เจือไปด้วยความอ่อนใจ "เมื่อกี้คุณกะจะปีนลงไปมือเปล่าเหรอ?"

อากาศหนาวจัดขนาดนี้ กับเชือกที่หยาบขนาดนั้น ถ้าเธอปีนลงไปจริงๆ มือคงพังยับเยินแน่ๆ!

ยัยเด็กโง่เอ๊ย โชคดีที่เขาตามมา

พูดจบ ฉู่จวินโม่ก็เดินไปที่ขอบดาดฟ้า เตรียมถอดถุงมือหนาของตัวเองออก เพื่อจะปีนเชือกลงไปมือเปล่า

"เดี๋ยว ฉันมี"

เย่หนานซีรีบยื่นถุงมือที่เธอถืออยู่ให้เขา

เมื่อเห็นว่าเย่หนานซีเตรียมมาพร้อม ฉู่จวินโม่ก็ยิ้มออกมา

เขาถอดถุงมือที่สวมอยู่อย่างไม่เร่งรีบ แล้วยื่นให้เย่หนานซี "ฝากถือหน่อยนะครับ"

จากนั้นเขาก็สวมถุงมือปีนเขาที่เย่หนานซีส่งให้ และเตรียมจะโรยตัวลงไป

"เดี๋ยว! ใส่คู่นี้ทับไปด้วย!"

เย่หนานซียื่นถุงมือหนาของเขากลับไปให้

อากาศแบบนี้ ใส่แค่ถุงมือปีนเขาชั้นเดียว ก็เท่ากับว่าเขาไม่อยากได้มือคู่นั้นแล้ว

"ไม่เป็นไร ถุงมือมันหนาไป ไม่ถนัด"

สาวน้อยเป็นห่วงเขาอีกแล้ว รู้สึกดีจัง แต่เขาต้องปฏิเสธ

"งั้นใส่ของฉัน"

เย่หนานซีถอดถุงมือที่ตัวเองสวมอยู่ออกทันที

เธอสวมถุงมือไฟฟ้า เป็นรุ่นยูนิเซ็กซ์ที่ซื้อมา ฉู่จวินโม่น่าจะใส่ได้

ยังไม่ทันที่ฉู่จวินโม่จะคัดค้าน เย่หนานซีก็ยัดถุงมือใส่มือเขาเรียบร้อยแล้ว

ทันทีที่สัมผัสถุงมือ ฉู่จวินโม่ก็รู้สึกถึงความแตกต่าง "ถุงมือไฟฟ้าเหรอ?"

"อืม เจอคู่หนึ่งตอนออกไปหาเสบียงเมื่อวันก่อนน่ะ"

ขณะพูด เย่หนานซีก็สวมถุงมือของฉู่จวินโม่เข้ากับมือตัวเอง

เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่ถอดเปลี่ยนถุงมือ เธอก็รู้สึกว่ามือชาจนแทบไม่รู้สึกแล้ว

เธอไม่สามารถหยิบถุงมือคู่อื่นออกมาต่อหน้าฉู่จวินโม่ได้ จึงต้องจำใจใส่ของเขาไปก่อน

เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่จวินโม่ก็ไม่ปฏิเสธอีก เขารีบสวมถุงมืออย่างรวดเร็ว

"งั้นผมไปนะ ข้างนอกหนาวมาก คุณกลับเข้าไปก่อนเถอะ"

พูดจบ ฉู่จวินโม่ก็รูดตัวลงไปอย่างรวดเร็วและหายวับไปในความมืด

เย่หนานซียืนมองจุดที่ฉู่จวินโม่หายไปอย่างเหม่อลอย

เธอคิดว่าเขาจะทุบกระจกเข้าไปซะอีก แต่เขากลับโรยตัวลงไป... หรือว่าแผนของเขาจะเหมือนกับเธอ?

ความรู้สึกประหลาดวาบผ่านเข้ามาในใจเย่หนานซี เธอมองลงไปในความมืดเบื้องล่างอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปหลบมุมเพื่อเฝ้ารอเงียบๆ

เธอควรรอ เธอคงไม่สบายใจจนกว่าจะได้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป

"หืม?"

เย่หนานซีเหลือบไปเห็นขดเชือกปีนเขาและถุงมือปีนเขาคู่อหนึ่งวางกองอยู่ที่มุมกำแพง

"นี่มัน..."

เย่หนานซีมองไปทางทิศที่ฉู่จวินโม่เพิ่งจากไป

เขาเตรียมของพวกนี้ไว้เหรอ?