ตอนที่ 2 ความบังเอิญและกัปตันอเมริกา

ตอนที่ 2

ความบังเอิญและกัปตันอเมริกา

เขาค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดออกพร้อมกับมองไปยังบริเวณหน้าอกทางด้านซ้ายที่ถูกยิง ซึ่งหน้าอกของเขานั้นมันเรียบเนียนไม่มีบาดแผลของกระสุนปืนเลยแม้แต่น้อย

ซูไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมาพร้อมกับพึมพรำเบา ๆ ว่า "ความเจ็บจากการถูกยิงมันเล็กน้อยมาก แต่ถึงอย่างนั้นมันก็คุ้มค่า เพราะยังไงร่างกายของมันก็ไม่มีแผลเป็น แถมสภาพร่างกายยังถูกฟื้นฟูกลับไปในช่วงที่ดีที่สุดด้วย ขอแค่มีเลือดอยู่ฉันก็สามารถฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ได้"

การฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้แบบนี้มันทำให้เขาพอใจมาก และในตอนนี้เขายิ่งพอใจมากขึ้นไปอีกเพราะว่าตอนนี้เขาได้ความสามารถการยิงปืนมา! เห็นได้ชัดว่าความสามารถนี้มาจากผู้คุมที่เอาปืนมายิงเขาจนตาย ทำให้เขาได้รับความสามารถของผู้คุมคนนั้นมา ซึ่งผู้คุมคนนั้นน่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญในการยิงปืนอย่างแน่นอน เพราะถึงอย่างไรแล้วผู้คุมคนนั้นก็เป็นทหารผ่านศึก ทำให้ทักษะการยิงปืนของเขามันไม่เลวเลย และเพื่อเป็นการขอบคุณซูไป๋ก็ตัดสินใจที่จะฆ่าผู้คุมคนนั้นด้วยทักษะการยิงปืนของเขาเอง!

"ด้วยความสามารถนี้ไม่เพียงแค่มีชีวิตอยู่ภายในโลกที่อันตรายนี้ แต่ยังสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเองได้อีก ? อย่างไรก็ตามในอนาคตฉันจะต้องพยายามไม่เข้าใกล้พวกที่มีความสามารถรักษาตัวเองและถูกพวกเขาฆ่าตาย ไม่งั้นยิ่งฉันตายมากเท่าไหร่ เวลาฉันจะทำอะไรมันก็จะยุ่งยากมากขึ้นเท่านั้น" ซูไป๋แอบตัดสินใจอย่างลับ ๆ ว่าเขาจะพยายามอยู่ให้ห่างจากวูล์ฟเวอรีนและคนอื่น ๆ ที่คล้ายกันให้ได้มากที่สุด!

แน่นอนว่าสำหรับคนอื่นแล้วพวกเขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้รับความสามารถในการรักษาตัวเองเมื่ออยู่ในโลกที่อันตรายแบบนี้ แต่สำหรับซูไป๋แล้วเขาไม่ต้องการมันและต้องอยู่ไกลจากคนพวกนั้นด้วย

เขาจะได้รับความสามารถของคนที่ฆ่าเขา แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเกิดว่าฆ่าไม่ตาย ?

"ฉันน่าจะพระเอกคนเดียวที่ตายตั้งแต่ข้ามมาต่างโลก และดูเหมือนว่าฉันจะถูกลิขิตให้ไปไกลมากยิ่งกว่านั้นในเส้นทางแห่งความตาย แต่ก่อนหน้านั้นฉันควรจะไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มันสะอาดก่อนดีกว่า" ซูไป๋ถอดหายใจออกมาด้วยอารมณ์หลากหลาย แค่กลิ่นบนร่างกายของเขามันก็ทำให้เขาเกือบจะอ้วกออกมาแล้ว

หลังจากมองหาทิศทางที่จะไปเจอแล้วซูไป๋ก็ค่อย ๆ เดินจากไปอย่างเงียบ ๆ

ที่นี่คือพื้นที่ที่ถูกพวกนาซียึดครอง ทำให้จะหาอาคารหรือบ้านเรือนที่สภาพยังดีอยู่มันหายากเป็นอย่างมาก ทำให้ซูไป๋อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเบา ๆ

ในที่สุดหลังจากนั้นไม่นานเขาก็พบบ้านที่สภาพยังดีอยู่ และภายในบ้านก็มีเสื้อผ้าที่สะอาดอยู่ ก่อนที่เขาจะเดินไปต้มน้ำและอาบน้ำอย่างมีความสุขพร้อมกับคิดไปในหัวด้วยว่าจะทำอะไรต่อไปดี

ตอนนี้อยู่ในช่วงของสงครามโลกครั้งที่สองทำให้สถานการณ์ต่าง ๆ มันวุ่นวายเป็นอย่างมาก มันยากมากที่จะมีชีวิตบนความสะดวกสบายอย่างน้อยก็จนกว่าจะจบสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนี้กัปตันอเมริกาจะมาช่วยเพื่อนของเขาอย่างแน่นอน ? นอกเหนือจากนี้ภายในสงครามแห่งนี้ยังมีความงดงามที่ใช้สำหรับเยียวยาจิตใจได้อยู่ เพ็กกี้ คาร์เตอร์ ผู้หญิงที่เก่งกาจ ? อย่างน้อยถ้าเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอในอนาคตของเขาจะสบายอย่างแน่นอน ไม่ว่าโลกนี้จะเป็นโลกของมาเวลหรือไม่ก็ตาม แต่มันเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของมนุษย์ที่เป็นสัตว์สังคม และแน่นอนว่าเขาจะต้องวางแผนเกี่ยวกับอนาคต.

หลังจากที่อาบน้ำเช็คร่างกายเสร็จเรียบร้อย เขาก็เอาเสื้อผ้าสะอาดมาใส่พร้อมกับมองตัวเองที่อยู่ในกระจก ดูดี สะอาด และหล่อเหลา

ไม่อยากจะโม้แต่ว่าเขาหล่อมากจริง ๆ

ถึงแม้ว่าความสูง 1.8 เมตรจะไม่สูงมากนัก แต่ร่างกายของเขากำยำสม่ำเสมอ ใบหน้าหล่อเหลา โดยเฉพาะดวงตาของเขาที่มีเสน่ห์กระฉากใจสาว

หลังจากชื่นชมตัวเองอยู่สักพักซูไป๋ก็เดินไปที่ห้องครัวเพื่อดูว่ามีอะไรให้เขากินไหม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องพบกับความผิดหวัง มันไม่มีอะไรให้เขากินเลย เขาเจอแค่ปืนปกที่มีกระสุนอยู่ 1 นัด

แค่ 1 นัดก็เพียงพอแล้ว!

หลังจากที่เดินออกมาด้านนอกซูไป๋ก็เดินกลับไปทางเดิมและหลังจากนั้นไม่นานเขาก็มาถึงบริเวณรอบนอกของฐานทัพไฮดรา แน่นอนว่ามันได้รับการป้องกันอย่างแน่นหนา มีรั้วลวดหนามล้อมรอบและทหารที่ลาดตระเวนไปมา อย่างน้อยก็มี 4 คนที่เฝ้าอยู่ตรงประตู ทำให้มันยากมากที่จะทำลายหรือลอบเข้าไป ในขณะเดียวกันซูไป๋กำลังคิดว่าเขาจะแอบเข้าไปผ่านรถส่งของสองสามคันที่กำลังขับมาทางนี้จากไกล ๆ

"โอกาสมาแล้ว"

ซูไป๋จำได้ว่ากัปตันอเมริกาก็ทำแบบนี้ใช่ไหม ? อย่างไรก็ตามน่าเสียดายที่ชุดเขากลับมาสกปรกอีกครั้ง

ภายในฐานน่าจะมีเสื้อผ้าที่สะอาดอยู่ใช่ไหม ?

ซูไป๋วิ่งเลาะออกไปทางด้านข้างไม่ไกลจากนั้นมากนัก ถึงแม้ว่ารถจะไม่ได้ขับเร็วมากนัก แต่มันก็ยากที่เขาจะแอบเข้าไปใต้ท้องรถได้โดยง่าย แต่ .... เขาไม่สามารถตายได้อยู่แล้ว แล้วเขาจะกลัวไปทำไม ? ซูไป๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกับกลิ้งไปตรงจุดนั้นเข้าไปใต้ท้องรถและเอามาทั้งสองข้างจับเหล็กบริเวณใต้ท้องรถไว้อย่างแน่นหนา

"สำเร็จ!!"

ซูไป๋รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างผิดปกติราวกับว่ากำลังมีใครจ้องมองเขาอยู่

"เอ่อ ... อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้เนี้ย" ซูไป๋พึมพรำกับตัวเองเบา ๆ พร้อมกับหันหน้าไปมองด้านข้าง

ถัดจากที่เขาเกาะอยู่มีคน ๆ หนึ่งอยู่ และด้วยความมืดมันทำให้เขาเห็นได้ลาง ๆ ว่าคน ๆ นี้มีร่างกายที่บึกบึนและแข็งแรงเป็นอย่างมาก มันจะเป็นใครได้อีกถ้าไม่ใช่ กัปตันอเมริกา หรือ สตีฟ โรเจอร์ส ?

"โชคดีที่รถคันนี้ค่อนข้างกว้าง!"

ซูไป๋อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา ถ้าหากรถแคบมากกว่านี้มันคงไม่สามารถรองรับคนสองคนได้อย่างแน่นอน

สตีฟ โรเจอร์ส ได้ข่าวว่าเพื่อนของเขาถูกจับตัวอยู่ที่นี่ ทำให้เขารีบมุ่งหน้ามาช่วยเพื่อนของเขาเพียงลำพัง และในขณะที่เขากำลังซ่อนตัวอยู่ใต้ท้องรถและกำลังลักลอบเข้าฐานได้อย่างง่ายดาย ทันใดนั้นจู่ ๆ ก็มีคนกลิ้งเข้ามาใต้ท้องรถคันเดียวกับเขา ? หรือว่าคน ๆ นี้จะมีจุดประสงค์เหมือนกัน ? เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองเห็นตัวเขา สตีฟก็หันไปยิ้มให้อย่างเป็นมิตร และทันใดนั้นเขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายก็ยิ้มตอบกลับมาพร้อมกับกระพริบตาปริบ ๆ

ทันใดนั้นเขาก็เหมือนจะเข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะส่งมาว่ามันหมายถึงอะไร

"บังเอิญ!!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …