ตอนที่ 36 อยู่ด้วยกัน [ฟรี]

ตอนที่ 36

อยู่ด้วยกัน

ซูไป๋จ้องมองไปที่จาร์วิสพ่อบ้านผู้ภักดีของฮาวเวิร์ด ซึ่งในอนาคตปัญญาประดิษฐ์ของไอรอนแมนหรือโทนี่ สตาร์คก็มีชื่อเดียวกันนั่นก็คือ จาร์วิส!

"รถคันนี้ ... "

ในขณะที่เพ็กกี้กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นรถบรรทุกจอดอยู่บนสนามหญ้า

"เซอร์ไพรส์!! คุณลองเข้าไปดูข้างในสิ" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

เพ็กกี้เดินไปที่ข้างหลังรถก่อนที่จะเปิดมันออกด้วยความสงสัย ทันใดนั้นมันก็มีแสงสีทองสว่างไสวออกมาทำให้เธอถึงกับตกตะลึงทันที

"นี่มัน …!" เพ็กกี้พูดขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

"คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อสิ่งนี้อย่างงั้นหรอ?"

ซูไป๋คิดว่าที่เพ็กกี้มาที่นี่ก็เพื่อสิ่งนี้

เพราะเขาเพิ่งจะไปที่นั่นมาและกลับมาได้ไม่นาน เพ็กกี้ก็ขับรถตามกลับมาติด ๆ

จากการคำนวณเรื่องระยะเวลาแล้วมันน่าจะถูกต้อง

เพ็กกี้ส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นมาว่า "เฮ้อ! … เมื่อวานนี้ฮาวเวิร์ดมาหาฉัน และเขาก็มาขอความช่วยเหลือจากฉันอย่างที่คุณคิดเอาไว้ และเมื่อเช้านี้ฉันก็ได้ยินข้อมูลเกี่ยวกับสูตรโมเลกุลมา ทำให้ฉันหาข้อมูลและไปแย่งชิงมันมา แต่ฉันหาคนที่ทำมันไม่เจอ และมันก็ทำให้เพื่อนร่วมห้องของฉันต้องตายไปด้วย ดังนั้นฉันจึงขอให้จาร์วิสช่วยวิเคราะห์องค์ประกอบของสูตรโมเลกุลอันนี้ และฉันก็ได้รู้ว่ามันน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับโรงกลั่นน้ำมัน แต่เมื่อฉันไปถึงที่นั่นมันก็ถูกทำลายจนเป็นหลุมขนาดใหญ่ไปแล้ว ทำให้มันไม่เหลืออะไรให้ฉันตามต่อได้เลย!"

"ว่าแต่คุณรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?" เพ็กกี้ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

ตั้งแต่ได้ระเบิดโมเลกุลมาจากที่ไนต์คลับไปจนถึงการวิเคราะห์องค์ประกอบและมุ่งหน้าไปที่โรงกลั่นน้ำมันมันใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงเพียงเท่านั้น และก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้มีเบาะแสอะไรชัดเจนขนาดนั้น และเธอก็รู้ข้อมูลมาจากการแอบฟังผู้อำนวยการและคนอื่น ๆ คุยกัน แล้วซูไป๋จะรู้ข้อมูลต่าง ๆ เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?

"ผมจะอธิบายเรื่องนี้ให้คุณฟังอย่างช้า ๆ ว่าแต่คุณต้องการค้างคืนที่ไหม? แล้วจาร์วิสต้องการค้างคืนที่นี่ด้วยหรือเปล่า? ที่นี่มีห้องว่างเยอะมาก" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เป็นไรครับคุณซูไป๋ ถ้าเกิดว่าผมกลับบ้านช้าภรรยาคงฆ่าผมตายแน่ ๆ ส่วนคุณเพ็กกี้ พรุ่งนี้เช้าคุณต้องการให้ผมมารับคุณไหมครับ?"

เพ็กกี้ส่ายหัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการบอกว่าไม่เป็นไร

"เดี๋ยวก่อน ... เอานี่กลับไปคืนให้ฮาวเวิร์ดด้วย" ซูไป๋พูดขึ้นพร้อมกับหยิบแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา "นี่คือสูตรระเบิดโมเลกุล ให้เขาเก็บเอาไว้"

"ขอบคุณครับคุณซูไป๋"

จาร์วิสรับแผ่นกระดาษมาพร้อมกับพูดขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ

หลังจากจาร์วิสจากไป ซูไป๋ก็พาเพ็กกี้เดินเข้าไปในบ้าน ในขณะเดียวกันดอตตี้ก็เพิ่งเดินออกมาจากห้องอาบน้ำและไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาเมื่อเธอเห็นเพ็กกี้

หลังจากนั่งลงซูไป๋ก็พูดขึ้นมาว่า "เพราะว่าเรื่องนี้มันมีส่วนเกี่ยวข้องกับลิเวียธานองค์กรของดอตตี้ และพวกเราก็กำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่พอดี และในตอนที่คุณไปที่ไนต์คลับดอตตี้ก็ไปที่นั่นเช่นกัน แต่เธอดันแอบติดตามคนที่มีสูตรโมเลกุลอยู่ในมือไป และพบที่กบดานของเขา ทำให้ได้รับสูตรโมเลกุลและระเบิดโมเลกุลเหล่านี้มา

"แล้วเขาคนนั้นอยู่ที่ไหน?" เพ็กกี้ถามขึ้น

"นั่นไง!"

"เขาพูดไม่ได้อย่างงั้นหรอ? ฉันอยากจะถามกับเขาว่าเพื่อนของเขาหลบซ่อนอยู่ที่ไหน?" เพ็กกี้พูดขึ้นมาด้วยความโกรธ

ซูไป๋ส่ายหัวก่อนจะพูดขึ้นมาว่า "นั่นไม่ใช่เพื่อนของเขา เขาทรยศลิเวียธาน และลิเวียธานจะไม่ปล่อยให้เขามีชีวิตรอดอย่างแน่นอนเพื่อที่พวกมันจะได้รับสูตรโมเลกุลกลับคืนไป และผมก็สัญญากับเขาว่าจะรับประกันความปลอดภัยของเขาให้ โดยเขาจะต้องช่วยทำสิ่งต่าง ๆ ให้กับผม!"

"ทำไม?"

"เขาเป็นคนที่มีค่าสำหรับผม"

"เป็นเพราะว่าสูตรโมเลกุล?" ปฏิกิริยาของเพ็กกี้ค่อนข้างรวดเร็ว ทำให้เธอเข้าใจเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างง่ายดาย "คุณคัดลอกสูตรโมเลกุลเอาไว้แล้ว และเขาก็สามารถทำระเบิดโมเลกุลขึ้นมาได้ คุณ ... ต้องการจะทำอะไรกันแน่!"

"คุณคิดว่าผมอยากทำอะไร? ทำลายโลก? ลืมมันไปเถอะ ... เพราะถ้าเกิดว่าผมต้องการทำลายโลกจริง ๆ มันก็มีหลายวิธี ดังนั้นคุณสามารถมั่นใจได้เลยว่าผมจะไม่ใช่มันเพื่อหาเงินอย่างแน่นอน แต่จะเก็บไว้ใช้จัดการบางอย่าง แน่นอนว่าถ้าเกิดว่าคุณไม่สบายใจคุณก็สามารถมาอยู่ข้าง ๆ ผมเพื่อคอยจับตาดูผมตลอดเวลาเลยก็ได้" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"ฉันจะคอยจับตาดูคุณเอาไว้!" เพ็กกี้พูดขึ้น

"ทำไมคุณไม่เริ่มมันตั้งแต่ตอนนี้เลยล่ะ?  ในเมื่อเพื่อนร่วมห้องของคุณก็ตายแล้ว ดังนั้นในตอนนี้คุณน่าจะยังไม่มีที่อยู่ใช่ไหม? คุณสามารถมาอยู่ที่นี่กับผมได้นะ!" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม "เนื่องจากคุณไม่ค่อยมีเงิน และยังต้องการล้างแค้นให้เพื่อนร่วมห้องของคุณ การที่คุณอาศัยอยู่ที่นี่ยังสามารถทำให้คุณสามารถทำงานร่วมกับดอตตี้ได้ง่ายขึ้นอีกด้วย"

"ฉัน ... "

"เมื่อฉันหาบ้านที่ต้องการได้เมื่อไหร่จะรีบย้ายออกทันที" เพ็กกี้ต้องการที่จะพูดปฏิเสธ แต่เธอก็เปลี่ยนคำพูดของเธออย่างกะทันหัน

ซึ่งห้องที่ซูไป๋จัดเตรียมเอาไว้ให้เพ็กกี้ก็อยู่ไม่ไกลจากห้องของเขาและดอตตี้ และเนื่องจากตอนนี้ดึกมากแล้ว หลังจากที่คุยอะไรกันอีกเล็กน้อยพวกเขาก็พูดราตรีสวัสดิ์ต่อกันและแยกย้ายกันไปพักผ่อน

ไม่นานหลังจากที่ซูไป๋กลับมายังห้องนอนของเขาและนอนลงบนเตียง ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนผลักประตูเข้ามาอย่างเงียบ ๆ

เมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นซูไป๋ก็เปิดไฟและเห็นดอตตี้ในชุดเดรสสีดำพร้อมกับวิกผมสีทองอีกครั้ง

เพ็กกี้เพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ และดอตตี้ก็มาที่ห้องเขาทันทีเพื่อยืนยันตำแหน่งของเธอ

"ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเริ่มแสดงอำนาจว่าใครเหนือกว่าเร็วขนาดนี้เลยนะ" ซูไป๋ยิ้มขึ้นมาอย่างโง่เขลา

"ถ้าคุณไม่ชอบ ... ฉันกลับก็ได้" ดอตตี้พูดขึ้น

ถ้าหากดอตตี้ถูกไล่กลับที่ห้อง เธอคงนอนไม่หลับไปทั้งคืนอย่างแน่นอน ซึ่งซูไป๋ก็ไม่ต้องการทำร้ายจิตใจเธอขนาดนั้น และต้องขอบอกเลยว่าดอตตี้ในตอนนี้มีเสน่ห์สุด ๆ

ซูไป๋ยิ้มขึ้นมาก่อนที่จะควักมือเรียกให้ดอตตี้เดินเข้ามาหาเขา ทำให้ดอตตี้ที่เห็นเช่นนั้นก็มีรอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าทันที

โปรดติดตามตอนต่อไป …