บทที่ 12: ตระกูลอันดับหนึ่ง
บทที่ 12: ตระกูลอันดับหนึ่ง
กู้ฉางชิงเพิ่งจะเดินออกจากเทียนเป่าฟาง เหมิงจิ้งที่รออยู่ริมถนนก็รีบขับรถม้าเข้ามารับทันที
“หมอกู้ ต่อไปจะไปที่ไหนขอรับ?”
“โรงหมอแห่งชะตาฟ้า”
กู้ฉางชิงขึ้นไปนั่งบนรถม้าแล้วสั่ง ไม่ได้มีใจจะไปเดินเตร็ดเตร่ที่ไหน
ภารกิจลอบสังหารที่จองไว้กับเฉินขุยเมื่อวาน วันนี้น่าจะมีข่าวคราวเข้ามา พลาดไม่ได้เด็ดขาด
“ที่แท้ท่านก็เป็นหมอ”
ในขณะนั้นหลิ่วหรูอวิ๋นก็ปรากฏตัวขึ้นข้างรถม้า เงยหน้ามองกู้ฉางชิง ยิ้มเบาๆ
กู้ฉางชิงพยักหน้าแล้วพูดหยอก: “ต่อไปถ้าเจ้าร่างกายไม่สบาย ก็มาที่โรงหมอแห่งชะตาฟ้าได้เลย รักษาโรคเฉพาะทางสตรีที่รักษายากให้ฟรีเลย”
เมื่อหลิ่วหรูอวิ๋นได้ยิน ก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา
“ช่างเถอะ เมื่อครู่กินยาเม็ดจิตวิญญาณเจ็ดสีไปหนึ่งเม็ด ตอนนี้ข้าพูดได้เลยว่าร้อยโรคไม่กล้ำกราย”
ในขณะที่ดวงตางดงามของเธอเหลือบมอง ก็มองใบหน้าที่หล่อเหลาของกู้ฉางชิง รู้สึกว่าเขายิ่งมีอารมณ์ขัน
“จริงสิ นี่คือบัตรแขกพิเศษของหอจินไห่ ไม่ต้องนัดหมายล่วงหน้า ก็สามารถเข้าหอประมูลได้”
หลิ่วหรูอวิ๋นเม้มริมฝีปากแดง หยิบบัตรทองใบหนึ่งออกมา
ดวงตาของกู้ฉางชิงเป็นประกายเป็นทองคำบริสุทธิ์จริงๆด้วย!
“เราเจอกันคืนพรุ่งนี้”
หลังจากบอกลา หลิ่วหรูอวิ๋นก็บิดสะโพกงอนงามขึ้นไปนั่งบนรถม้าคันหรูแล้วจากไป
“หมอกู้ ท่านนี่เก่งจริงๆ รู้จักกับผู้จัดการใหญ่หลิ่วแห่งหอจินไห่ด้วย”
เหมิงจิ้งพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความนับถือ: “นางคือคุณหนูแห่งตระกูลหลิ่ว ตระกูลอันดับหนึ่งของราชวงศ์ต้ายง”
“ตระกูลอันดับหนึ่ง?”
สีหน้าของกู้ฉางชิงนิ่งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าที่มาของผู้หญิงคนนี้จะใหญ่โตขนาดนี้
คราวนี้ฉันก็ได้เกาะเศรษฐีนีแล้วสิเนี้ย!
“ได้ยินมาว่าหลิ่วหรูอวิ๋นทุ่มเทให้กับการค้า ไม่เคยให้ความสำคัญกับเรื่องคู่ครอง ปฏิเสธการจีบของลูกหลานตระกูลใหญ่มานับไม่ถ้วน”
เหมิงจิ้งดูเหมือนจะยังคงดื่มด่ำกับความงามของหลิ่วหรูอวิ๋น พูดคุยอย่างออกรส: “วันนี้ได้เห็น งดงามดั่งนางฟ้าจริงๆ”
“น่าเสียดาย ตระกูลหลิ่วช่วงนี้เพื่อที่จะเกาะเกี่ยวอำนาจราชวงศ์ เกรงว่าจะต้องให้นางแต่งงานกับคนในราชวงศ์”
เมื่อได้ยินดังนั้น กู้ฉางชิงก็อดไม่ได้ที่จะมองเหมิงจิ้งด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นแค่คนขับรถม้า รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?”
เหมิงจิ้งยิ้มกว้าง: “ข้ามีน้องชายคนหนึ่งชอบสืบข่าวซุบซิบ ได้ยินมาจากเขานั่นแหละ”
กู้ฉางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ด้วยความสงสัยถามว่า ‘เขาทำงานอะไรหรือ?”
เหมิงจิ้งครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพูดว่า: “ไม่ปิดบังท่าน น้องชายของข้าคนนี้ปกติจะขายข้อมูลข่าวกรองในตลาดมืด เพื่อหากำไร”
“แต่ช่วงนี้โดนคู่แข่งในวงการกลั่นแกล้ง ไม่มีรายได้ เลยมาอาศัยอยู่กับข้าชั่วคราว”
เมื่อได้ยินดังนั้น กู้ฉางชิงก็สนใจขึ้นมาทันที
ตอนนี้เขากำลังกังวลเรื่องการจัดตั้งองค์กรข่าวกรองของมือสังหาร หากสามารถรับคนผู้นั้นเข้ามาอยู่ใต้บังคับบัญชา ย่อมจะสามารถแก้ไขเรื่องหยุมหยิมได้ไม่น้อย
“เจ้าไปบอกน้องชายคนนั้นของเจ้าหน่อย ข้ามีช่องทางหาเงินมาแนะนำ ถ้าสนใจ ก็มาหาข้าได้ที่โรงหมอแห่งชะตาฟ้า”
สายตาของกู้ฉางชิงจ้องมองเหมิงจิ้ง พูดอย่างมีความหมาย: “ส่วนจะเป็นช่องทางอะไร คิดว่าเจ้าคงจะเคยได้ยินจากปากเขามาบ้างไม่มากก็น้อย ว่าโรงหมอแห่งชะตาฟ้าทำอะไร”
ในใจของเหมิงจิ้งสั่นสะท้าน หลบสายตาไม่กล้าสบตากับกู้ฉางชิง
“ข้าเข้าใจแล้ว กลับไปแล้วข้าจะบอกเขา”
เหมิงจิ้งตอบเสียงต่ำ แล้วไม่พูดอะไรอีก ดึงบังเหียนขับรถม้าไปข้างหน้า มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของเมือง
ระหว่างทาง กู้ฉางชิงพูดคุยกับเหมิงจิ้ง ก็ได้รู้ว่าน้องชายคนนั้นของเขาชื่อ 'ฟางไป๋อวี่'
ทั้งสองคนเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เล็ก อาศัยอยู่ในสลัมในเมืองมาตลอด แม้แต่ทะเบียนบ้านพื้นฐานก็ยังไม่มี
“เจ้ายังหนุ่มขนาดนี้ ไปเรียนวิชาชีพก็ได้”
กู้ฉางชิงเสนอ: “อย่างน้อยอนาคตชีวิตก็จะดีกว่าการขับรถม้า”
เหมิงจิ้งส่ายหัว ยิ้มแล้วพูดว่า: “ทักษะหาเลี้ยงชีพเป็นเพียงสิ่งที่ชีวิตบังคับ ความใฝ่ฝันของข้าคือการบำเพ็ญเพียรในวิถีแห่งยุทธ์”
เมื่อพูดถึงความฝันของตัวเอง ในแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความหวังต่ออนาคต
กู้ฉางชิงพิจารณาแผ่นหลังที่กว้างและแข็งแรงของเหมิงจิ้ง โครงกระดูกนี้เหมาะกับการฝึกยุทธ์จริงๆ
แต่ว่า เส้นทางของผู้ฝึกยุทธ์ ไม่เพียงแต่ต้องมีพรสวรรค์ แต่ยังต้องมีทรัพยากรด้วย
มิฉะนั้นแม้แต่วัตถุดิบวิญญาณสำหรับเสริมสร้างร่างกายก็ยังซื้อไม่ได้ จะพูดถึงการบำเพ็ญเพียรได้ยังไง?
“อย่าขวางทาง!”
“หลีกไป! รีบหลีกไป!”
หลังจากรถม้าวิ่งไปได้ระยะหนึ่ง ที่สี่แยกข้างหน้าก็มีเสียงโกลาหลดังขึ้น
กู้ฉางชิงเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นฝูงชนแหวกออกไปสองข้างอย่างรวดเร็วเหมือนคลื่น ม้าฝีเท้าดีตัวหนึ่งลากรถม้าที่หรูหราวิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
คนเดินเท้าที่ขวางทาง ล้วนถูกชนจนล้มลงบาดเจ็บสาหัส สถานการณ์วุ่นวายไปหมด
“แย่แล้ว!”
เหมิงจิ้งขมวดคิ้ว เมื่อเห็นว่าม้าที่กำลังคลุ้มคลั่ง จะพุ่งเข้ามาชนจากด้านหน้า หลีกเลี่ยงไม่ได้เลย
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย หยิบแส้ยาวออกมาจากเอวทันที สะบัดข้อมือเบาๆ แส้ยาวก็สะบัดออกไปราวกับงูเหลือม
“เพี๊ยะ!”
เสียงแส้ดังสนั่น แส้ที่ยาวประมาณห้าเมตรแหวกอากาศในทันที ฟาดลงบนหัวของม้าฝีเท้าดีตัวนั้นอย่างแรง
ได้ยินเพียงเสียง 'ปัง' ดังสนั่น ม้าก็ลากรถม้าล้มลงกับพื้นอย่างแรงทันที
“ฝีมือไม่เลว”
เมื่อกู้ฉางชิงเห็นดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะชมในใจ
“เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงเกรี้ยวกราดดังออกมาจากรถม้าของอีกฝ่าย
“คุณชาย มีคนมาขวางทางพวกเรา แถมยังทำร้ายม้าด้วยขอรับ”
คนขับรถม้าเดินขากะเผลกไปข้างรถม้า รายงานอย่างตะกุกตะกัก
“ไอ้ไพร่ชั้นต่ำจากไหน กล้าดียังไงมาขวางทางรถม้านายน้อยอย่างข้า!”
ประตูรถเปิดออก ชายหนุ่มชุดหรูใบหน้าถมึงทึงกระโดดออกมา จ้องเขม็งไปยังเหมิงจิ้งที่อยู่บนรถม้า
“ข้าแค่ป้องกันตัวโดยชอบธรรม เมื่อครู่ถ้าชนกันซึ่งๆหน้า ผลลัพธ์คงไม่ใช่แค่บาดเจ็บเล็กน้อยแค่นี้”
เหมิงจิ้งพูดอย่างจนใจ: “อย่างมากข้าก็แค่ชดใช้ค่าเสียหายรถม้าของท่าน”
“ชดใช้?”
ชายหนุ่มชุดหรูแค่นเสียงเย็นชา “ม้าของข้าเป็นพันธุ์ม้าโลหิตชาดชั้นดีที่สุดในเมืองหลวง แค่คนขับรถม้าจนๆ อย่างเจ้า จะชดใช้ไหวหรือ?”
ในขณะนั้น ผู้ติดตามสิบกว่าคนก็ตามขึ้นมาจากด้านหลัง
แต่ละคนขี่ม้าดำ สวมชุดเกราะหนัง เห็นได้ชัดว่าเป็นองครักษ์ระดับสูงของตระกูลใหญ่ ทุกคนล้วนมีพลังระดับโฮ่วเทียน!
“จะให้ชดใช้ก็ได้ แต่สิ่งที่ข้าไม่ขาดที่สุดก็คือเงิน”
สายตาของชายหนุ่มชุดหรูจ้องมองเหมิงจิ้งอย่างเหี้ยมโหด ยิ้มเย็นชา: “คุกเข่าโขกหัวยอมรับผิดต่อหน้าข้า แล้วควักลูกตาออกมา เรื่องนี้จะถือว่าหายกัน”
คนเดินถนนที่มุงดูอยู่ริมถนนต่างก็มองหน้ากัน มองไปที่เหมิงจิ้งด้วยสายตาสงสาร
โขกหัวยอมรับผิดก็แล้วไปเถอะ ยังจะให้ควักลูกตาอีก นี่มันไม่ให้ทางรอดกันเลยนี่นา
“แล้วก็ ไอ้ไพร่ที่นั่งอยู่ในรถม้า รีบไสหัวลงมาหาข้าเดี๋ยวนี้!”
กู้ฉางชิงได้ยินเสียงตวาดของชายหนุ่มชุดหรู แม้สีหน้าจะไม่ไหวติง แต่ในใจกลับเรียกต่อหัวเสือออกมาแล้ว
การก่อตั้งองค์กรข่าวกรองของมือสังหาร ยังต้องอาศัยเหมิงจิ้งแนะนำฟางไป๋อวี่ ดังนั้นไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องปกป้องเขาไว้ให้ได้
“หึ่ง!”
ต่อหัวเสือบินออกจากหน้าต่างรถ บินขึ้นไปบนท้องถนนอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงเลือดจับจ้องไปที่ชายหนุ่มชุดหรูและคนอื่นๆข้างล่าง รอรับคำสั่งทันที