บทที่ 170: ยังจะกล้ามาท้าฉันอีกเรอะ? ไอ้พวกขยะ! (ฟรี)

อย่าพูดถึงเลย—แค่การที่ชูเจิ้นฮวานำผู้ปลุกอาชีพระดับสิบดาวมากกว่าพันคนติดตามมาด้วย...

แค่ท่าทีนี้ ก็ดูราวกับว่าเขากำลังจะข้ามพรมแดนมาเปิดศึกชี้ขาดกับผู้ปลุกอาชีพจากสามชาติเลยทีเดียว!

เมื่อมังกรศักดิ์สิทธิ์เคลื่อนเข้าใกล้เรื่อยๆ มุราคามิ อมิตา รวมถึงผู้ปลุกอาชีพระดับสิบดาวคนอื่นๆ ต่างก็ตึงเครียดไปทั้งตัว

แอนโทนี่หรี่ตาเล็กน้อย คิดในใจว่า ‘เขาจะข้ามมาจริงๆ งั้นเหรอ?’

เวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นฝั่งต้าฮั่นหรือสามชาติ ทุกคนต่างก็กลั้นลมหายใจ รอคอย

รอให้ชูเจิ้นฮวาหยุดลง!

รอให้ชูเจิ้นฮวาข้ามพรมแดน!

ภายใต้ความเงียบงันอันตึงเครียด ในที่สุด มังกรศักดิ์สิทธิ์บนฟ้าก็กลับคืนร่างเป็นชูเจิ้นฮวา

โดยที่ตำแหน่งที่เขาหยุดอยู่ ห่างจากพรมแดนไม่ถึงสิบกิโลเมตร

สุดท้ายแล้ว ชูเจิ้นฮวาก็ไม่ได้ข้ามพรมแดน เขาหยุดยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองเข้าไปในดินแดนอินเดียด้วยสายตาสงบนิ่ง

และทันทีที่เขาหยุด ฝั่งทั้งสองของพรมแดนก็ค่อยๆ ถอนหายใจออกมา

ผู้ปลุกอาชีพฝั่งต้าฮั่นกลัวว่าหากชูเจิ้นฮวาข้ามไป ความขัดแย้งจะทวีความรุนแรง และผลลัพธ์อาจเกินควบคุม

ส่วนผู้ปลุกอาชีพของสามชาติที่อยู่ในอินเดีย ก็กลัวว่าชูเจิ้นฮวาจะข้ามมาจริงๆ เพราะกลิ่นอายและชื่อเสียงของเขานั้นน่าเกรงขามเกินไป แม้ฝั่งตนจะมีผู้แข็งแกร่งไม่น้อย แต่ยังไงเสีย เขาก็คือเทพสงครามโลหิตมังกร—ผู้ปลุกอาชีพที่แทบไร้เทียมทานคนหนึ่ง! หากเขาข้ามพรมแดนมา จะไม่ให้พวกตนกลัวได้ยังไง?

อมิตาจ้องมองร่างของชายผู้ยืนอยู่หน้าสุดด้วยแววตาแปลกประหลาดและสับสน

มุราคามิเองก็ไม่ต่างกัน

ทั้งสองคนในใจลึกๆ แล้วก็หวังให้ชูเจิ้นฮวาข้ามพรมแดนมาเลย

แต่ในขณะเดียวกัน เสียงเล็กๆ ในจิตใต้สำนึกของพวกเขาก็ตะโกนว่า—อย่ามาเลย! อย่าข้ามมา!

เพราะที่พวกเขาแสร้งยั่วยุ ตั้งกองกำลังไว้ที่พรมแดนของอินเดีย เป้าหมายก็เพื่อให้ชูเจิ้นฮวาออกจากดินแดนต้าฮั่น

แต่เงาของชูเจิ้นฮวาที่ฝังลึกอยู่ในใจพวกเขานั้นน่ากลัวเกินไป จะมีใครรับประกันได้ล่ะ ว่าแผนของแอนโทนี่จะสำเร็จจริง?

ถ้าเกิดแผนพัง แล้วพวกเขาต้องจบชีวิตลงล่ะ? แบบนั้นจะคุ้มกันไหม?

เพราะเหตุนี้ จิตใต้สำนึกของพวกเขาจึงไม่อยากให้ชูเจิ้นฮวาข้ามมา

แต่ในขณะเดียวกัน พอแอนโทนี่เห็นว่าชูเจิ้นฮวาหยุดลง สีหน้าก็เผยความผิดหวังวูบหนึ่ง

เห็นชัดเจนว่า หากชูเจิ้นฮวาข้ามเข้ามาจริงๆ แอนโทนี่ก็คงมีแผนบางอย่างเตรียมไว้แล้ว ที่อาจจะ “กัก” เขาไว้ได้จริงๆ!

ในตอนนั้นเอง ฝั่งตรงข้ามของพรมแดน ชูเจิ้นฮวาก็เอ่ยขึ้น

“ไหน... มาดูกันหน่อยซิ ว่าวันนี้มีใครมากันบ้าง?”

“โอ้—แอนโทนี่ ไอ้เต่าชราเจ้าเก่าก็มาเองเรอะ? ตัวจริงหรืออวตารลวงตาน่ะ?”

“หึ มุราคามิ เจ้าเฒ่าหัวโล้นก็อยู่ด้วย ฝากความคิดถึงถึงองค์จักรพรรดิเท็งงุของแกด้วยล่ะ!”

“อ๊ะ นั่นใครวะ... อ๋อ อมิตาใช่ไหม? มองฉันตาเขม็งเชียวนะ ถ้าฉันไม่ฆ่าคุนา แกยังได้เป็นเบอร์สองอยู่เลยนะ ฮ่าฮ่า!”

ผู้ปลุกอาชีพต้าฮั่น: “…”

ผู้ปลุกอาชีพอินเดีย สหรัฐฯ และพวกญี่ปุ่น: “…”

ไม่มีใครคิดเลยว่า ชูเจิ้นฮวา ซึ่งเมื่อครู่ยังคืบคลานมาอย่างสง่างามดั่งเทพสงคราม พออ้าปากจะพูดกลับกลายเป็นพูดจาเพี้ยนๆ อย่างกับเด็กแว้นหาเรื่อง!

แอนโทนี่นั้นยังพอรับมือได้ เพราะโดนชูเจิ้นฮวาด่ามาเป็นร้อยเป็นพันรอบ จนภูมิต้านทานเต็มพิกัด

ใครโดนด่าบ่อยๆ เข้า ก็จะชินเองนั่นแหละ

แต่สีหน้าของมุราคามิกับอมิตานั้นดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

มุราคามิกล่าวเสียงเย็น “ชูเจิ้นฮวา นายในฐานะเทพพิทักษ์แห่งต้าฮั่น กล้าด่าจักรพรรดิแห่งประเทศญี่ปุ่นของฉันเช่นนี้ ไม่ละอายใจบ้างหรอ?”

“ละอายอะไร?”

ชูเจิ้นฮวาสวนกลับทันที “แกก็พูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าฉันเป็นเทพพิทักษ์ของต้าฮั่น ไม่ใช่ของญี่ปุ่นพวกแก! แล้วถ้าฉันด่าจักรพรรดิเท็งงุของแกแล้วไง? มันก็ความจริงไม่ใช่เหรอ ว่าเขาทำตัวเหมือนหมาให้สหรัฐฯ อยู่ตลอด?”

“แก...” มุราคามิถึงกับหน้าขึ้นสี

ชูเจิ้นฮวากลับพูดอย่างเอื่อยๆ “แกๆๆ อะไร? พูดไม่เป็นประโยคเลย เรียกตัวเองว่าเบอร์หนึ่งของญี่ปุ่นเนี่ยนะ? ฉันด่าจักรพรรดิแกแล้วแกจะทำไม? ถ้าแกแน่จริง เป็นเบอร์หนึ่งของญี่ปุ่นจริง ก็มาฟันฉันสิ!”

สีหน้าของมุราคามิเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ทั้งเขียวทั้งซีด สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะรู้ว่ายิ่งพูดก็ยิ่งเสียเปรียบ

ด้านหลังของชูเจิ้นฮวา พวกเทพสงครามรุ่นเก่าอย่างขวางเล่ยกับเหยาเหร่า ยังดูสงบอยู่ เพราะรู้ดีว่านี่คือลักษณะนิสัยของชูเจิ้นฮวา

ในต้าฮั่น หากไม่นับอดีตราชันแล้ว ชูเจิ้นฮวานั้นปะทะคารมกับใครก็ได้ พวกเขาชินเสียแล้ว

แต่สำหรับผู้ปลุกอาชีพทั่วไปของต้าฮั่นด้านล่าง ที่ไม่เคยเห็นตัวจริงของชูเจิ้นฮวามาก่อน ส่วนมากเคยได้ยินแต่ตำนานว่าเทพสงครามโลหิตมังกรช่างสง่างามแค่ไหน พอเห็นเจ้าตัวเล่นบทอันธพาลแบบนี้ ภาพในใจก็แทบแตกกระจาย

แต่พอเห็นผู้แข็งแกร่งระดับสูงของอินเดียที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทำอะไรไม่ถูก พูดไม่ออก ก็พลันรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

ถึงขั้นที่บางคนในฝูงชนเริ่มหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยซ้ำ

ในตอนนั้นเอง อมิตาก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงหนักแน่น “ชูเจิ้นฮวา แกสังหารคุนาอย่างไร้เหตุผล ซึ่งเป็นผู้แข็งแกร่งของประเทศฉัน ฉันขอคำอธิบายจากแก!”

ได้ยินคำนี้ ชูเจิ้นฮวาก็มองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน แล้วพูดว่า “โธ่เว้ย นั่นมันสนามรบแห่งชาติ สนามรบแห่งการเข่นฆ่า ฉันฆ่าใครสักคนต้องมารายงานแกด้วยเรอะ? เออ ฉันยอมรับว่าฉันฆ่าคุนา แล้วพวกแกล่ะ มือเปื้อนเลือดของชาวต้าฮั่นกันคนละเท่าไร? งั้นฉันขอคำอธิบายคืนบ้างดีไหม?”

สุดท้าย ชูเจิ้นฮวาเสริมอีกว่า “ว่าแต่... สมองแกไม่ปกติรึเปล่า? ฉันทำให้แกเลื่อนจากเบอร์สองขึ้นมาเป็นเบอร์หนึ่งของอินเดียแทน แต่แกดันไม่ขอบใจฉัน กลับมาถามหาคำอธิบายจากฉันเนี่ยนะ? แกสรุปอยู่ฝ่ายไหนกันแน่วะ?”

อมิตา: “…”

นี่มันอะไรกันวะ! ฉันอยู่ฝ่ายไหนเนี่ย!

ฉันไม่น่าพูดกับแกเลยจริงๆ ไอ้เฒ่าบ้า!

สุดท้าย แอนโทนี่จึงยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ชูเจิ้นฮวา ระดับพวกเราแล้ว จะมานั่งปะทะฝีปากกัน มันก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอก จริงไหม?”

“แปลว่าแกไม่ชอบปากจัดสินะ!”

ชูเจิ้นฮวาหันไปมองแอนโทนี่ คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันด่าแกว่าไอ้งั่ง แกจะรับได้ไหม? ไอ้งั่ง!”

ดวงตาของแอนโทนี่กระตุกเล็กน้อย เขากัดฟันระงับความโกรธแล้วพูดว่า “ชูเจิ้นฮวา นายเคยท้าฉันหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้ฉันมาด้วยตัวเองเพื่อรับคำท้านั้น ทำไมตอนนี้นายถึงไม่สู้ล่ะ? ฉันมาแล้ว มาเลย มาสู้กันตรงๆ ฉันรับประกันว่าไม่มีใครยุ่ง!”

ชูเจิ้นฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “รับประกัน? สู้กันตรงๆ? แต่ถ้าฉันไม่ชอบความยุติธรรมล่ะ? งี้ก็แล้วกัน แกกับมุราคามิ แล้วก็... อ้อ อมิตา มาสามคนเลย ฉันจะรับมือพวกแกทั้งสามพร้อมกัน โดยไม่ใช้มือด้วยซ้ำ แถมรับประกันด้วย!”

คำพูดนี้ทำเอาแอนโทนี่ขมวดคิ้วแน่น

ชูเจิ้นฮวาหัวเราะเย็น “ฉันอนุญาตให้พวกแกสามคนมารุมฉัน แต่กลับไม่กล้ามาอีก ยังมีหน้ามาท้าทายฉันอีก? พวกแกมันก็แค่ขยะเท่านั้นแหละ!”

พูดจบ มังกรศักดิ์สิทธิ์ตัวเล็กๆ ก็ทะลุออกมาจากมิติแห่งความว่างเปล่า แล้วหล่นลงบนมือของชูเจิ้นฮวา

ในวินาทีนั้นเอง มังกรศักดิ์สิทธิ์แปลงร่างกลายเป็นดาบสงครามในมือเขา

ชูเจิ้นฮวา ที่ถือดาบไว้ในมือ ไม่ปล่อยให้ใครตั้งตัวทัน ก็เหวี่ยงดาบฟาดลงมาอย่างรุนแรงทันที!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….