บทที่ 33 การตื่น

บทที่ 33 การตื่น

ในขณะที่สติสุดท้ายของยามาโตะกำลังจะเลือนหายไป เขาเหมือนจะได้ยินเสียงหวานใสของผู้หญิงดังแว่วเข้ามาในหู

“โมชิ โมชิ?”

...

ขณะเดียวกัน ณ ศูนย์บัญชาการกลุ่มพิฆาตอสูร คางายะ อุบุยาชิกิ ทอดสายตามองออกไปไกลแสนไกลแล้วพึมพำว่า “นักล่าอสูรที่ยอดเยี่ยมอีกคนหนึ่งได้ปรากฏตัวขึ้นในกลุ่มพิฆาตอสูรของเราแล้วสินะ... กิยู...”

กิยูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนจะสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“เด็กคนนั้นสามารถกวาดล้างอสูรทั้งภูเขาได้ด้วยตัวคนเดียว แถมยังรวมถึง ‘อสูรข้างแรมที่ 3’ แห่งสิบสองอสูรจันทราด้วย...”

“ช่างเป็นเด็กที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ...”

ไม่นานนัก ข่าวเรื่องยามาโตะสังหารอสูรข้างแรมที่ 3 ด้วยตัวคนเดียวก็แพร่สะพัดไปในหมู่เสาหลัก

ยามาโตะไม่รู้ว่าตัวเองสลบไปนานแค่ไหน

เขารู้เพียงว่าครั้งนี้เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริง ๆ และอาการบาดเจ็บก็สาหัสที่สุดนับตั้งแต่เขามายังโลกใบนี้

ในระหว่างที่หมดสติ ยามาโตะเหมือนจะได้ยินเสียงเรียกให้ตื่นอยู่ตลอดเวลา

เวลาล่วงเลยไปเรื่อย ๆ

ทุกคนต่างอยากเห็นหน้าค่าตาของคนที่สังหารอสูรข้างแรมที่ 3 ได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ก็ถูกคนของ ‘คฤหาสน์ผีเสื้อ’ ปฏิเสธการเข้าเยี่ยม โดยให้เหตุผลว่ายามาโตะยังคงอยู่ในอาการโคม่า

แม้จะเป็นเช่นนั้น การไม่อนุญาตให้ใครเข้าเยี่ยมเยียนหรือแสดงความห่วงใยในขณะที่โคม่า มีเพียง ‘โคโจ ชิโนบุ’ เท่านั้นที่รู้เหตุผลที่แท้จริง

...

“อือ...”

“ที่นี่ที่ไหน...”

ยามาโตะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือห้องไม้สะอาดตา และเจ้าชิโร่ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างกาย

หลังจากขยี้หัวเรียกสติ

ยามาโตะก็เอื้อมมือไปแตะตัวเจ้าชิโร่

เจ้าชิโร่ที่กำลังฝันหวานเหมือนจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่คุ้นเคย มันลืมตาโพลงขึ้นทันที

“อิ๊ง!”

เจ้าชิโร่เห็นเจ้านายฟื้นแล้ว ก็กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของยามาโตะด้วยความตื่นเต้น ใช้ลิ้นเลียหน้ายามาโตะรัว ๆ อย่างบ้าคลั่ง

“เจ้านาย... เจ้านาย... หนูคิดถึงเจ้านายมากเลย...”

เสียงเด็กผู้หญิงเล็ก ๆ ใส ๆ ดังขึ้นในหัวของยามาโตะ

“หือ? ใครพูดน่ะ...”

ยามาโตะงงงวย ในห้องนี้มีแค่เขากับเจ้าชิโร่ ไม่มีใครอื่นอีก เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดที่เจ้าชิโร่ในอ้อมกอด

“หรือว่าเจ้าชิโร่พูดได้แล้ว?”

ยามาโตะยกตัวเจ้าชิโร่ขึ้นมาจ้องหน้า

“เจ้านาย... เจ้านาย...”

เสียงใส ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ยามาโตะตั้งใจฟังอย่างละเอียด

“ชิโร่ แกพูดได้แล้วเหรอ?”

ยามาโตะประหลาดใจแกมดีใจ

ตื่นมาพบว่าสัตว์เลี้ยงพูดได้ นี่มันเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่จริง ๆ

“ใช่ค่ะ... เจ้านาย...”

ฟังเสียงของเจ้าชิโร่ในหัว ยามาโตะก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะเจ้าชิโร่ยังสื่อสารกับคนอื่นไม่ได้ สื่อสารได้แค่กับเขาทางจิตเท่านั้น น่าจะเป็นผลมาจากพันธสัญญาสัตว์เลี้ยง

“ไม่เป็นไร แค่นี้ชั้นก็ดีใจมากแล้ว...”

ยามาโตะลูบตัวเจ้าชิโร่อย่างเอ็นดู

“โชคดีจริง ๆ ที่ตอนนั้นให้แกหนีไปก่อน...”

ยามาโตะนึกย้อนไปตอนที่เจออสูรข้างแรมที่ 3 เขาแอบสั่งให้เจ้าชิโร่หนีไป แล้วให้เจ้าคุโร่ไปตามคนมาช่วย

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ชัดเจนว่าเขาได้รับการช่วยเหลือแล้ว

“อืม~”

“ร่างกายรู้สึกเบาสบายจัง...”

ยามาโตะบิดขี้เกียจเต็มแรง ร่างกายที่ไม่ได้ขยับเขยื้อนมานานส่งเสียงกร๊อบแกร๊บ

จากนั้นเขาก็เปิดดูหน้าต่างสถานะของตัวเอง

ข้อมูลตัวละคร: นาคากาวะ ยามาโตะ (ยามาโตะ) จำนวนการเหวี่ยงดาบ: 5,364,870 ครั้ง วิชาปราณ: ปราณแห่งวารี ศิลปะการต่อสู้: วิชาดาบ, วิชาเสริมสร้างกายา, วิชาเหินเวหานางแอ่นเหวี่ยงลม, เคล็ดวิชากายาทองคำ, หมัดห้าพยัคฆ์, เคล็ดวิชาพลังจิต กายภาพ: กายาไร้โรรา สัตว์เลี้ยง: ชิโร่

ภารกิจที่ 1: สังหารราชาอสูร มุซัน คิบุทสึจิ รายละเอียด: ราชาอสูร มุซัน คิบุทสึจิ คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งในโลกนี้ การสังหารเขาจะยุติแหล่งกำเนิดแห่งความชั่วร้ายนี้ รางวัล: จำนวนการเหวี่ยงดาบ 10,000,000 ครั้ง, ตั๋วท่องเที่ยวโลกที่กำหนด 1 ใบ, กล่องของขวัญลึกลับ 1 กล่อง สถานะ: ยังไม่เสร็จสิ้น

ภารกิจต่อเนื่อง: สังหารอสูรร้าย รายละเอียด: หลังตะวันตกดิน อสูรร้ายนับไม่ถ้วนเริ่มออกล่า ท่านคือมนุษย์ จงไปสังหารอสูรร้ายให้สิ้นซาก รางวัล: ไม่ระบุ (ขึ้นอยู่กับเปอร์เซ็นต์ความสำเร็จ ยิ่งเปอร์เซ็นต์สูง รางวัลยิ่งมาก) สถานะ: 0.4%

ภารกิจที่ 2: เข้าถึงแก่นแท้ ‘ปราณแห่งแสง’ และบัญญัติกระบวนท่า 3 ท่า รายละเอียด: มนุษย์ต้องเรียนรู้ที่จะเติบโตเสมอ ท่านค้นพบว่า ‘ปราณแห่งวารี’ ไม่เหมาะกับท่านเท่าไหร่นัก ดังนั้นจงสร้าง ‘วิชาปราณ’ ของตัวเองขึ้นมาเสีย รางวัล: จำนวนการเหวี่ยงดาบ 5,000,000 ครั้ง, สิทธิ์รีเฟรชไอเทมระดับตำนานในร้านค้าหมื่นสรรพสิ่ง 1 ครั้ง, ฟังก์ชันระบบใหม่ 1 อย่าง สถานะ: ยังไม่เสร็จสิ้น

ภารกิจที่ 3: ทำภารกิจของกองพิฆาตอสูรให้สำเร็จ 3 ภารกิจ รายละเอียด: ในฐานะมือใหม่ ท่านมีความสามารถพอที่จะยืนหยัดด้วยตัวเองแล้ว จงทำตามเสียงหัวใจและทำภารกิจของกองพิฆาตอสูรให้สำเร็จ รางวัล: จำนวนการเหวี่ยงดาบ 2,000,000 ครั้ง, ฟังก์ชันอนุมานระบบ, หน้ากากยมทูต สถานะ: สำเร็จ 2 ใน 3

“แต้มเหวี่ยงดาบทะลุห้าล้านแล้ว...”

“แสดงว่า ‘ยาไม’ ให้แต้มมาถึงสองล้านเลยเหรอ...”

ยามาโตะคำนวณในใจคร่าว ๆ อสูรที่มีมนต์อสูรโลหิตนับเป็นห้าแสน อสูรธรรมดาห้าหมื่น รวม ๆ แล้วก็น่าจะได้สามล้านกว่า ๆ

ดังนั้น...

ค่าหัวของยาไมมีมูลค่าถึงสองล้านแต้ม

“ภารกิจปราณแห่งแสง กับภารกิจกองพิฆาตอสูรก็ใกล้จะเสร็จแล้ว...”

“นี่ชั้นกำลังจะรวยแล้วสินะ...?”

ยามาโตะพอใจกับผลลัพธ์ครั้งนี้มาก แต่ความเสี่ยงก็สูงลิบลิ่วเช่นกัน

ถ้าให้เลือกอีกครั้ง...

ยามาโตะก็คงจะบอกว่า...

คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่ทำ!

“เคล็ดวิชาพลังจิตเลเวลอัปแล้วแฮะ...”

“จะใช้แต้มอัปเกรดให้สูงขึ้นไปอีกดีไหมนะ...?”

ยามาโตะลังเล เพราะพลังจิตช่วยเขาได้มากในการต่อสู้ครั้งนี้ แต่วิชานี้ฝึกเองก็ได้ จะใช้แต้มอัปเกรดก็ดูสิ้นเปลืองไปหน่อย...

แถมดูทรงแล้ว ค่าอัปเกรดคงแพงหูฉี่แน่ ๆ...

ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเพิ่มพลังการต่อสู้ ขอแค่ทำภารกิจอีกหนึ่งอย่างสำเร็จ ฟังก์ชันอนุมานก็จะเปิดใช้งาน ถึงตอนนั้นเขาจะใช้มันพัฒนาระดับของ ‘ปราณแห่งวารี’ หรือวิชาอื่น ๆ ให้สูงขึ้นได้...

“ช่างเถอะ ยังไม่อัปเกรดเคล็ดวิชาพลังจิตตอนนี้ดีกว่า...”

“จากการต่อสู้ครั้งนี้ ชั้นรู้จุดแข็งจุดอ่อนของตัวเองแล้ว จุดแข็งคือพลังโจมตีและพลังป้องกันที่ยอดเยี่ยม แต่จุดอ่อนคือการรับรู้ ถ้าประสาทสัมผัสชั้นดีพอ คงไม่โดนลอบโจมตีตั้งแต่แรก...”

“แต่... หรือว่าควรจะอัปเกรดพลังป้องกันให้สุดยอดไปเลยดี?”

ยามาโตะลูบคางครุ่นคิด

จากนั้นเขาก็กดอัปเกรด ‘เคล็ดวิชากายาทองคำ’ ให้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบเงียบ ๆ!

ขั้นตอนที่คุ้นเคย

ความรู้และภาพนิมิตไหลเข้ามาในหัวยามาโตะ!

“นะโม อามิตาภพุทธ”

“นะโม อามิตาภพุทธ”

...

เสียงสวดมนต์ภาษาสันสกฤตดังก้องในหู

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือพระพุทธรูปทองคำองค์มหึมา

ในเวลานี้ ผิวหนังของยามาโตะเปล่งประกายสีทองอร่าม เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่ามีฟิล์มบาง ๆ เคลือบผิวหนังอยู่

มันบางมาก แต่เมื่อเขาลองเอาดาบนิชิรินมากรีดแขนดู...

มันไม่ระคายผิวเลยแม้แต่นิดเดียว

“พลังป้องกันแกร่งขึ้นอีกแล้ว...”

ยามาโตะถอนหายใจ

ดูเหมือนเขาจะเดินมาถูกทางในสาย ‘สายแทงค์’ แล้วสินะเนี่ย...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold