บทที่ 230: บ้านแห่งอสูรราชันย์ อีกไม่นานก็จะเป็นของเจ้า! (ฟรี)

เมื่อเห็นว่าเสินหลางยังคงเงียบอยู่ กวนเซียนก็พึมพำกับตนเองว่า

“เธอกังวลว่าชูเจิ้นฮวาจะไม่ยอมให้เธอไปเข้าร่วมสมาพันธ์ปรมาจารย์สัตว์อสูรงั้นหรอ?”

“ไม่ต้องห่วง ในเมื่อเขายอมให้เรามาพบเธอ นั่นก็แสดงว่าเขารู้ว่าฉันจะทำอะไร”

“ชัดเจนว่าในสายตาเขา เธอก็เหมาะสมที่จะเข้าร่วมสมาพันธ์ปรมาจารย์สัตว์อสูรเช่นกัน!”

“อีกอย่าง การเข้าร่วมสมาพันธ์ปรมาจารย์สัตว์อสูร ไม่กระทบกับสถานะของเธอในกองพลเทพสงครามหรอก อย่างฉันนี่ก็ยังดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพอยู่ในกองพลเทพสงครามเลยนะ อย่าว่าแต่เธอเลยที่ยังเป็นแค่ผู้น้อย ต่อให้วันหนึ่งเธอกลายเป็นหัวหน้ากองพลเทพสงครามขึ้นมา มันก็ไม่มีผลอะไรทั้งนั้น… เฮ้ ไอ้แก่ แกจะมองหน้าฉันทำไม?”

ประโยคท้าย ๆ นั้นหันไปพูดกับสวี่เซียนอย่างชัดเจน

“ฉันไม่ได้มอง แต่ฉันกำลังแค่นหัวเราะต่างหาก!”

สวี่เซียนยิ้มเยาะ หยิบขามาขัดกันอย่างสบายใจแล้วกล่าวว่า

“ดูสิว่าที่แกพูดมาน่ะ มันก็แค่คำลอย ๆ ทั้งนั้น ไอ้แก่ ถ้าอยากจะดึงใครเข้าพวก ก็ต้องแสดงความจริงใจสิ ของจริง ไม่ใช่แค่ลมปาก เข้าใจหรือเปล่า?”

พูดจบ เขาก็พยักหน้าให้เสินหลาง คล้ายจะบอกเป็นนัยว่า "ฉันรู้ใจแกอยู่นะ"

เสินหลางกระแอมเบา ๆ เขาต้องยอมรับว่า ประธานสมาคมอัญเชิญผู้นี้ เข้าใจเขาดีจริง ๆ

แม้ในใจเขาจะยังไม่เต็มใจเข้าร่วมสมาพันธ์ปรมาจารย์สัตว์อสูร แต่ถ้าข้อเสนอที่ได้รับมันเกินต้านจริง ๆ การตอบตกลงก็คงไม่ใช่เรื่องแย่

ถึงอย่างไร เขาก็เป็นคนของกองพลเทพสงครามอยู่แล้ว การมีอีกหนึ่งฐานะก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

ทว่า เสินหลางกลับไม่แสดงท่าทีใด ๆ ออกมา ตอนนี้แหละ ที่คำพูดของท่านผู้อาวุโสสวี่เซียนกลายเป็นตัวช่วยอย่างพอดิบพอดี

กวนเซียนนั้นเป็นจิ้งจอกเฒ่าตัวจริง พอเห็นสีหน้าของเสินหลาง ก็พอจะเดาออกว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ไม่ใช่พวกที่หว่านคำหวานแล้วจะหลงกลง่าย ๆ ดูท่าแล้วสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ คงไม่ทำให้เขายอมอ่อนข้อ ต้องมีอะไรที่ "เสียสละหนัก" กว่านี้!

ในความเป็นจริง ตอนที่กวนเซียนตัดสินใจมาหาเสินหลาง เขาก็ได้ไปถามไถ่ลักษณะนิสัยของเสินหลางจากชูเจิ้นฮวาไว้ล่วงหน้าแล้ว

แม้ไม่ได้รอฟังคำเตือนของสวี่เซียน กวนเซียนก็รู้ดีว่าควรทำอะไร

เพียงแต่ก่อนหน้านี้ เขาต้องลองหยั่งเชิงก่อน—ซึ่งผลลัพธ์ก็คือ "ไม่มีผลอะไรเลย"

ชูเจิ้นฮวาเคยบอกเขาว่า

“เจ้าเด็กนี่ รักเงิน รักของดี!”

กวนเซียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

“ฉันได้ยินมาว่าเธอกำลังเปิดร้านขายอุปกรณ์อยู่ในเมืองโม่ ฟังดูน่าขันนะ—เธอคือปรมาจารย์สัตว์อสูร แต่กลับไปเปิดร้านอุปกรณ์? เอาเป็นแบบนี้ดีไหม ฉันจะเคลียร์พื้นที่ร้านหนึ่งให้เธอในเมืองโม่ ให้เธอเปิด ‘บ้านแห่งอสูรราชันย์’ เป็นของตัวเองเสียเลย! ขายสัตว์อสูรน่ะ เป็นเรื่องที่เหมาะกับปรมาจารย์สัตว์อสูรอย่างพวกเรามากกว่า!”

“แค่ร้านบ้านแห่งอสูรราชันย์ร้านเดียว? ไอ้แก่ไม่รู้จักอาย น้อยไปไหม?”

สวี่เซียนพูดอย่างดูแคลน

กวนเซียนพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ แล้วกล่าว

“นั่นเป็นแค่ของขวัญต้อนรับสำหรับเสินหลางเท่านั้น ของจริงน่ะยังอยู่!”

“เด็กน้อย เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นเจ้าของบ้านแห่งอสูรราชันย์ และทรัพย์สินของฉันในแคว้นต้าฮั่นน่ะ ไม่ใช่ธรรมดา คนที่รวยกว่าฉันมีน้อยมากจริง ๆ ขอแค่เธอยินยอมเข้าร่วมสมาพันธ์ปรมาจารย์สัตว์อสูร ฉันจะเซ็นสัญญาโอนหุ้นทันที มอบหุ้น 49% ของบ้านแห่งอสูรราชันย์ให้เธอไปเลย!”

กวนเซียนหยุดเล็กน้อย เหมือนเพิ่งนึกอะไรออก แล้วกล่าวต่อว่า

“และเมื่อวันใดที่เธอรับตำแหน่งประธานสมาพันธ์ปรมาจารย์สัตว์อสูร ฉันจะโอนหุ้นอีก 51% ที่เหลือให้เธอไปทั้งหมด เป็นไงล่ะ? ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป บ้านแห่งอสูรราชันย์ทั้งหมดจะเป็นของเธอ!”

“อืมม…” เสินหลางถึงกับแสดงสีหน้าแปลกใจออกมาเล็กน้อย

ไม่ใช่อะไรอื่น—แต่เพราะกวนเซียน "ใจป้ำเกินไป!"

ถึงกับจะมอบ "บ้านแห่งอสูรราชันย์ทั้งหมด" ให้เขาเลยงั้นหรอ!?

กวนเซียนเห็นว่าเสินหลางยังไม่พูดอะไร ก็อดจะบ่นไม่ได้

“เฮ้อ แกนี่มันโลภของแท้เลยสิน่า… เอาแบบนี้ก็แล้วกัน! ฉันน่ะมีหลานสาวอยู่คนหนึ่ง หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูนัก หากพวกเธอสองคนจับคู่กันเมื่อไหร่ ฉันจะโอนบ้านแห่งอสูรราชันย์ทั้งหมดให้เธอเดี๋ยวนั้นเลย!”

เสินหลาง: “...ไม่... ไม่ต้องครับ! ไม่เอา!”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….