บทที่ 321 - ภารกิจใหม่

บทที่ 321 - ภารกิจใหม่

อาณาเขตของนครรัฐสภาคู่แฝด

บริเวณนอกเมืองของนครรัฐขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

"ท่านพ่อ พวกเรากำลังรอใครอยู่ที่นี่งั้นหรือ?" หุ่นยนต์กลุ่มมนุษย์จำลองสีเงินร่างสูงใหญ่เอ่ยถามขึ้น

และผู้ที่เขาเรียกว่าท่านพ่อก็คืออัศวินเหล็กกล้าแห่งกลุ่มมนุษย์จำลอง

เปซมองไปที่ลูกชายของตน

"ผลงานที่ข้าให้เจ้าพกติดตัวมาด้วย เจ้าเอามาหรือเปล่า?"

"แน่นอน ข้าเอามาด้วยอยู่แล้ว"

เมื่อลาตูพูดจบเขาก็ดึงดาบโลหะสองมือออกมาจากด้านหลังของตนเอง

เปซมองไปที่ดาบยาวสองมือในมือของลูกชายพลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

บริเวณคมดาบของดาบยาวสองมือส่องประกายความคมกริบอันเย็นเยียบออกมา

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดของดาบยาวเล่มนี้ก็คือตัวอักษรลึกลับที่สลักอยู่บนพื้นผิวของใบดาบ มันเป็นสายอักขระยาวเหยียดที่ถูกเขียนเรียงรายเอาไว้

ช่วยเพิ่มความรู้สึกที่แตกต่างออกไปให้กับดาบยาวทั้งเล่ม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเครื่องจักรเช่นนี้ การปรากฏตัวของใบดาบที่แฝงกลิ่นอายแฟนตาซีอยู่เล็กน้อย ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูแปลกตาเป็นอย่างมาก

"เดี๋ยวเจ้าก็จะได้รู้เองว่าพวกเรากำลังรอใคร"

สิ้นคำพูดของเปซ เสียงแผ่วเบาก็ดังมาจากบนท้องฟ้า ยานพาหนะบินได้สีเงินรูปทรงสามเหลี่ยมลำหนึ่งบินโฉบลงมาจากฟากฟ้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อยานบินสีเงินลำนี้ลงจอด จวงไฉก็เดินออกมาจากด้านใน

เมื่อมองไปที่จวงไฉ ลาตูก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่ท่านพ่อให้เขารอคือใคร

"นายท่าน"

สองพ่อลูกทำความเคารพพร้อมกัน

จวงไฉพยักหน้ารับ เมื่อมองไปที่ทั้งสองคนเปซยังคงเหมือนเดิม ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย

สำหรับสิ่งมีชีวิตจักรกลแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องที่ปกติมาก แต่ทว่าลาตูที่อยู่ข้างๆ เขากลับมีการเปลี่ยนแปลงชนิดที่เรียกได้ว่าพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

จวงไฉจำได้ว่าตอนที่เขาจากไปเมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว ลาตูน่าจะยังเป็นแค่หุ่นยนต์เด็กตัวเล็กๆ เท่านั้น

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสิ่งมีชีวิตจักรกลกลุ่มมนุษย์จำลองที่โตเต็มวัยอย่างสมบูรณ์แบบไปเสียแล้ว

"ดูเหมือนว่าหลายปีมานี้ เจ้าจะไม่ได้ทิ้งการเรียนของตัวเองไปเลยนะ"

สายตาของจวงไฉทอดมองไปที่ดาบสองมือในมือของลาตู อักขระยาวเหยียดบนดาบนั้น เขาคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี

เห็นได้ชัดว่าข้อมูลที่เขาทิ้งไว้ให้ก่อนจากไป ลาตูได้ใช้เวลาหลายปีมานี้ศึกษาเรียนรู้มันเป็นอย่างดี

เรื่องนี้ทำให้เขาอดนึกถึงอลิซไม่ได้จนต้องยกมือขึ้นมาเกาหัว

เวลานี้เปซก็พูดขึ้นมาว่า "ขออภัยด้วยครับนายท่าน ข้าไม่สามารถหาตัวกลางที่เหมาะสมสำหรับวาดตัวอักษรประหลาดๆ ที่เรียกว่ายันต์ให้กับลาตูได้เลย

จึงทำได้เพียงให้เขาเรียนรู้วิธีการหลอมสร้างอาวุธ และนำตัวอักษรเหล่านั้นมาใช้ในการเสริมความแข็งแกร่งให้กับอาวุธไปก่อน"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จวงไฉก็พยักหน้าแล้วเดินเข้าไปรับดาบยาวมาจากมือของลาตู เขายิ้มอย่างรู้สึกผิดพลางพูดขึ้นว่า "เป็นเพราะฉันคิดไม่รอบคอบเอง ไม่ได้คิดถึงปัญหาในด้านนี้เลย จะไปโทษพวกนายก็ไม่ได้หรอก"

ในข้อมูลที่เขาทิ้งไว้ให้ตอนนั้น มีทั้งวิธีการเรียนรู้เรื่องยันต์และวิธีการสลักอักขระลงบนตัวกลางอื่นๆ ด้วย

เขาลืมไปเสียสนิทเลยว่า บนโลกใบนี้มันไม่มีสิ่งที่เรียกว่ากระดาษอยู่เลย

แม้ว่าวิถีชีวิตในโลกนี้จะดูคล้ายกับยุคกลางในยุคโบราณ แต่ก็ต้องยอมรับว่าสิ่งของล้ำยุคบางอย่างยังคงเป็นที่นิยมในโลกนี้ ซึ่งรวมถึงตัวกลางในการเก็บข้อมูลด้วย

ในการถ่ายทอดข้อมูล ไม่ส่งข้อมูลผ่านกันโดยตรงก็ใช้การป้อนข้อมูลเอา

สิ่งที่เรียกว่ากระดาษไม่มีอยู่จริงในโลกนี้ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ สิ่งประดิษฐ์ที่มาจากสารอินทรีย์ทุกชนิดถือเป็นของที่หายากมาก

จะว่าไปพืชพรรณทั้งหมดในโลกนี้ นอกจากสาหร่ายบางชนิดในมหาสมุทรแล้ว สิ่งที่อยู่บนพื้นดินกลับมีแต่ต้นไม้เหล็กกล้า แล้วจะมีวัตถุดิบที่ไหนมาให้พวกเขาทำกระดาษกันล่ะ

จวงไฉในตอนนั้นไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

แต่โชคดีที่ข้อมูลที่เขาทิ้งไว้ในตอนนั้นไม่ได้มีแค่การทำยันต์ แต่ยังรวมไปถึงการสลักสิ่งของที่ถูกหลอมสร้างขึ้นมาด้วย

เขามองดูดาบยาวสองมือสลักอักขระในมือ แล้วลองแกว่งมันดูเบาๆ

คมกริบ เบาหวิว และทนทาน

ยอดเยี่ยมมากจริงๆ ดาบยาวเล่มนี้ถูกสลักด้วยอักขระแบบผสมผสานถึงสามชนิด

สำหรับคนที่เพิ่งเรียนรู้มาได้เพียงไม่กี่ปี แถมเมื่อไม่กี่ปีที่แล้วยังเป็นแค่เด็กอย่างลาตู นี่ถือว่าเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมเอามากๆ แล้ว

มันเพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าลาตูมีพรสวรรค์ในด้านนี้จริงๆ ดูเหมือนว่าตอนที่เขาเกิดมา การที่จวงไฉได้สลักอักขระลงในร่างกายของเขาจะส่งผลต่อพรสวรรค์ของเขาด้วย

"เป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมมาก สำหรับเจ้าถือว่าทำได้ดีสุดๆ ไปเลย เจ้ามีพรสวรรค์ด้านนี้มากทีเดียว"

เพราะสิ่งที่มีอยู่บนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่อักขระที่สลักเอาไว้อย่างดีเท่านั้น แต่การหลอมสร้างดาบยาวทั้งเล่มยังผสานเข้ากับอักขระบนนั้นได้อย่างกลมกลืนอีกด้วย

นี่แสดงให้เห็นว่าแม้แต่การหลอมสร้างใบดาบ ลาตูก็เป็นคนทำมันด้วยตัวเองทั้งหมด

เมื่อรับดาบยาวกลับคืนมาจากมือของจวงไฉ สีหน้าของลาตูก็เผยให้เห็นถึงความดีใจอย่างชัดเจน

เมื่อเทียบกับพ่อของตัวเอง ลาตูที่มีความเป็นมนุษย์จำลองมากกว่า มีการแสดงออกทางสีหน้าที่หลากหลายทีเดียว

"เข้ามานี่สิ ขอฉันดูนายหน่อย"

ลาตูรับดาบยาวมาเก็บไว้ให้เรียบร้อย แล้วเดินเข้าไปหาด้วยความเคารพ

จวงไฉวางมือของตนลงบนหัวของลาตู

ดีมาก ไม่มีร่องรอยใดๆ ที่หลงเหลือจากการถูกรุกรานโดยเทพมาร และไม่มีร่องรอยของการถูกตรึงด้วยพันธนาการใดๆ เช่นกัน

วิญญาณสมบูรณ์ อารมณ์ไม่ได้มีส่วนใดที่รุนแรงจนเกินไป

ท้ายที่สุดแล้วลาตูก็คือคนที่เกิดมาในตอนที่เทพมารยังไม่ถูกกำจัดไป

แม้ว่าจวงไฉในตอนนั้นจะทำการสลักลวดลายเพื่อป้องกันแกนกลางของลาตูเอาไว้บ้างแล้ว แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเทพมารจะมีลูกไม้อะไรบ้าง

ตอนนี้ดูเหมือนว่าวิธีการในตอนนั้นจะใช้ได้ผลดีทีเดียว อย่างน้อยความสมบูรณ์ของวิญญาณลาตูก็ยังคงอยู่

นี่แสดงให้เห็นว่าอย่างน้อยลาตูก็มีความเป็นไปได้ที่จะก้าวขึ้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้นได้

ต้องรู้ไว้ว่าวิญญาณของคนส่วนใหญ่ในโลกนี้ล้วนถูกกัดกร่อนไปแล้วทั้งสิ้น แม้ว่าจวงไฉจะใช้ค่ายกลดึงเอาส่วนที่ถูกเทพมารรุกรานออกไปอย่างบังคับแล้วก็ตาม

แต่ส่วนของวิญญาณที่ถูกกัดกร่อนไปแล้วนั้นก็ยังคงอยู่ เมื่อพวกเขาให้กำเนิดทายาทในอนาคต พวกเขาก็ยังคงทิ้งร่องรอยแบบนี้เอาไว้อยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งมีชีวิตจักรกลเหล่านี้ยังแปลกประหลาดมาก ทายาทของพวกเขาจำเป็นต้องมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลทางวิญญาณเพื่อหลอมรวมกันให้ถือกำเนิดขึ้นมา

ร่องรอยในด้านนี้จึงยิ่งรุนแรงมากขึ้นไปอีก

ร่องรอยเช่นนี้จะกลายเป็นช่องโหว่เมื่อพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับเทพมารในอนาคต และจะกลายเป็นปัญหาเมื่อชีวิตของพวกเขาเกิดการยกระดับขึ้น

ปัญหาเหล่านี้คือสิ่งที่อารยธรรมในอดีตได้พิสูจน์มาแล้วด้วยชีวิตของพวกเขาเอง

"แล้วลาตูล่ะ นายยินดีที่จะเข้าร่วมทีมของฉัน แล้วก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกับทีมของฉันไหม"

"ทีมเหรอครับ?" ลาตูค่อนข้างสงสัย

จากนั้นเขาก็หันไปมองพ่อของตัวเอง แม้จะไม่สามารถมองเห็นสีหน้าอะไรจากใบหน้าของพ่อได้ แต่เขาก็พอจะรู้ความหมายของพ่อ

เขาหันกลับมาแล้วพยักหน้า

จวงไฉไม่ได้ใส่ใจอะไร เขาหันไปมองเปซแล้วพูดว่า "เปซ พวกนายอยากย้ายไปอยู่ที่ศาสนจักรเทพศักดิ์สิทธิ์ไหม"

"ศาสนจักร? หรือว่านายท่านจะเป็นคนของศาสนจักรครับ?" เปซถาม

จวงไฉพยักหน้า "ในศาสนจักรฉันถือว่ามีสถานะอยู่พอสมควร ถึงตอนนั้นลาตูก็จะได้ไปเรียนรู้ที่นั่นสักระยะหนึ่ง

อยู่ที่นั่นนายเองก็จะได้เจอกับเขาบ่อยๆ ด้วย ไม่ใช่เหรอ"

เมื่อได้ยินดังนั้นเปซก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

ไม่นานนักครอบครัวนี้ก็เก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อย แล้วโดยสารยานบินรูปทรงสามเหลี่ยมสีเงินที่จวงไฉขับมาบินกลับไปยังศาสนจักร

ส่วนจวงไฉก็ฝากลาตูไว้กับวัลคีรี่ เรื่องเกี่ยวกับนักสำรวจในทีมก็ปล่อยให้วัลคีรี่เป็นคนอธิบายให้ลาตูฟังก็แล้วกัน

จากนั้นก็ให้เดินทางไปยังพันธมิตรสามสีเพื่อเป็นนักสำรวจ ผ่านช่องทางที่ทีมกอบกู้โลกสร้างขึ้นมา

และเริ่มต้นสำรวจดันเจี้ยนในพื้นที่ของพันธมิตรสามสี

ท้ายที่สุดแล้วเหล่าวัลคีรี่ก็กลายเป็นนักสำรวจกันหมดแล้ว บางคนก็ได้สำรวจดันเจี้ยนระดับล่างๆ มาบ้างแล้ว และเข้าใจสถานการณ์ภายในนั้นเป็นอย่างดี

แม้ว่าระดับของเหล่าวัลคีรี่จะอยู่ที่ LV·5 แต่จะให้พวกเธอลงไปสำรวจดันเจี้ยนที่อยู่ในระดับเดียวกับพวกเธอตั้งแต่แรกเลยก็คงไม่ได้

ยังไงก็ต้องให้พวกเธอได้ทำความเข้าใจและสั่งสมประสบการณ์กันบ้าง

แต่เพราะเหล่าวัลคีรี่พึ่งพาความสามารถของตัวเองจนมาถึงระดับนี้ได้ ดังนั้นดันเจี้ยนในระดับนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับพวกเธอ

...

หลังจากภารกิจกอบกู้โลกครั้งที่ 1 เสร็จสิ้นลง หลังจากนั้นเรื่องราวต่างๆ ก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น

ทีมของพวกจวงไฉก็เริ่มก่อตั้งขึ้นมาอย่างแท้จริงแล้ว ไม่ได้มีแค่พวกเขาสามคนอีกต่อไป

หงไฉ่ถงพาบรรดานักสำรวจกลุ่มหนึ่งกลับมาจากโลก

แม้ว่านักสำรวจบนโลกที่ค่อนข้างเอนเอียงไปทางสายต่อสู้ยังคงทำการสำรวจดันเจี้ยนต่อไป เพื่อแสวงหาความก้าวหน้าที่ดียิ่งขึ้น

แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ไม่ได้สนใจในเรื่องของการต่อสู้ หรือไม่มีพรสวรรค์ในด้านนี้

พวกเขาอาศัยสกิลที่ได้รับจากในดันเจี้ยนเปลี่ยนสายไปทำงานสนับสนุนด้านต่างๆ ตั้งแต่เนิ่นๆ

การพัฒนาโลกและอารยธรรมก็จำเป็นต้องมีคนมาคอยจัดการเช่นกัน

โชคดีที่สิ่งที่พวกเขาขาดก็คือสายสนับสนุนในด้านนี้นี่แหละ หงไฉ่ถงจึงรับสมัครคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่สายสนับสนุนของทีม

เมื่อเวลาผ่านไป 1 ปี ทรัพยากรลอตแรกของทีมกอบกู้โลกก็มาถึงมือแล้ว

จวงไฉเก็บผลึกวิญญาณเอาไว้ส่วนหนึ่ง ส่วนที่เหลือก็ขายออกไปทั้งหมดเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงินทุนก้อนแรก

ต้องยอมรับเลยว่าทรัพยากรระดับ A+ มันขายออกง่ายจริงๆ

ในที่สุดพวกจวงไฉก็หลุดพ้นจากสถานการณ์ขัดสนเงินทอง และเริ่มจัดซื้อสิ่งของต่างๆ มากมาย

ศาสนจักรเทพศักดิ์สิทธิ์

จวงไฉตามหาหนานซูเป่ยจนเจอ

"ไปเถอะซูเป่ย พวกเรากลับไปที่พันธมิตรกันสักรอบ"

"กลับไปทำไมล่ะ?" หนานซูเป่ยค่อนข้างสงสัย เขายังฝึกฝนลูกน้องในอนาคตของตัวเองอยู่เลยนะ

บุคลากรฝ่ายปฏิบัติการในทีมของพวกเขามีไม่มากนัก ส่วนใหญ่ก็รับสมัครมาจากโลกจักรกลแห่งนี้

ถึงตอนนั้นคนที่ออกไปสำรวจก็ต้องคัดเลือกมาจากคนพวกนี้นั่นแหละ

แถมยังต้องเริ่มฝึกฝนก่อน หลังจากไปสำรวจดันเจี้ยนถึงจะมีโอกาสได้สกิลดีๆ มา

จวงไฉมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาลอยๆ ว่า "นายลองคำนวณเวลาดูสิ หยางหรงหรง เจียงซูอวี้ และคนอื่นๆ ใกล้จะสำเร็จวิชาแล้วนะ

นายแน่ใจนะว่าจะไม่ไป ฉันจะไปฟ้องหรงหรงตามตรงเลยนะ"

หนานซูเป่ยตบหัวตัวเอง เขาก็เพิ่งจะนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้

รีบลุกขึ้นยืนทันที "ไปๆๆ"

พวกเขาเดินทางผ่านประตูมิติของศาสนจักรเทพศักดิ์สิทธิ์ไปยังพันธมิตรสามสีอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อตอนนี้ที่พักชั่วคราวของพวกเขาถูกย้ายมาอยู่ในศาสนจักรเทพศักดิ์สิทธิ์แล้ว แน่นอนว่าต้องมีการสร้างประตูมิติจากศาสนจักรไปยังพื้นที่พันธมิตรสามสีด้วย

หลังจากเงินทุนก้อนแรกมาถึง จวงไฉก็อาศัยเส้นสายซื้ออสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่งในพื้นที่พันธมิตรสามสี

เพื่อใช้เป็นฐานที่มั่นของทีมพวกเขาในพื้นที่พันธมิตรสามสี

เป็นอาคารรูปทรงไข่สูง 3 ชั้น

เมื่อทั้งสองคนกลับมา หงไฉ่ถงก็รออยู่ที่นี่นานแล้ว แม้แต่เจียงซูอวี้ก็ยังอยู่ข้างๆ เธอ ทั้งสองคนกำลังคุยกันเล่นอยู่

"ซูอวี้ เธอสำเร็จวิชาแล้วเหรอ?" จวงไฉเดินเข้าไปแล้วนั่งลงข้างๆ หงไฉ่ถง

เจียงซูอวี้พยักหน้า ใช้เวลาไปตั้งนานขนาดนี้

"มีแค่พวกนายสามคนเอง ดูเหมือนว่าฉันจะเร็วพอใช้ได้เลยนะ"

ทันทีที่เธอพูดจบ ประตูมิติก็ปรากฏขึ้นข้างๆ หยางหรงหรงและหลิวเยว่หลิวมุดออกมาจากข้างใน

เนื่องจากมีพิกัดอยู่แล้ว ทั้งสองคนจึงเทเลพอร์ตเข้ามาในอาคารรูปทรงไข่แห่งนี้ได้โดยตรง

"ไม่เจอกันนานเลยนะ"

สองคนที่มุดออกมาก็สวมกอดทุกคนเรียงตัวกันเลย

หยางหรงหรงยังแถมหมัดให้หนานซูเป่ยไปหนึ่งทีด้วย

"ช่วงที่ผ่านมานายไม่มาหาฉันเลยนะ"

เมื่อได้ยินแบบนี้ หนานซูเป่ยก็ยิ้มแห้งๆ แล้วพูดว่า "ยุ่งน่ะ งานยุ่งนิดหน่อย ความผิดฉันเอง"

เมื่อทั้งสามคนกลับมา กำลังคนที่เคยขาดแคลนจนน่าใจหายก็ดูอุ่นหนาฝาคั่งขึ้นมาในที่สุด

หงไฉ่ถงที่ปวดหัวมาตลอด ในที่สุดก็ดึงเจียงซูอวี้มาช่วยจัดการเรื่องวุ่นวายพวกนี้ได้แล้ว

ในด้านนี้เจียงซูอวี้มีประสบการณ์และมีพรสวรรค์ที่ดีมากๆ เลยทีเดียว

ส่วนหยางหรงหรงกับหลิวเยว่หลิว แน่นอนว่าต้องเป็นบุคลากรฝ่ายปฏิบัติการ

ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่

จวงไฉก็ได้รับข้อความที่ฮุยหลิงส่งมา

"ทางฉันมีธุระ ไว้เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ" จวงไฉที่อ่านข้อความเสร็จก็พูดขึ้น

เขาส่งอลิซที่อยู่ในอ้อมกอดให้หงไฉ่ถง แล้วหายตัวไปจากตรงนั้น

เขามาโผล่ที่สถาบันวิจัยโดยตรง

เขามองเห็นฮุยหลิงรวมถึงเซียนกระเรียนแดงที่อยู่ข้างๆ ฮุยหลิง

ทั้งสองคนมาหาเขาพร้อมกันเลยเหรอ?

ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ซะแล้ว

"มาแล้วเหรอ" ฮุยหลิงมองเห็นจวงไฉ

ก่อนจะหันไปพูดกับเซียนกระเรียนแดงว่า "คนน่ะฉันเรียกมาให้แกแล้วนะ"

พูดจบเขาก็หันไปขยิบตาให้จวงไฉ แล้วหายตัวไปจากตรงนั้น

จวงไฉถึงได้หันไปมองเซียนกระเรียนแดงแล้วยืนรอเงียบๆ

"ที่ฉันให้ฮุยหลิงเรียกนายมาก็เพราะมีธุระน่ะ ไม่ต้องขัดขืนนะ ตามฉันมา"

เซียนกระเรียนแดงพูดพลางวางมือลงบนไหล่ของจวงไฉ แล้วทั้งสองคนก็หายตัวไปจากตรงนั้นในพริบตา

จวงไฉรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือวิธีการเทเลพอร์ตแบบหนึ่ง เพียงแต่วิธีการเทเลพอร์ตนี้ผ่านการจัดการเอฟเฟกต์แบบพิเศษ คลื่นพลังของการเทเลพอร์ตจึงเล็กจนแทบจะมองไม่เห็น นี่แทบจะเป็นการเทเลพอร์ตตามคลื่นความถี่ปกติของมิติเลยก็ว่าได้ เป็นวิธีการเทเลพอร์ตที่แนบเนียนมากๆ

วิธีการเทเลพอร์ตที่แนบเนียนขนาดนี้ ทำไมต้องจงใจทำแบบนี้ด้วยล่ะ?

ความสงสัยเพิ่งจะแวบเข้ามาในหัวของจวงไฉ พวกเขาก็เทเลพอร์ตเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เสี้ยววินาทีที่การเทเลพอร์ตเสร็จสิ้นและเท้าแตะพื้น จวงไฉก็รับรู้ได้ทันทีว่าพวกเขามาถึงที่ไหน เขามาถึงดาวแดงแล้ว

เมื่อมองดูบริเวณรอบๆ ที่พวกเขาเดินทางมาถึง ที่นี่ก็คือตำหนักหยกแดงที่อยู่บนดาวแดงนั่นเอง

ศาลาและตำหนักที่มีรูปทรงหลากหลายตั้งเรียงรายอยู่บนท้องฟ้า

ตอนนี้พวกเขามาอยู่หน้าตำหนักแห่งหนึ่งที่ไร้ผู้คน

"เข้าไปสิ"

พูดจบก็พาจวงไฉเดินเข้าไปในตำหนัก

เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไป จวงไฉก็สัมผัสได้ถึงสายตาทิ่มแทงที่จ้องมองมา กวาดตามองสำรวจตัวเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่ปิดบัง

เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมอง เขาก็พบว่าเป็นรูปปั้นทวารบาลที่หน้าตาเหมือนรูปปั้นหินคู่หนึ่ง กำลังใช้สายตาที่เปล่งแสงสีแดงสแกนมาที่เขา

ปัญหาก็คือรูปปั้นหินสองตัวนี้มีความสูงกว่า 10 เมตร ดูน่าเกรงขามสุดๆ

ดูเหมือนว่ากำลังสแกนจวงไฉอยู่ว่ามีภัยคุกคามอะไรหรือไม่

เขาเดินตามเซียนกระเรียนแดงเข้าไปข้างใน

ตำหนักแห่งนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษ มันไม่ได้แตกต่างจากโครงสร้างของตำหนักอื่นๆ รอบๆ นี้เลย

เพียงแต่ว่ามันยังคงเป็นพื้นที่โล่งกว้าง ภายในแทบจะมองไม่เห็นเฟอร์นิเจอร์ใดๆ เลย

และตรงกลางของตำหนักก็มีร่างของคนผู้หนึ่งยืนตัวตรงหันหลังให้พวกเขาสองคนอยู่

นี่ใครกัน?

จวงไฉมองดูแผ่นหลังนี้ เขาแน่ใจว่าตัวเองไม่เคยเห็นมาก่อนแน่ๆ

จวงไฉรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่ก็พอจะรู้ว่าที่เซียนกระเรียนแดงพาเขามาก็เพื่อมาพบคนคนนี้

"ศิษย์พี่ ข้าพาคนมาให้ท่านแล้ว"

"รบกวนท่านแล้ว" น้ำเสียงที่เป็นมิตรและสุภาพดังขึ้น

"ศิษย์พี่เกรงใจไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นข้าไม่รบกวนแล้วนะ" เซียนกระเรียนแดงพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนจะโบกมือลาแล้วเดินจากไป

เมื่อเซียนกระเรียนแดงจากไป บานประตูขนาดใหญ่ก็ปิดลงโดยอัตโนมัติ

จวงไฉยืนงงอยู่กับที่

เขามองดูคนที่อยู่ตรงหน้าหันกลับมา

รูปร่างสมส่วนสวมชุดคลุมตัวใหญ่สีขาวสะอาดตา เส้นผมสีดำขลับทิ้งตัวลงมาอย่างสลวย ซึ่งผ่านการมัดมาอย่างลวกๆ

ใบหน้าดูเป็นมิตร รูปร่างหน้าตาธรรมดา กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าเขาเป็นคนธรรมดาเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดเช่นกัน

จวงไฉมองดูคนตรงหน้า เขาแน่ใจว่าตัวเองไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดจนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

คนคนนั้นยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง แล้วเส้นขนจำนวนมากก็งอกออกมา

จวงไฉเข้าใจในทันที

เขารีบทำความเคารพ "ท่านอาจารย์"

หูอวี้พยักหน้า ก่อนจะพูดกับจวงไฉว่า "เวลาอยู่ข้างนอก ปกติแล้วข้าจะปรากฏตัวด้วยรูปลักษณ์นี้

เจ้าของรูปลักษณ์นี้ก็คืออาจารย์ปู่ของเจ้า อาจารย์ของข้า เจ้าตำหนักแห่งตำหนักหยกแดง

ข้าใช้รูปลักษณ์นี้ใช้อำนาจของรักษาการเจ้าตำหนักไปก่อนเป็นการชั่วคราว"

อาจารย์ของเขาคือรักษาการเจ้าตำหนักของตำหนักหยกแดง เรื่องนี้จวงไฉรู้ดีอยู่แล้ว

แต่เขาไม่รู้เลยว่าการที่อาจารย์ของเขาใช้อำนาจของรักษาการเจ้าตำหนัก จะต้องเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นรูปลักษณ์ของคนรุ่นก่อน

เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้มันมีปัญหาใหญ่ซ่อนอยู่ แต่ในเมื่ออาจารย์ของเขาไม่พูด จวงไฉก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไร

หูอวี้มองมาที่จวงไฉ

จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "ลบความทรงจำทิ้งไปโดยตรงเลยงั้นรึ? เด็ดขาดมาก เป็นวิธีการที่ฉลาดมาก แต่ก็ยังต้องระมัดระวังให้มากในทุกๆ เรื่องนะ"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จวงไฉก็รู้ทันทีว่าหูอวี้กำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่ในความทรงจำของเขากลับไม่มีสิ่งที่ตรงกันเลย ดังนั้นเขาจึงทำเพียงแค่พยักหน้า

"ที่ข้าเรียกเจ้ามาในครั้งนี้ ก็เพราะมีเรื่องหนึ่งจะมอบหมายให้เจ้าไปทำ"

พูดพลางสะบัดมือ กระดาษแผ่นหนึ่งก็ปลิวมาอยู่ในมือของจวงไฉ

จวงไฉรับมาดู

มันเป็นเพียงแค่เอกสารธรรมดาๆ แผ่นหนึ่ง สิ่งที่บันทึกอยู่บนนั้นก็คือภารกิจในซีรีส์กอบกู้โลก แถมความยากก็ดูเหมือนจะอยู่แค่ประมาณสองดาวเท่านั้น

มันไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากภารกิจที่จวงไฉเคยดูมาก่อน หรือแม้แต่ภารกิจที่เขาเคยไปทำร่วมกับทีมกอบกู้โลกเมื่อครั้งที่แล้วเลยแม้แต่น้อย

"ท่านอาจารย์ นี่มัน?"

"ทีมของเจ้าน่าจะก่อตั้งเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? แถมยังมีประสบการณ์มาแล้วหนึ่งครั้ง นี่แหละคือภารกิจต่อไปของเจ้า"

[จบแล้ว]