ตอนที่ 14 เห็นไหมบอกแล้วว่าเป็นครูนี้มันง่ายจริง ๆ
ตอนที่ 14 เห็นไหมบอกแล้วว่าเป็นครูนี้มันง่ายจริง ๆ
“ครูพละคนใหม่ยั่วโมโหคิดด์ คงจะได้ดูโชว์ดีๆแน่”
“คิดด์อยู่ในแก๊งค์ของยูจีน เขาอาจบอกให้คิดด์ทำแบบนี้ก็ได้”
“คิดด์เป็นปรมาจารย์ด้านเทควันโด ฉันสงสัยจังว่าครูคนใหม่จะทนหมัดของเขาได้ไหม?”
นักเรียนมารวมตัวกันเพื่อดูนักเรียนตัวสูงชื่อคิดด์จัดการกับครูคนใหม่
บรูซเพียงแค่มองไปที่คิดด์โดยไม่ตอบสนอง
“แกหูหนวกเหรอไง? ได้ยินสิ่งที่ฉันพูดไปไหม?” คิดด์ชี้ไปที่บรูซด้วยความโกรธ
นักเรียนทุกคนคิดว่าเรื่องนี้น่าสนใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มของยูจีน พวกเขากำลังหัวเราะกันออกมาเสียงดัง แต่บรูซไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น ท้ายที่สุดคิดด์ก็เป็นแค่นักเรียน เขาจะเก่งซักแค่ไหนกันเชียว
ความโกรธครอบงำคิดด์เมื่อเห็นสีหน้าไม่แยแสของบรูซโดยไม่ต้องคิดเลย เขาเหวี่ยงหมัดออกไป
“รนหาที่ตายซะแล้ว ไอ้เวรนี้!”
เขาเร็วมาก และร่างสูงของเขาทำให้เขามีพละกำลังมหาศาล
นักเรียนหญิงบางคนกังวลเพราะพวกเขารู้ว่าคิดด์ดุร้ายแค่ไหน
ในขณะที่นักเรียนบางคนถึงกับหลับตาไม่อยากเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้น
อย่างไรก็ตามในไม่ช้าบรูซก็ขยับตัว
เขาเร็วมากจนเกือบจะกลายเป็นเงาเขาคว้าแขนของคิดด์โดยตรง
แคร๊ก
อ๊าาาาา
คิดด์กรีดร้องออกมา แขนของเขาตกลงไปที่ด้านข้างของเขาอย่างไร้ชีวิต
“แขนของฉัน…โอ๊ย!” คิดด์ตะโกนออกมา เหงื่อเย็นของเขาไหลออกมาเพราะความเจ็บปวด และอดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลง
นักเรียนทุกคนต่างตกตะลึงเพราะไม่มีใครรู้ว่าบรูซทำอย่างนั้นได้ยังไง
พวกเขาเป็นเพียงนักเรียน และบรูซเป็นเอเจนท์ของชี.ล.ด์.
บรูซด้วยรอยยิ้มยืนอยู่ตรงหน้าคิดด์และพูดว่า “ฉันชอบการยั่วยุที่เจตนาของนาย แต่การกระทำแบบนี้ต้องได้รับการลงโทษ”
คิดด์ผู้น่าสงสารดูหวาดกลัวเมื่อได้ยินสิ่งที่บรูซพูด เขามองบรูซที่กำลังยิ้มให้เขาและเดินเข้ามาหาเขา
“หยุดนะ.... แกคิดจะทำอะไร?” คิดด์ตะโกนลั่น
และเพียงไม่นานมืออีกข้างของเขาก็จับโดยบรูซที่ยังคงยิ้มอยู่
แคร๊ก!
ตามด้วยเสียงนั้น แขนอีกข้างของคิดด์ก็หักไปตามกัน
“ฉันคิดว่านายทำมาจากเหล็กซะอีก กลายเป็นว่าก็แค่ขยะ”
บรูซส่ายหัวดูเหมือนไม่พอใจกับสิ่งนั้น
จากนั้นเขาก็มองไปที่นักเรียนตรงหน้า
ต่างคนต่างถอยหลัง โดยเฉพาะยูจีนที่ยังคงเบิกตากว้างไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่เห็น
คิดด์เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในแก๊งของพวกเขา เขาเป็นอันดับหนึ่งในโรงเรียนมัธยมมิดทาวน์ทั้งหมด
แต่แขนทั้งสองข้างของเขาถูกหักในไม่กี่วินาทีโดยบรูซ
“แก... แกกล้าทำร้ายนักเรียนได้ไง! ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคิดด์เราจะฟ้องแกแน่!” นักเรียนคนหนึ่งพูดหน้าตาซีดเซียวด้วยความกลัว
“ฉันแค่ขยับแขนของเขาเท่านั้น แล้วเมื่อกี้นายพูดว่าอะไร? ฟ้องฉันเหรอ?”
บรูซมองนักเรียนด้วยสีหน้าไม่แยแส
ดวงตาของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็งและทำให้นักเรียนรู้สึกเหมือนตกอยู่ท่ามกลางภูเขาน้ำแข็งแม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูร้อนก็ตาม
เมื่อมาถึงจุดนี้นักเรียนทุกคนกลัวเกินกว่าที่จะพูด
“ถ้านายอยากจะฟ้องฉันก็เอาเลย งานนี้ไม่มีความหมายสำหรับฉัน แต่เหล่านักเรียนเอ๋ย ฉันรู้ที่อยู่บ้านของพวกนายทุกคน ดังนั้นควรคิดให้ดีๆหน่อยนะ”
บรูซเพียงแค่ทำให้พวกเขากลัว แต่จริงๆแล้วเขาไม่สนใจมันเลย
เขาเป็นเอเจนท์ของชี.ล.ด์. แม้แต่เอเจนท์ระดับสูงบางคนก็ยังไม่สามารถทำอะไรเขาได้ ไม่ต้องพูดถึงนักเรียนพวกนี้
นอกจากนี้เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นครู
เมื่อได้ยินเช่นนี้นักเรียนทุกคนก็จ้องไปที่บรูซด้วยความไม่เชื่อ
นี่มันข่มขู่นี้
เป็นการข่มขู่แน่นอน!
และเป็นครั้งแรกที่พวกเขาถูกอาจารย์ข่มขู่
“คุณกล้าหรอ? คุณกำลังทำผิดกฎหมายอยู่นะ” นักเรียนคนหนึ่งพูดด้วยเสียงกระซิบและยังคงพยายามต่อต้านบรูซ
บรูซมองนักเรียนด้วยรอยยิ้มและพูดกับเขาว่า “นายนะ ออกมา”
โอ้ พระเจ้า!
สมองของนักเรียนคนนั้นว่างเปล่าและร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ในมุมมองของเขาแม้ว่าบรูซกำลังยิ้ม แต่สำหรับเขาก็เหมือนปีศาจ นักเรียนคนอื่นๆไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว
บรูซหักแขนของคิดด์แล้ว ยังไม่พอใจอีกเหรอ?
“นายได้ยินฉันพูดไหม?” บรูซกล่าวอีกครั้ง
นักเรียนออกมาขณะที่ตัวสั่น
“ไม่เป็นไร มันไม่เจ็บเลยซักนิด” รอยยิ้มของบรูซแสดงให้เห็นฟันขาวของเขาดูราวกับสัตว์ประหลาดที่กินคน
จากนั้นเขาบิดแขนนักเรียนก่อนที่นักเรียนจะร้องด้วยความเจ็บปวด
แคร๊ก!
แขนของนักเรียนก็หักเช่นกัน เขาทรุดตัวลงคุกเข่าจากความเจ็บปวดจนเหงื่อออกจากหน้าผาก
ตอนนี้นักเรียนทุกคนรู้สึกว่าครูคนใหม่นี้อันตราย เขาไม่สนใจอะไรเลย
“ผมหวังว่านักเรียนของผมจะอ่อนโยนเหมือนลูกแกะ เป็นวิธีเดียวที่เราจะสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่กลมกลืนกันได้ระหว่างเราได้ใช่หรือเปล่า?”
บรูซไม่สนใจนักเรียนและคิดด์ที่นอนอยู่บนพื้นและพูดกับคนอื่น ๆ
นักเรียนทุกคนตัวสั่นและพยักหน้าด้วยความหวาดกลัว
วิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการแก้ปัญหาไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็คือ การใช้กำลัง
การเป็นครูหน่ะมันก็เป็นเรื่องหมูๆ
“ดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันคือครูพละของพวกนาย หากมีปัญหาอะไร สามารถร้องเรียนกับอาจารย์ใหญ่ได้ตามต้องการ แต่อย่าลืมสิ่งที่ฉันพูด ทุกอย่างมีราคาเสมอ และทุกคนจะต้องจ่ายไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เข้าใจไหม?”
บรูซดูคมราวกับคมมีด และเขากำลังเปล่งออร่าที่อันตรายออกมาจากดวงตาของเขา
นักเรียนบางคนขนลุกจากวิธีที่บรูซมองพวกเขาคล้ายกับสัตว์ร้ายที่จ้องมองเหยื่อของมัน
พวกเขาเป็นนักเรียนเกรด 10 เป็นเพียงเด็กกลุ่มหนึ่งพวกเขาไม่เคยเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน
ทุกคนก็เลยได้แต่พยักหน้า
หลังจากพูดจบบรูซก็สั่งให้คนอื่น ๆ ส่งเด็กชายทั้งสองคนไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน จากนั้นก็หาที่นั่งลงชิวๆ
สำหรับนักเรียนที่ไม่เชื่อฟังควรเป็นแบบนี้
เขาไม่มีความคิดที่จะรักษาความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียน มันเป็นเรื่องไม่จำเป็น
“กริ้ง กริ้ง...” ในเวลานี้โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและเห็นข้อความลับ
มันมาจากชี.ล.ด์.
ข้อความบอกเขาว่า ชี.ล.ด์. ได้จัดรถและเตรียมสิ่งของจำเป็นสำหรับเขาให้แล้ว
และฝ่ายจัดส่งกำลังปรับปรุงที่อยู่อาศัยให้กับเขา ที่อยู่ก็อยู่ในข้อความด้วย
เงินเองก็เหลือไม่มากแล้ว ได้เวลาหาเงินแล้วซิ
ไม่นานหลังจากนั้นคาบพละจบลง
นักเรียนทุกคนหนีไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
และบรูซก็ไปที่บ้านพักที่ ชี.ล.ด์. จัดเตรียมไว้ให้