ตอนที่ 31 เพ็กกี้และฮาวเวิร์ด [ฟรี]

ตอนที่ 31

เพ็กกี้และฮาวเวิร์ด

เห็นได้ชัดว่าดอตตี้และเพ็กกี้ไม่ยอมรับความต้องการของซูไป๋

ในมุมมองของดอตตี้เธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องช่วยเพ็กกี้ โดยเฉพาะผู้หญิงคนนี้ทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล ส่วนความคิดของเพ็กกี้นั้นเรียบง่ายกว่ามาก เธอรู้สึกว่าเธอสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ด้วยตัวของเธอเองและเธอก็ไม่ค่อยเชื่อใจดอตตี้สักเท่าไหร่

แน่นอนปฏิกิริยาของทั้งสองคนอยู่ในการคาดเดาของซูไป๋อยู่แล้ว ในฐานะที่พวกเธอเป็นคู่ปรับกันนี่ถือว่าดีมากแล้วที่พวกเธอไม่ต้องต่อสู้กัน แต่ถึงอย่างนั้นพวกเธอก็ยังไม่ยอมที่จะร่วมมือกันอยู่ดี ซึ่งความรู้สึกที่มีต่อซูไป๋ของพวกเธอนั้นเป็นของจริง ดังนั้นตอนนี้ซูไป๋จึงทำได้เพียงให้พวกเธอพยายามที่จะร่วมมือกันให้ได้ เพราะในอนาคตพวกเธอจะต้องติดต่อกันมากขึ้นอย่างแน่นอน มันเป็นการดีกว่าที่จะเริ่มทำความคุ้นเคยตั้งแต่เนิ่น ๆ

ซูไป๋หันไปพูดกับเพ็กกี้ด้วยรอยยิ้มว่า "ดอตตี้มาจากองค์กรที่ขโมยอาวุธของฮาวเวิร์ดและค่อนข้างจะคุ้นเคยกับวิธีการลงมือขององค์กรเป็นอย่างดี"

"แต่ว่า ... " เพ็กกี้ยังคงลังเล ทำให้ซูไป๋ที่เห็นเช่นนั้นอดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า "ถ้าคุณต้องการช่วยฮาวเวิร์ดและเอาอาวุธทั้งหมดที่อยู่ในตลาดมืดกลับมาคุณจะต้องใช้ความช่วยเหลือจากดอตตี้"

"ตกลง!" เพ็กกี้พยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่เต็มใจ

"ตอนนี้คุณกลับไปพักเถอะ เพราะถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดฮาวเวิร์ดจะเริ่มติดต่อคุณมาไม่นานหลังจากนี้ ถ้าหากคุณมีเบาะแสหรือข่าวอะไรก็ให้แจ้งกับดอตตี้ได้เลยไม่ว่าจะมาแจ้งที่นี่หรือผ่านทางโทรศัพท์ ผมคิดว่าคุณน่าจะมีเบอร์มันแล้วใช่ไหม?" ซูไป๋พูดขึ้น

"อืม!" เพ็กกี้พยักหน้าเล็กน้อย หลังจากนั้นซูไป๋ก็ลุกขึ้นและเดินออกไปส่งเพ็กกี้

หลังจากเพ็กกี้จากไปซูไป๋ก็กลับมานั่งลงที่เดิมอีกครั้ง และเมื่อเขาเห็นสีหน้าไม่พอใจของดอตตี้ เขาก็อดไม่ได้ที่ยิ้มออกมาพร้อมกับตบลงที่ขาของเขาเบา ๆ พร้อมกับพูดว่า "มานั่งนี่มา"

ดอตตี้ยังไม่ขยับ

ซูไป๋ยืนมือออกไปดึงร่างของดอตตี้ให้เข้ามาและจับเธอนั่งลงบนตักของเขา ก่อนที่จะค่อย ๆ โอบเอวของเธอเอาไว้พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า "คุณโกรธหรอ? เป็นเพราะเพ็กกี้?"

"ฉันไม่มีเหตุผลที่จะต้องช่วยเธอ" ดอตตี้พูดขึ้น

"ใครบอกว่าไม่มีเหตุผล? ผมไม่ใช่เหตุผลที่ดีที่สุดของคุณอย่างงั้นหรอ? ตอนนี้คุณกำลังช่วยผมอยู่! ยิ่งไปกว่านั้นผมยังมีจุดประสงค์อย่างอื่นที่ผมขอให้คุณช่วยเธอ" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

ดอตตี้หันหน้าไปมองซูไป๋ "จุดประสงค์อะไร?"

"ถ้าหากภารกิจของพวกเขาถูกทำลายโดยเพ็กกี้ องค์กรก็จะหาคนมารับช่วงต่ออย่างแน่นอนและนี่ก็จะเป็นโอกาสของคุณ และเมื่อคุณได้รับโอกาสคุณก็จะได้รับความไว้วางใจจากองค์กรและคุณก็จะเข้าถึงข้อมูลของเซรุ่มได้เร็วยิ่งขึ้น" ซูไป๋อยู่ไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดต่อว่า "ดังนั้นคุณจึงต้องช่วยเพ็กกี้ จุดประสงค์ก็เพื่อให้องค์กรหาคนมาทำภารกิจนี้แทน และนี่ก็เป็นหนึ่งในจุดประสงค์รองเท่านั้น จุดประสงค์หลักก็คือหนึ่งในหกของอุปกรณ์ของฮาวเวิร์ดที่ถูกขโมยไป ในนั้นมันมีเลือดของสตีฟหรือกัปตันอเมริกาอยู่! ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่เซรุ่มซุปเปอร์โซเยอร์ แต่เราก็สามารถนำมาพัฒนาเพื่อให้กลายเป็นเซรุ่มซุปเปอร์โซเยอร์ได้"

"แต่ฮาวเวิร์ดไม่ได้บอกความจริงในเรื่องนี้กับเพ็กกี้ ดังนั้นผมจึงต้องการให้คุณเข้าไปจัดการในเวลาที่เหมาะสม และ ... ขโมยมันมา" ซูไป๋พูดขึ้น

"เลือดของกัปตันอเมริกา? ฉันเข้าใจแล้ว"

ดอตตี้พูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม "ฉันคิดอยู่แล้วว่าการที่คุณจะทำอะไรบางอย่างมันจะต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงอยู่"

ถ้าหากให้เธอช่วยเพ็กกี้เฉย ๆ ดอตตี้คงไม่เต็มใจอย่างแน่นอน แต่ถ้าเป็นเซรุ่มขององค์กรและเลือดของกัปตันอเมริกามันคนละเรื่องเลย และเห็นได้ชัดว่าซูไป๋ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเพ็กกี้ ดังนั้นสิ่งนี้มันจึงทำให้ดอตตี้รู้สึกเหนือกว่าเพ็กกี้!

"ตอนนี้คุณไม่โกรธแล้วหรอ?" ซูไป๋พูดขึ้นอย่างติดตลกเล็กน้อยพร้อมกับมองไปยังใบหน้าของดอตตี้ที่เมื่อกี้ยังโกรธอยู่เลย

ดอตตี้ไม่ได้พูดอะไรต่อพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของซูไป๋

...

หลังจากออกมาจากบ้านของซูไป๋เพ็กกี้ก็ไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้านของเธอทันที แต่เธอไปที่ร้านอาหารของแองจี้เพื่อทานอาหารให้อิ่มท้องก่อน และนั่งคุยกับเธอไปเรื่อยเปื่อย ทำให้เพ็กกี้ได้รู้ว่าความฝันของแองจี้ก็คือการเป็นนักแสดง แต่เธอไม่เคยมีโอกาสได้ลองมันเลย หลังจากฟังเธอบ่นว่าผู้กำกับไร้ความสามารถอยู่สักพักหนึ่ง เธอก็กลับไปทำงานของเธอต่อ ส่วนเพ็กกี้ก็ลุกขึ้นและเตรียมที่ตัวที่จะเอาถาดอาหารไปเก็บ

เมื่อเพ็กกี้ถือถาดอาหารขึ้นมาและกำลังจะหันกลับ ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นโน้ตที่เขียนอยู่บนผ้าเช็คปากบนโต๊ะ

มีประโยคเพียงประโยคเดียว

"มาที่ซอยหลังร้าน!"

เพ็กกี้มองไปรอบ ๆ และเมื่อเธอไม่พบบุคคลต้องสงสัยเธอก็เดาได้ทันทีว่าเป็นใคร!

วางโน้ตเอาไว้บนโต๊ะและให้เธอไปซอยข้างหลังร้าน

ซอยนั้นเต็มไปด้วยความมืดและแสงสลัว ๆ มีเพียงแค่ประตูข้างหลังร้านเท่านั้นที่สว่างอยู่ เธอมองไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ ก่อนที่เธอจะพบคนยืนอยู่ในเงามืดถัดจากเธอ

บุคคลในเงามืดค่อย ๆ เดินออกมาอย่างช้า ๆ

เขาสวมชุดสูทและหมวกที่ปิดหน้าเล็กน้อย พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า "สวัสดีคุณเพ็กกี้"

"คุณไม่ใช่ฮาวเวิร์ด!"

เพ็กกี้พูดขึ้นมาอย่างแปลกใจพร้อมกับรีบชักปืนออกมาจากกระเป๋าของเธอทันที

"ว้าว เดี๋ยวก่อน ... เดี๋ยวก่อน ... "

เมื่อเห็นการกระทำของเพ็กกี้ บุคคลนั้นก็รีบพูดขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก ทำให้ภาพลักษณ์ที่ดูลึกลับของเขาจางหายไปทันที

ในขณะเดียวกันก็มีรถขับมาจากระยะไกล

รถขับมาจอดอยู่ด้านข้างของเพ็กกี้พร้อมกับเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

"ครั้งต่อไปที่ติดต่อกัน ฉันจะแจ้งให้คุณรู้ล่วงหน้าก่อน!" ฮาวเวิร์ดพูดขึ้นมาด้วยยิ้ม

"คุณควรดีใจที่ฉันยังไม่ยิงมันออกไป!"

เพ็กกี้พูดขึ้นมาพร้อมกับเก็บปืนกลับไป

"ขึ้นมาคุยกันบนรถดีกว่า"

โปรดติดตามตอนต่อไป …