บทที่ 39 เริ่มการคัดเลือก!

ด้วยคำสั่งของโคลสัน เอเจนท์ทั้งสิบสองคนก็ไปยังสถานที่ของตน

ในหมู่พวกเขามีเอเจนท์ระดับ 6 ห้าคนและระดับ 7 เจ็ดคน

พวกเขาล้วนเป็นแนวหน้าของชี.ล.ด์. ในสายตาของเอเจนท์รุ่นน้อง พวกเขาคือของจริง

ภายใต้การจัดเตรียมของฮิลล์ ทุกคนเข้าสู่สนามฝึกซ้อมในพื้นที่ C จากทิศทางต่าง ๆ

สนามฝึกซ้อมมีขนาดใหญ่มากเพื่อจำลองสภาพแวดล้อมต่าง ๆ

หลังจากทุกคนเข้าไปโคลสันและฮิลล์ก็เข้าไปในห้องลับ

มีหน้าจอนับร้อยที่ตรวจสอบทุกตารางนิ้วของสนามฝึกซ้อม

“ดูท่าจะเตรียมตัวเลือกมาเยอะสำหรับให้ร่วมงานกับกัปตันเลยนะ”

เมื่อมองไปที่ฉากบนหน้าจอฮิลล์พูดกับโคลสัน

ในฐานะสมาชิกระดับสูงของ ชี.ล.ด์. รู้ว่าโคลสันมองว่ากัปตันเป็นไอดอลของเขามาโดยตลอด

ด้วยเหตุนี้เขาจึงอยากออกแบบชุดของกัปตัน ซึ่งช่วยเติมเต็มความฝันของโคลสัน

คราวนี้เขาได้เตรียมหลายสิ่งหลายอย่างสำหรับการเลือกคนที่สามารถติดตามกัปตันได้

“ถึงอย่างนั้น กัปตันของเราก็ไม่ใช่คนธรรมดา คนธรรมดาไม่สามารถอยู่ใกล้เขาได้ ดังนั้นเราจึงต้องเลือกหัวกะทิใน

หมู่หัวกะทิ ครั้งหน้าถ้าเจอเขาฝากความทักทายเขาหน่อยนะ”

โคลสันกลับมามองไปที่ฉากบนหน้าจอ

ขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับการคัดเลือกครั้งนี้มากที่สุดและแม้แต่นิค ฟิวรี่ก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งในเรื่องนี้ได้

“แล้วนายคิดว่าใครจะชนะ?” ฮิลล์ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นบนใบหน้าของเธอ

คนเหล่านี้คือหัวกะทิของ ชี.ล.ด์. โดยเฉพาะผู้ที่มีความสามารถพิเศษ

อาจกล่าวได้ว่าผู้ที่สามารถเข้ารับการคัดเลือกในครั้งนี้มีแนวโน้มที่จะเป็นเอเจนท์ระดับสูงของ ชี.ล.ด์. ในอนาคต

“มันก็พูดยาก ผมได้ส่งบาร์ตันเพื่อเข้าทดสอบในหลายๆคนแล้ว จากมุมมองของเขามีผู้ชายเพียงคนเดียวที่ฝีมือไม่เลว”

หลังจากพูดแล้วรูปถ่ายของคนๆ หนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

แน่นอนนั่นคือบรูซ

“ไม่ใช่ว่าเขาเอเจนท์ระดับ 6 ที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งในวันนี้เหรอ? นี้นายจริงจังป่ะเนี่ย?”

ฮิลล์คิดว่าคำพูดนั้นแปลก เพราะไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่ฮอว์คอายยกย่องเอเจนท์ที่มีประสบการณ์น้อยใน ชี.ล.ด์.

“เราทำได้แค่รอดู”

ฮิลล์พูดไม่ออก

ทั้งคู่จ้องไปที่หน้าจอพยายามคิดว่าใครจะเป็นผู้ชนะในการคัดเลือกครั้งนี้

.........

ในเวลาเดียวกันในสนามฝึกซ้อม

บรูซสวมชุดสีดำพร้อมอุปกรณ์พิเศษเช่นมีดสั้นและปืน

เอเจนท์เหล่านี้บางคนมีความสามารถพิเศษ แต่เขาไม่รู้จักพวกเขา

ถ้าเขาต้องการรู้ว่าใครมีความสามารถพิเศษฉันแกรงว่าจะต้องสัมผัสพวกเขาทีละคน

บรูซครุ่นคิดจากนั้นก็ตัดสินใจโจมตีทุกคนทันที

เขามีพลังมากกว่าคนพวกนี้อยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมปัจจุบันของพวกเขาด้วย

เป็นเรื่องง่ายสำหรับบรูซในการค้นหาเป้าหมายของเขา

“หืม?”

ในตอนนั้นขนของเขาก็ลุกขึ้นซู่ๆ อย่างกะทันหัน

สัญชาตญาณแมงมุมทำหน้าที่ของมันทำให้เขามองเห็นอันตรายทั้งหมด

ปัง ปัง ปัง

กระสุนสามนัดพุ่งเข้ามา แต่บรูซก็หลบพวกมันได้อย่างชิวๆ

มีร่างหนึ่งปรากฏต่อหน้า เขาหลังจากนั้นไม่นานเขาถือมีดสีดำไว้ในมือ

นี่คือเอเจนท์ระดับ 7 ซึ่งเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในด้านการตอบสนองต่อความเร็วและความแข็งแกร่ง

ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงเสร็จเขาไปนานแล้ว

แต่เขาดันเจอกับบรูซ

ทันใดนั้นมีดบินสามเล่มก็ปรากฏขึ้นในมือของบรูซ

วูบบบบ

ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ต่อให้เร็วแค่ไหนก็ไม่มีทางหนีไปไหนได้แม้ว่าจะเป็นเอเจนท์ระดับ 7

เคร้ง!!

มีดบินสามเล่มพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นอย่างต่อเนื่อง ด้วยกำลังของพวกเขาพวกมัน มันทำให้เขากระเด็นออกไป

ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ขณะที่เขาพยายามลุกขึ้นมาพักหนึ่ง

เขาลืมตาขึ้น รู้สึกตกใจมาก เอเจนท์ระดับ 6 เก่งขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

ในขณะที่เขาตกใจบรูซก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาในพริบตา

ฝ่ามือของเขาสัมผัสร่างกายของชายคนนั้นจากนั้นข้อมูลของเขาก็ปรากฏต่อหน้าบรูซ

แต่บรูซเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นเอเจนท์

ระดับ 7 แต่เขาก็มีความสามารถธรรมดาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ไม่มีความสามารถพิเศษ

บรูซถอนหายใจเล็กน้อยบรูซหยิบมีดของเขาออกมาและสร้างรอยแผลขนาดพอเหมาะกับชุดของเอเจนท์

ควันสีเหลืองถูกปล่อยออกมา เอเจนท์ระดับ 7 จึงถูกคัดออกไปทันที

“ทำไมหมอถึงได้แข็งแกร่งจัง ปัดโธ่เว้ย!”

เอเจนท์ยังคงแปลกใจเล็กน้อยที่เขาไม่สามารถจัดการกับเอเจนท์ระดับ 6 ได้ถึงครึ่งนาที

นั่นเร็วเกินไป ถ้านี่เป็นการต่อสู้จริงเขาตายไปแล้วแน่

แต่ไม่ว่าจะยังไง เขาจะถูกกำจัดไปแล้ว การต่อสู้ในอนาคตไม่ใช่เรื่องของเขา

หลังจากจัดการกับผู้ชายคนนั้นแล้วบรูซก็ออกไปหาเหยื่อทันที

เขามีสัญชาตญาณแมงมุมเปิดใช้งานอยู่ตลอดเวลาดังนั้นไม่ว่าจะมีเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่ไหนมันก็จะไม่รอดพ้นจากความสามารถของเขาไปได้

ไม่นานนักเขาก็มาถึงขอบพื้นที่ป่าฝึกอบรมแล้ว

ย๊าาา

ทันใดนั้นก็มีเสียงที่ทำให้เขาหันศีรษะไปในทันที

“ฮ่าฮ่า บรูซ เคยได้ยินคำนี้ไหม‘ยิ่งแก่ยิ่งมากประสบการณ์’”

เมื่อบรูซหันหัวไป เสียงของโซอี้ก็ดังมาจากด้านหลังของเขา

ผู้ชายคนนี้จงใจพูด แต่จริง ๆ แล้วโซอี้อยู่ข้างหลังบรูซ

โซอี้ยิงออกไปหลายนัดโดยไม่ลังเล

ภายในปืนเป็นกระสุนยาง พวกมันมีพลังพอที่จะฆ่าได้

“ปังปังปัง!”

หลังจากผ่านไปหลายนัดกระสุนห้าหรือหกนัดก็ลอยมาจากทุกมุม

โซอี้มีเก่งและมีประสบการณ์สูง ดังนั้นถ้าเป็นคนธรรมดาต้องถูกยิงแน่นอน

แต่ในขณะนี้มือของบรูซเปล่งประกาย

เสริมแกร่งมือ

ปัง ปัง

มือของเขากลายเป็นเงานับไม่ถ้วน ขณะที่กระสุนยางทั้งหมดถูกปัดออกทีละนัด ๆ

“เป็นไปได้ยังไง?” โซอี้ตกใจมาก

กระสุนยางแม้ทำให้ไม่ถึงตาย แต่ถ้าบรูซทำแบบนี้ต่อไปแบบนี้มือของเขาจะหักแน่นอน

ทันใดนั้นโซอี้ก็รู้สึกได้ถึงอันตรายที่รอเขาอยู่

บรูซเร็วมากจนเขามาปรากฏตัวต่อหน้าโซอี้ในพริบตาหลังจากจัดการกับกระสุน

ต่อหน้าอดีตอาจารย์ บรูซไม่ได้แสดงความเมตตาใดๆเลย

ด้วยมีดในมือเขา ทำให้ทั้งร่างของเขากลายเป็นผีที่ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน

จากนั้นเขาก็แทงชุดของโซอี้

“คุณโซอี้ คุณโดนคัดออกแล้ว!”

บรูซมองไปที่โซอี้ที่กำลังปล่อยควันสีเหลืองและหัวเราะออกมา แต่โซอี้ไม่ตอบสนอง

เป็นคนที่แข็งแกร่งอะไรอย่างงี้! เขาดีขึ้นกว่าเมื่อเดือนก่อนมาก

โซอี้ไม่อยากจะเชื่อ แต่แววตาของเขาเผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่เขาต้องเผชิญ

เป็นการแสดงความเคารพต่อผู้มีพลังอันยิ่งใหญ่!