บทที่ 566: ระดับเทพชั้นผู้น้อย สำเร็จแล้ว

กู้ฉางชิงวางแผ่นหยกจารึก สายตาหนักแน่น

แดนสวรรค์กว้างใหญ่ไพศาล อัจฉริยะแต่ละเผ่ามากมายดั่งปลาข้ามแม่น้ำ

การจะโดดเด่นท่ามกลางยุคสมัยแห่งการแก่งแย่งนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

รางวัลของงานชุมนุมอัจฉริยะหมื่นภพในครั้งนี้ คือ 'แหล่งกำเนิดเทวสมบัติ' ที่สามารถรวมแก่นแท้สายเลือดเผ่าพันธุ์ของตนเองได้ และการชำระล้างบนแท่นเทพที่ล้ำค่าหาใดเปรียบ

โดยเฉพาะ 'แหล่งกำเนิดเทวสมบัติ' สำหรับมนุษย์ที่ถูกช่วงชิงแก่นแท้สายเลือดเผ่าพันธุ์ไปนั้น สำคัญอย่างยิ่งยวด

ไม่ว่าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนเพียงใด เขาต้องเอามันมาให้ได้

มีเพียงช่วงชิงวาสนานี้มาได้ เผ่ามนุษย์จึงจะสามารถยืนหยัดลงหลักปักฐานในแดนสวรรค์อันกว้างใหญ่นี้ได้อย่างแท้จริง

มิเช่นนั้น เมื่อถึงวันที่ภรรยา ลูกๆ พี่น้องในทวีปชางหยวน และสมาชิกเก่าของหอเทียนจีบรรลุขึ้นมายังโลกนี้ ท้ายที่สุดก็ยากจะหลีกหนีชะตากรรมที่ถูกกดขี่ หรือกระทั่งตกเป็นทาส

แต่ในขณะนี้ สำหรับกู้ฉางชิงแล้ว สิ่งที่เร่งด่วนกว่า คือตบะที่แท้จริง

"ได้เวลา ก้าวไปอีกขั้นแล้ว"

กู้ฉางชิงขยับความคิด ผลึกรูปร่างแตกต่างกันนับร้อยชิ้นที่แผ่พลังงานมหาศาล ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทันที

ผลึกเหล่านี้ คือเทวสมบัติที่เหลืออยู่จากการสังหารเผ่าเกล็ดดำ เผ่าไม้เขียว และเผ่าเงาพรายก่อนหน้านี้!

แม้แสงสว่างจะเข้มอ่อนไม่เท่ากัน แต่เมื่อมารวมกัน ณ ที่นี้ คลื่นพลังงานอันกว้างใหญ่ไพศาลที่แผ่ออกมา ก็ยังทำให้จิตใจสั่นสะท้าน

เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้เผื่อฉุกเฉิน หรือใช้ในการวิวัฒนาการเผ่าแมลง

แต่ตอนนี้ เขาจำเป็นต้องรีบยกระดับตบะของตัวเองให้เร็วที่สุด ให้ถึงระดับที่สามารถยืนหยัดบนแท่นอัจฉริยะได้อย่างมั่นคง!

คิดได้ดังนั้น กู้ฉางชิงไม่ลังเลอีกต่อไป สั่งการในใจเสียงเข้ม

"ระบบ ช่วยข้า หลอมรวมและดูดซับพลังงานจากเทวสมบัติทั้งหมด ทะลวงระดับ!"

[ติ๊ง! ยืนยันคำสั่ง]

[เปิดช่องทางแปลงพลังงาน พลังงานระบบเข้าช่วยเหลือ...]

ชั่วพริบตา สนามพลังที่มองไม่เห็นก็ปกคลุมเทวสมบัติที่ลอยอยู่ทั้งหมด

เทวสมบัติวงนอกสุดเกิดการเปลี่ยนแปลงก่อน ราวกับน้ำแข็งละลาย กลายเป็นกระแสพลังงานบริสุทธิ์ในพริบตา ถาโถมเข้าสู่ร่างกายกู้ฉางชิง

"ตูม!!"

พลังงานมหาศาลระเบิดออกในเส้นชีพจร ราวกับแม่น้ำที่เขื่อนแตก ชะล้างอย่างบ้าคลั่ง

กู้ฉางชิงครางต่ำ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน แต่แววตากลับคมกริบดุจมีด

เขาทุ่มสุดกำลังโคจรวิชา ชักนำกระแสพลังนี้กระแทกกำแพงกั้นระดับนักบุญขั้นสูงสุด

หนึ่งชิ้น สองชิ้น สามชิ้น...

เทวสมบัติละลายหายไปทีละชิ้น พลังงานบริสุทธิ์ถูกเติมเข้ามาไม่ขาดสาย

ภายในบ้านหิน อากาศเริ่มบิดเบี้ยว พลังงานที่พลุ่งพล่านแทบจะระเบิดค่ายกลป้องกันที่หยาบๆ ออก

กลิ่นอายของกู้ฉางชิง เริ่มไต่ระดับขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

กำแพงกั้นระหว่างระดับนักบุญขั้นสูงสุดและระดับเทพ ภายใต้การกระแทกของพลังงานมหาศาล เริ่มปรากฏร่องรอยการคลายตัว

แต่นี่ เป็นเพียงแค่การเริ่มต้น

ต่อให้มีเทวสมบัติมากมายขนาดนี้ ก็ทำได้เพียงสั่นคลอนเหวลึกนั้น ยังห่างไกลจากการทำลายมันลง

กู้ฉางชิงไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย ดูดซับเทวสมบัติที่เหลือทั้งหมดเข้าสู่ร่างกาย หลอมรวมเข้ากับเทวสมบัติของตนเอง

ต้องอาศัยจังหวะนี้ ทุ่มสุดกำลัง ทลายพันธนาการของระดับขั้น!

"ครืน ครืน ครืน!!!"

ภายในบ้านหิน พายุพลังงานทวีความรุนแรงขึ้นกะทันหัน ค่ายกลป้องกันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวลุกลามออกไปอย่างรวดเร็ว

"เมี่ยป้า รีบคุ้มกันนายท่าน!"

ในมิติระบบ เสียงเร่งร้อนของกุ่ยเอ๋อดังขึ้น

"รู้แล้ว!"

เมี่ยป้าปรากฏตัวขึ้นฉับพลัน กางแขนออกอย่างแรง

"ปัง!"

ในวินาทีที่ค่ายกลป้องกันระเบิดออก เมี่ยป้าก็ได้สร้างกำแพงมิติขึ้นมาใหม่ ครอบคลุมทั่วทั้งบ้านหิน

ภายในกำแพงมิติ ร่างที่นั่งขัดสมาธิของกู้ฉางชิง บัดนี้ถูกห่อหุ้มด้วยดักแด้แสงพลังงานที่เกือบจะจับต้องได้

ดักแด้แสงปรากฏเป็นสีสันแห่งความโกลาหล อักขระพลังงานขนาดจิ๋วนับไม่ถ้วนไหลเวียน ปะทะ สูญสลาย และเกิดใหม่ภายในนั้น

นั่นคือปรากฏการณ์ประหลาดที่เกิดจากการหลอมรวมอย่างรุนแรงระหว่างพลังงานเทวสมบัติที่ถูกดูดซับจนหมดสิ้นกับเทวสมบัติของกู้ฉางชิง

เวลาผ่านไปทีละวินาที

วันที่หนึ่ง พลังงานภายในดักแด้แสงเดือดพล่าน มีเสียงระเบิดดังกึกก้องเหมือนฟ้าร้องเป็นระยะ

วันที่สอง ความเคลื่อนไหวเริ่มช้าลง แต่สีของดักแด้แสงยิ่งลึกล้ำ มีเงาเลือนรางรูปร่างคล้ายมังกรพันรอบ

วันที่สาม ดักแด้แสงเริ่มหดตัวเข้าสู่ภายใน ขนาดเล็กลง แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมากลับเพิ่มขึ้นทวีคูณ!

วันที่สี่ การหดตัวหยุดลง พื้นผิวดักแด้แสงปรากฏรอยร้าวสีทองคล้ำถี่ยิบ ราวกับมีบางสิ่งกำลังจะฟักตัวออกมา

วันที่ห้า รอยร้าวลามไปทั่วทั้งดักแด้แสง ภายในบ้านหินเงียบสนิท แม้แต่อากาศยังดูเหมือนจะแข็งตัว

แรงกดดันที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน ราวกับมาจากระดับสิ่งมีชีวิตที่สูงกว่า แผ่ซ่านออกมาอย่างเงียบเชียบ

จนกระทั่งวันที่หก ยามพลบค่ำ

"แกรก!"

เสียงแตกเบาๆ แต่ชัดเจนอย่างประหลาด ทำลายความเงียบงันที่ดำเนินมาหลายวันลงกะทันหัน

บนดักแด้แสง รอยร้าวรอยหนึ่งขยายกว้างขึ้นฉับพลัน

จากนั้น ราวกับเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่

"แกรก แกรก แกรก..."

เสียงแตกละเอียดดังขึ้นติดต่อกัน!

ชั่วพริบตา ดักแด้แสงทั้งอันระเบิดออก กลายเป็นจุดแสงปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า จากนั้นถูกแรงดูดที่มองไม่เห็นกลืนกินกลับไป

กู้ฉางชิงที่นั่งขัดสมาธิอยู่ภายใน ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

"ตูม!"

เขาลุกขึ้นยืน

ความรู้สึกถึงพลังอันใหม่เอี่ยม กว้างใหญ่ไพศาล เติมเต็มแขนขาและร่างกายในพริบตา

พลังงานสายนี้ ไหลเวียนอยู่ในทุกนิ้วของเส้นชีพจร ทุกชิ้นกระดูก ทุกหยดเลือด!

พลังนักบุญ... ไม่ใช่!

สิ่งที่ไหลเวียนในร่างเขาตอนนี้ คือระบบพลังใหม่เอี่ยมที่บริสุทธิ์กว่า ทรงพลังกว่า และมีตราประทับกฎเกณฑ์

พลังเทพ!

กู้ฉางชิงขยับความคิด พลังเทพสีทองคล้ำสายหนึ่งล้นออกมาจากปลายนิ้ว

มันไม่ไหลเวียนสว่างไสวเหมือนพลังนักบุญอีกต่อไป แต่กลับเก็บงำลึกล้ำ

พลังทำลายล้างที่แฝงอยู่ภายใน ยิ่งทำให้มิติรอบข้างส่งเสียง 'ซี่ๆ' ราวกับแบกรับไม่ไหว

นี่คือความแตกต่างโดยเนื้อแท้ประการหนึ่งระหว่างระดับเทพกับระดับนักบุญ!

จิตสำนึกของกู้ฉางชิงจมดิ่งเข้าสู่ภายในร่าง ในทะเลปราณตันเถียน เทวสมบัติอันใหม่เอี่ยม ลอยนิ่งสงบอยู่

ทั่วทั้งชิ้นเป็นสีทองคล้ำ พื้นผิวเต็มไปด้วยลวดลายแสงแห่งกฎเกณฑ์ที่ลึกล้ำซับซ้อน ราวกับเป็นภาพสะท้อนโดยตรงที่สุดของกฎฟ้าดิน

เทวสมบัตินี้ คือรากฐานการบ่มเพาะของกู้ฉางชิงในตอนนี้ และเป็นแหล่งกำเนิดพลังทั้งมวล!

ระดับเทพ!

เทพชั้นผู้น้อยขั้นต้นของแท้แน่นอน!

"สำเร็จแล้ว"

กู้ฉางชิงสัมผัสพลังใหม่ที่พลุ่งพล่านในร่าง ใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

แม้จะเพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับเทพ แต่ด้วยรากฐานที่มั่นคงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ และไพ่ตายมากมายที่คนทั่วไปยากจะเอื้อมถึง...

ในระดับเดียวกัน เพียงพอที่จะบดขยี้คู่ต่อสู้ทุกคน!

"ยินดีด้วยเจ้าค่ะนายท่าน เลื่อนขั้นสู่ระดับเทพ!"

เสียงของกุ่ยเอ๋อแฝงความยินดีปรีดา ดังขึ้นในทะเลจิตสำนึกของกู้ฉางชิง

แมงมุมเงา จั่นเสิน ต่อหัวเสือ และเผ่าแมลงอื่นๆ ก็ส่งเสียงแสดงความยินดีเช่นกัน

กู้ฉางชิงพยักหน้าเล็กน้อย กวาดสายตามองไปทั่วบ้านหิน

เห็นเพียงภายในห้องเละเทะ ค่ายกลป้องกันเดิมพังทลายไปนานแล้ว

โชคดีที่ภายใต้การปิดกั้นของกำแพงมิติของเมี่ยป้า คลื่นพลังงานรุนแรงที่เกิดจากการทะลวงระดับเมื่อครู่ไม่ได้รั่วไหลออกไปแม้แต่น้อย

"ถอนออกเถอะ เมี่ยป้า"

"ขอรับ นายท่าน"

สิ้นเสียง กำแพงมิติที่ปกคลุมบ้านหินก็สลายไปในพริบตา

ทว่าแทบจะในวินาทีที่กำแพงหายไป กู้ฉางชิงสัมผัสได้อย่างเฉียบไวว่า มีจิตสำนึกที่แข็งแกร่งและอ่อนแอต่างกันนับสิบสายกวาดเข้ามาเงียบๆ จากทั่วสารทิศ

จิตสำนึกเหล่านี้แฝงเจตนาสอดแนมอย่างชัดเจน กวาดผ่านบ้านหินที่เขาอยู่อย่างรวดเร็ว

เมื่อสัมผัสถึงกลิ่นอายมารบริสุทธิ์บนร่างเขา จิตสำนึกเหล่านั้นก็ถอยกลับไปอย่างรวดเร็วราวกับน้ำลง

เรื่องนี้ไม่น่าแปลกใจ

เก็บตัวต่อเนื่องหกวัน แม้ความเคลื่อนไหวจะถูกกำแพงมิติปิดกั้น แต่เมื่อกำแพงถูกถอนออกกะทันหัน คลื่นพลังงานที่ตกค้างย่อมดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือเผ่าต่างพันธุ์ในละแวกใกล้เคียง

ต่อเรื่องนี้ กู้ฉางชิงกลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด

สถานะของเขาในตอนนี้เป็นเพียงการปลอมแปลง ไม่กลัวว่าจะล่วงเกินขุมกำลังฝ่ายใดอยู่แล้ว