บทที่ 111 ภูเขาแมงมุมนาตะ 2

บทที่ 111 ภูเขาแมงมุมนาตะ 2

ในความทรงจำของอากะสึมะ เซนอิตสึ เขาเคยหนีการฝึกฝนด้วยการปีนขึ้นไปบนต้นไม้เช่นนี้มาก่อน โดยมีอาจารย์ของเขา 'คุวจิมะ' ผู้เป็นอดีตเสาหลักคำรน ยืนตะโกนด่าทออยู่เบื้องล่าง

ทว่าความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจทำให้เซนอิตสึไม่กล้าแม้แต่จะมอง 'อสูรแมงมุมคนพี่' ตรงๆ เขาทำได้เพียงเหลือบมองแวบหนึ่งก่อนจะตัวสั่นงันงกด้วยความขวัญผวา ในขณะเดียวกัน เหล่ามนุษย์ที่ถูกเปลี่ยนสภาพเป็นแมงมุมเบื้องล่างก็กำลังไต่ขึ้นมาบนต้นไม้อย่างช้าๆ

"ไม่จริงน่า!"

เซนอิตสึยกมือกุมศีรษะด้วยความกลัวพลางทึ้งผมตัวเอง แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก

เพราะเส้นผมในมือนั้น... หลุดร่วงออกมาจริงๆ!

เมื่อหวนนึกถึงคำพูดที่อสูรแมงมุมคนพี่เพิ่งบอกไปเมื่อครู่ เซนอิตสึก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองมันอีกครั้ง

และการมองครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย

ในสายตาของเซนอิตสึ หัวมนุษย์ที่ติดอยู่กับร่างแมงมุมและดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น น่าสยดสยองจนทำให้เขาสิ้นสติไปในทันที

อสูรแมงมุมคนพี่มองเห็นเซนอิตสึสลบเหมือดไปต่อหน้าต่อตา ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้าหมอนี่มาล่าอสูรจริงหรือ

"ถ้าหัวกระแทกพื้น หมอนั่นคงตายแน่... เป็นมนุษย์ที่เข้าใจยากเสียจริง..."

ร่างของเซนอิตสึที่หมดสติร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน

ทันใดนั้น...

ลมหายใจของเซนอิตสึผู้หลับใหลก็เปลี่ยนไป

"เพ่งจิตรวมปราณ... ปราณแห่งสายฟ้า รูปแบบที่ 1 สายฟ้าฟาด!"

เซนอิตสึหลับตาพริ้ม สูดลมหายใจลึก ก่อนจะพลิกตัวกลางอากาศ ลงจอดบนลำต้นไม้ แล้วใช้เท้าถีบส่งตัวพุ่งทะยานเข้าใส่อสูรแมงมุมคนพี่

"พิษสังหาร!"

อสูรแมงมุมคนพี่พ่นพิษสีม่วงคำโตใส่เซนอิตสึ

แต่ร่างกายของเซนอิตสึกลับบิดตัวหลบการโจมตีนั้นได้อย่างฉิวเฉียด

ของเหลวพิษตกลงกระทบลำต้นไม้ กัดกร่อนจนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ในพริบตา

"หมอนั่น... บิดตัวหลบกลางอากาศงั้นรึ! เมื่อเทียบกับท่าทีเมื่อกี้ การเคลื่อนไหวของมันคล่องแคล่วราวกับคนละคน!"

สีหน้าของอสูรแมงมุมคนพี่ฉายแววประหลาดใจ

เซนอิตสึที่ลงสู่พื้นดิน เริ่มกระชับด้ามดาบแน่นอีกครั้ง

"เพ่งจิตรวมปราณ... ปราณแห่งสายฟ้า รูปแบบที่ 1 สายฟ้าฟาด!"

"จับมันไว้!"

อสูรแมงมุมคนพี่ตะโกนสั่งเหล่ามนุษย์แมงมุมที่เป็นทาสให้รุมโจมตีเซนอิตสึ ในขณะที่ตัวมันเองก็ระดมพ่นพิษใส่อย่างต่อเนื่อง

วิชาของเซนอิตสึจำเป็นต้องใช้เวลาในการรวมพลัง แต่การรบกวนจากพวกทาสแมงมุมทำให้จังหวะของเขาเสียไป บีบให้เขาต้องกระโดดหลบหลีกไปมาไม่หยุดหย่อน!

อสูรแมงมุมคนพี่สังเกตเห็นความผิดปกติของเซนอิตสึได้อย่างรวดเร็ว

"มันใช้แต่ท่าเดิมตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว... ฮึฮึฮึ ไม่ผิดแน่ เจ้าหมอนี่... มันใช้เป็นแค่ท่าเดียว!"

อสูรแมงมุมคนพี่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ในสายตาของมัน เซนอิตสึก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาย!

"ฮึฮึฮึ เจ้าหมอนี่มันแค่เก่งแต่ปาก อ่อนหัดขนาดนี้ยังกล้ามาเป็นนักล่าอสูร ถึงตอนนี้พิษคงแล่นไปทั่วจนขยับตัวไม่ได้แล้วล่ะสิ!"

จริงดังว่า มือของเซนอิตสึที่กุมดาบอยู่นั้นสั่นระริกไม่หยุด ราวกับว่าร่างกายเริ่มแข็งทื่อไปแล้ว

ทว่าสิ่งที่อสูรแมงมุมคนพี่ไม่รู้ก็คือ เซนอิตสึไม่ได้สั่นเพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังหวนระลึกถึงคำสอนของปู่คุวจิมะในระหว่างการฝึกฝน...

'จงฝึกฝนให้ถึงขีดสุด ขัดเกลาให้เป็นหนึ่งเดียวที่แข็งแกร่งกว่าใคร!'

ร่างของเซนอิตสึขยับวูบ หลบการโจมตีของทาสแมงมุมและพิษของอสูรพี่ชายได้อย่างเหลือเชื่อ!

ในขณะนั้น เซนอิตสึยังนึกถึงคำพูดของรุ่นพี่ 'ไคกาคุ' ที่เคยดูถูกเขาไว้...

แต่พิษร้ายในกายก็กำลังกัดกินเรี่ยวแรงของเขาลงไปทุกที!

"ฉีดพิษเข้าไปอีก!"

อสูรแมงมุมคนพี่คำรามลั่น ฝูงทาสแมงมุมกรูกันเข้ามา ยิงอวัยวะคล้ายเข็มจากปากพุ่งเข้าใส่เซนอิตสึ

แต่เซนอิตสึก็ยังคงหลบได้อีกครั้ง

ทว่าการหลบครั้งนี้ ทำให้เขากระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต!

เซนอิตสึทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ใช้ดาบยันกายเอาไว้

ทาสแมงมุมนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาถาโถมใส่เซนอิตสึ!

จนกระทั่งร่างของเขาถูกปกคลุมไปด้วยฝูงแมงมุมจนมิด

อสูรแมงมุมคนพี่ห้อยหัวลงมาจากกลางอากาศ หัวเราะร่าด้วยความสะใจ

แต่ยังไม่ทันได้ฉลองชัยชนะ คลื่นพลังมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากร่างของเซนอิตสึที่ถูกรุมทึ้ง

เปรี้ยง!

แรงระเบิดซัดเหล่าทาสแมงมุมจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง!

รังสีอำมหิตรอบกายเซนอิตสึทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบไปทั่วบริเวณ

"เกิดอะไรขึ้น? เจ้าหมอนั่น... อากาศกำลังสั่นสะเทือน..."

กระแสลมที่รุนแรงสั่นสะท้านจนทำให้อสูรแมงมุมคนพี่ร่วงตกลงมาจากกลางอากาศ

เซนอิตสึเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาว่างเปล่าไร้แวว

"ปราณแห่งสายฟ้า รูปแบบที่ 1 สายฟ้าฟาด... หกต่อเนื่อง!"

พื้นดินใต้เท้าของเซนอิตสึแตกกระจายด้วยแรงอัดกระแทก เศษดินลอยคว้างขึ้นสู่อากาศ!

อสูรแมงมุมคนพี่ตกตะลึงกับขุมพลังอันน่าสะพรึงกลัว จ้องมองเซนอิตสึด้วยดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความหวาดผวา

กระแสไฟฟ้าแรงสูงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นท่าไม่ดี อสูรแมงมุมคนพี่รีบชักใยดึงตัวเองหนีกลับขึ้นไปกลางอากาศทันที

พร้อมกันนั้น มันก็ระดมพ่นเสมหะพิษใส่เซนอิตสึไม่ยั้ง

"เปรี้ยง!"

ร่างของเซนอิตสึแปรเปลี่ยนเป็นสายฟ้าฟาดในชั่วพริบตา พุ่งหลบหลีกด้วยความเร็วสูง

"มันหายไปแล้ว!"

อสูรแมงมุมคนพี่เห็นเพียงแสงสายฟ้าสีเหลืองทองวิ่งวนไปมาบนพื้นดิน ไม่สามารถมองตามร่างจริงของเซนอิตสึได้ทันเลย!

"อันตราย!"

ลางสังหรณ์แห่งความตายเตือนภัย อสูรแมงมุมคนพี่รีบกระโดดหนีกลับเข้าไปในรังไหมบนกิ่งไม้เพื่อหลบการโจมตี

แต่เพียงชั่วอึดใจ เซนอิตสึก็เหยียบลงบนเส้นใยแมงมุมที่ห้อยแขวนอยู่กลางอากาศ แล้วดีดตัวพุ่งเข้าใส่อสูรแมงมุมคนพี่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม!

ร่างของเขาได้กลายเป็นสายฟ้าสีทองโดยสมบูรณ์ เหยียบย่ำอากาศและเส้นใยเพื่อสร้างจังหวะต่อเนื่องถึงหกครั้ง!

"ไม่นะ!"

อสูรแมงมุมคนพี่เห็นเพียงลำแสงสายฟ้าที่พุ่งทะลวงเข้ามา...

"ฉัวะ!"

ท่ามกลางแสงจันทร์วันเพ็ญ...

เซนอิตสึทะลวงผ่านรังไหมและพุ่งออกมา ร่างกายยังคงอยู่ในท่วงท่าชักดาบ ทว่าศีรษะของอสูรแมงมุมคนพี่นั้น... ได้ขาดกระเด็นออกจากบ่าไปแล้ว!

ศีรษะของอสูรหมุนคว้างกลางอากาศ เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกจากลำคอที่ขาดสะบั้น วาดเป็นเส้นโค้งงดงามตัดกับแสงจันทร์

"ข้าถูก... ตัดคอแล้วงั้นรึ... ด้วยฝีมือเจ้าหมอนั่นเนี่ยนะ..."

อสูรแมงมุมคนพี่จ้องมองเซนอิตสึที่กำลังร่วงลงสู่พื้นด้วยสายตาที่ไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

"ข้า... ข้าเนี่ยนะ... จะแพ้ให้กับเจ้าหมอนั่น..."

ตุบ!

ร่างและหัวของอสูรแมงมุมคนพี่ตกลงกระแทกพื้น ส่วนเซนอิตสึลงจอดบนซากรังไหม

"เป็นไปได้ยังไง? ข้าพ่ายแพ้ให้กับคนที่ขยับตัวแทบไม่ได้เพราะพิษเนี่ยนะ..."

อสูรแมงมุมคนพี่ตะโกนก้องด้วยความเจ็บใจ แต่ไม่นานร่างของมันก็ค่อยๆ สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน

หลงเหลือเพียงนาฬิกาพกที่มันถือไว้เมื่อครู่ ตกอยู่บนพื้นพร้อมเสียงกลไกที่ยังคงทำงาน

ติ๊ก... ต่อก...

เซนอิตสึค่อยๆ ลืมตาขึ้น ในเวลานี้ร่างกายของเขาชาหนึบไปทั้งตัว เลือดไหลทะลักออกจากมุมปากไม่หยุด เขาเหม่อมองดวงจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า

"ชั้นฝันไป... เป็นฝันที่มีความสุขเหลือเกิน... ในฝันนั้น ชั้นแข็งแกร่ง ชั้นมีพลังที่จะปกป้องคนอ่อนแอและคนที่เดือดร้อน... ชั้นได้ช่วยเหลือผู้คนมากมาย... ปู่ครับ... เป็นเพราะปู่แท้ๆ ชั้นถึงได้แข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้..."

"แต่ว่า... ตอนนี้... ชั้นกำลังจะตายแล้ว... ลาก่อนนะครับปู่..."

เซนอิตสึรู้สึกว่าเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

"ก๊า!"

เสียงร้องของอีกาเรียกสติของเซนอิตสึให้กลับมา

อีกาตัวเล็กสีเหลืองทองค่อยๆ ร่อนลงมา

ในจังหวะเดียวกันนั้น ร่างเงาหนึ่งก็กระโดดลงมาข้างกายเซนอิตสึ ก่อนจะหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วป้อนเข้าปากเขา

เซนอิตสึไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืน เขาแทบจะมองไม่เห็นหน้าตาของคนคนนั้นด้วยซ้ำ

แต่ทว่า... ภายใต้ฤทธิ์ของยาโอสถ

พิษร้ายในกายของเซนอิตสึเริ่มสลายไปอย่างต่อเนื่อง แม้ความอ่อนเพลียจะยังคงหลงเหลืออยู่ก็ตาม

จากนั้น คนผู้นั้นก็หยิบยาอีกเม็ดป้อนใส่ปากเซนอิตสึ

พร้อมกับเอ่ยขึ้นมาว่า

"ไม่นึกเลยว่า... ชั้นจะต้องมาแย่งเหยื่อของคุณโคโจ ชิโนบุแบบนี้..."

...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═