บทที่ 355: พลังชีวิตที่ลุกไหม้! (ฟรี)

“โฮกกกก!!!”

เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นทันที

แล้วร่างสูงใหญ่ก็พุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนตรง ๆ!

ทั้งสองสามารถมองเห็นสีหน้าโหดเหี้ยมของ  ได้ชัดเจน แววตาที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งแทบจะทะลุออกมานอกเบ้า

ชูระต่อยใส่จิไรยะทันที ส่วนจิไรยะเองก็ตอบกลับด้วยหมัดของตัวเอง เขาต้องการทดสอบพลังของไอ้ตัวประหลาดที่สงสัยว่าจะเป็นชาวอุซึมากินี่ดูซักตั้ง

โดยเฉพาะเมื่อกี้ เขารู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างจากตัวอีกฝ่าย

แต่แรงกดดันนั่นก็ไม่ได้มากมายอะไร นั่นจึงเป็นเหตุผลที่จิไรยะค่อนข้างมั่นใจ อีกอย่างหนึ่งคือเขาอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับศัตรู อย่างน้อยก็เพื่อดูว่าพวกมันทดลองคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว

ต้องบอกเลยว่า ความสามารถในการสืบข่าวของจิไรยะไม่ธรรมดาเลย เขารู้วิธีจะรีดประโยชน์จากสถานการณ์ให้มากที่สุดอย่างรวดเร็ว

กำปั้นยักษ์ปะทะกับกำปั้นที่ดูเล็กกว่าของจิไรยะ แล้วคลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นก็ปะทะกระจายออกมา!

จิไรยะถูกซัดลอยกระเด็นไปด้านหลัง คิ้วขมวดแน่น เขาใช้แรงสะบัดร่างปล่อยแรงปะทะออกไปจนหมด ก่อนจะลงสู่พื้น

จากแค่การปะทะกันครั้งเดียว จิไรยะก็พอสรุปได้แล้วว่า พลังร่างกายของสัตว์ประหลาดตรงหน้า "โคตรน่ากลัว!" สูงกว่าระดับไรคาเงะเมื่อไม่กี่ปีก่อนอีก

แต่พอเห็นขนาดตัวกับมัดกล้ามระเบิด ๆ ของมัน ก็พอเข้าใจได้แหละว่าทำไมมันถึงได้โหดขนาดนี้

ฝั่งเซ็นจู ฮาชิรามะเอง กำลังยืนดูจิไรยะสู้จากด้านข้างอย่างนิ่ง ๆ ชัดเลยว่าเขากำลังวิเคราะห์อะไรบางอย่างอยู่ ถ้าเขาคิดจะลงมือจริง ๆ ล่ะก็...สัตว์ประหลาดนี่คงไม่รอดแม้แต่กระบวนท่าเดียว   ความมั่นใจของเทพแห่งนินจานั้น ไม่เคยลดลงเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะตอนนี้ พลังของเขาเหนือกว่าสมัยก่อนซะอีก แม้ระดับชีวิตยังไม่ถึง “หกวิถี” แต่พลังต่อสู้นั้นไม่เป็นรองใครแน่นอน

“แก...มาสู้กันนน...!”

เสียงพูดติดขัดดังออกมาจากปากสัตว์ประหลาด ราวกับระบบภาษาในตัวมันยังไม่สมบูรณ์ด้วยซ้ำ

จากนั้นมันก็พุ่งใส่จิไรยะทันที จิไรยะเบี่ยงตัวหลบอย่างง่ายดาย แล้วกำแพงข้าง ๆ ก็ถูกซัดกระจายทันที

ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว

พื้นที่รอบ ๆ ค่อนข้างแคบ ถ้าใช้วิชานินจา อาจทำให้ตัวเองพล巻ไปด้วย จิไรยะเลยขมวดคิ้วแล้วเลือกใช้วิชาท่าร่างสู้แทน

เสียงปะทะดังกึกก้องไปทั่วทางเดิน มีทั้งฝุ่น ควัน การสั่นสะเทือน และเสียงโครมครามไม่ขาดสาย แสงไฟในบริเวณนี้ก็ถูกทำลาย ทำให้มองเห็นได้น้อยลงไปอีก

จิไรยะสลัดมือเบา ๆ เพราะแรงปะทะแต่ละที ทำให้แขนของเขาสั่นจี๊ดขึ้นมาทุกครั้ง

ร่างกายของจิไรยะไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก ถึงจะฝึกฝนมาหลายปี ตอนนี้ก็เพิ่งอยู่ระดับคาเงะเท่านั้น อย่าคิดว่าร่างกายระดับคาเงะนี่อ่อนแอนะ

นี่คือระดับที่สามารถ "ต่อยกับคาเงะ" ได้โดยไม่ใช้วิชาเลยแม้แต่นิดเดียว!

พูดง่าย ๆ ก็ประมาณ “ไมโตะ ไก” ตอนเปิดประตูแปดแค่ประตูสามถึงสี่ในเรื่องต้นฉบับนั่นแหละ!

“เปลี่ยนที่สู้ดีกว่า ตรงที่ฉันมาน่ะ มีสนามฝึกขนาดใหญ่อยู่!”

ฮาชิรามะพูดเตือนอย่างใจเย็น

พอได้ยินแบบนั้น จิไรยะก็นึกขึ้นได้ว่า ข้อมูลที่เขาได้รับมาก่อนหน้านี้ก็พูดถึงสนามฝึกแห่งนี้เหมือนกัน ตอนนี้น่าจะได้ใช้แล้วล่ะ

จิไรยะรีบดีดมือร่ายอักขระแค่หนึ่งสองจังหวะ เส้นผมของเขาก็พุ่งยาวออกมาในทันที วิชาใหญ่ใช้ไม่ได้ แต่ท่านี้ใช้ได้แน่นอน

“คาถา:เข็มผม!!!”

เส้นผมกลายเป็นเหล็กแหลมแทงทะลุร่างของชูระทันที เลือดไหลออกมาไม่หยุด

จิไรยะรีบผละตัวออก แล้ววิ่งตรงไปตามทางเดินทันที

สัตว์ประหลาดชูระคำรามออกมาด้วยเสียงแหบพร่า

แผลของมันฟื้นฟูต่อหน้าต่อตา

พอเห็นเงาหลังของจิไรยะ ชูระก็พุ่งตามไปทันที

จริง ๆ แล้ว เป้าหมายของจิไรยะเมื่อกี้ก็แค่ “ยั่วให้มันวิ่งตามมา” เท่านั้นเอง

ชูระพุ่งไล่ไปตามทางเดิน พอเลี้ยวผ่านมุมหนึ่ง ทางเดินก็เริ่มแคบลงเรื่อย ๆ

เหลือกว้างแค่ประมาณเจ็ดเมตร ทำให้ร่างสูงห้าเมตรของมันรู้สึก “อึดอัดไปหมด” ตอนมันวิ่ง พวกเสากับผนังที่ขวางอยู่ก็โดนพังยับเหมือนไม้ขีด

ไม่นาน ชูระก็วิ่งตามจิไรยะไปถึงสนามฝึก ในที่สุดตรงนี้ก็กว้างขึ้นแล้ว

จิไรยะรีบประสานอินใช้ “คาถาลม” ทันที

ใบมีดลมคมกริบพุ่งใส่ร่างของชูระ แต่ผลลัพธ์คือ...มันเหมือนโดนลูบ!

ไม่มีผลอะไรเลยซักนิด!

“ร่างมันแข็งขนาดนี้เลยเหรอ?”

“งั้นลองนี่หน่อยก็แล้วกัน!”

“คาถาไฟ: ลูกระเบิดน้ำมันคางคก!”

เทคนิคนี้ผสมน้ำมันคางคกเข้าไปในคาถาไฟทั่วไป ทำให้อุณหภูมิสูงขึ้นหลายเท่า

ลูกระเบิดพุ่งเข้าใส่ร่างยักษ์ของชูระ ทำให้มันคำรามด้วยความเจ็บแค้น

ผิวของมันโดนไฟเผาจนเป็นสีแดงคล้ำ แม้จะไม่ถึงกับบาดเจ็บหนัก แต่มันก็ “เจ็บ” อย่างชัดเจน

แต่ความเจ็บปวดนี่แหละ กลับไปกระตุ้น “สัญชาตญาณสัตว์” ของมันเข้าอย่างจัง!

กรงเล็บเริ่มงอกออกมาจากนิ้ว คล้ายกับสัตว์ป่า ตอนนี้รูปลักษณ์ของมันยิ่งกลายเป็น "สัตว์ประหลาด" แบบเต็มตัวเข้าไปทุกที!

“เกิดบ้าอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย?!”

จิไรยะอุทานเสียงดังอย่างตกใจ

แม้แต่ฮาชิรามะก็ยังแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาด้วย

จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา สัตว์ประหลาดตัวนี้...ไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้มันเหมือนสัตว์เดรัจฉานเข้าไปทุกที!

นี่มัน “ดูถูกเผ่าพันธุ์มนุษย์” ชัด ๆ!

“ตายซะ!!!!”

เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากปากของชูระ

ความเร็วของมันเพิ่มขึ้นอีกระดับ ก่อนจะกระทืบพื้นเสียงดังสนั่น จนพื้นสนามเป็นหลุมลึกทันที ทำเอาพื้นสั่นสะเทือนไปหมด

จิไรยะรู้ทันทีว่า แรงกระแทกนี่มัน “เขย่ารากฐานของฐานลับ” เข้าให้แล้ว ถ้าให้มันคลั่งต่อไปล่ะก็...ไม่ทันถูกฆ่า ก็คงโดนฝังตายอยู่ใต้ภูเขานี่แหละ!

ปังงงง!!!

จิไรยะโดนซัดกระเด็นอีกครั้ง กระแทกเข้ากับกำแพงเสียงดังสนั่น บาดเจ็บเล็กน้อย

เขารู้เลยว่าคราวนี้...ต้องเอาจริงแล้วล่ะ! เพราะเซนส์การต่อสู้ของชูระ “โหดเกินไป!” มันเหมือนสัตว์ร้ายที่สู้ด้วยสัญชาตญาณล้วน ๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่สนใจแผลเลยซักนิด แถมยังมีพลังฟื้นฟูที่น่ากลัวอีก ต่อให้เป็นคนที่มีพลังพอ ๆ กัน ถ้าแลกกันยาว ๆ ยังไงก็โดนมันบดขยี้แน่นอน!

จิไรยะหลับตาลง แล้วเข้าสู่ โหมดเซียน ทันที

พลังโดยรวมของเขาพุ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!

สถานการณ์พลิกทันที!

ก่อนหน้านี้ จิไรยะไม่สามารถใช้วิชาใหญ่มากเกินไป เพราะพื้นที่มันแคบ ถ้าใช้อะไรแรง ๆ อาจทำให้ภูเขาถล่มลงมาทับตัวเองก่อน

น้ำหนักของภูเขาทั้งลูกน่ะ...หลายสิบล้านตันเลยนะ!

แต่การใช้ท่าร่าง จะควบคุมพื้นที่ได้ดีกว่า แต่ว่า...ชูระเป็นพวกบ้าแรง คลั่งหนักจนคุมไม่อยู่

แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว โหมดเซียนทำให้ร่างกายของจิไรยะ “เต็มสูบ” สุดขีด!

เขาปัดป้องการโจมตีของชูระได้อย่างง่ายดาย!

หลังจากปะทะกันไปหลายครั้ง ชูระก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่า... “ผู้ชายคนนี้เก่งกว่าตัวเอง!”

มันคำรามเหมือนสัตว์ป่าอีกครั้ง ดวงตากลายเป็นสีแดงสด ร่างกายเริ่มเปล่งแสงสีแดงเลือด พร้อมกับพลังที่พุ่งพรวดขึ้นอีกระดับ!

จิไรยะพยายามใช้ “เข็มผม” เพื่อสกัดการเคลื่อนไหวของมันอีกครั้ง แต่คราวนี้พอชูระคำรามขึ้น เส้นผมเหล็กก็โดนตัดขาดหมดทันที

มันกำลัง “เผาผลาญพลังชีวิตตัวเอง!!”

จิไรยะเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….