บทที่ 345: ทรมานจนตาย! (ฟรี)
บทที่ 345: ทรมานจนตาย! (ฟรี)
“บัดซบ! อุจิวะ มาดาระ กล้าดูถูกพวกเราขนาดนี้เชียวเหรอ!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีทั่วสนาม
สายตาของใครหลายคนเริ่มลุกวาวด้วยความโกรธ
“โซสึเกะ นายว่าไอ้มาดาระนี่มันดูหมิ่นเกินไปมั้ย ถึงจะเป็นตำนานก็เถอะ?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งหันไปถามเพื่อนที่นั่งข้างๆ
อีกฝ่ายค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วตอบว่า “จริง เขาก็ดูแอบหยิ่งไปหน่อย”
แต่จากนั้นก็เปลี่ยนน้ำเสียง
“แต่เขาก็ไม่ได้พูดผิด!”
“โซสึเกะ... นายจะดูถูกตัวเองไปถึงไหน?”
เพื่อนของเขาพูดอย่างหงุดหงิด เหมือนทนฟังไม่ได้อีกแล้ว
“ถ้านายยังดูแคลนตัวเอง แล้วจะไปเป็นคนแข็งแกร่งได้ยังไง? ต่อให้ศัตรูจะเป็นนินจาในตำนาน แต่นักดาบที่แท้จริงต้องกล้าที่จะชักดาบออกสู้!”
“นี่คือสิ่งที่ท่านชิซุยเคยพูดไว้ นักดาบต้องไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ต้องมีจิตใจที่ไม่ย่อท้อ! ในอนาคต ฉันจะกลายเป็นจอมดาบแบบท่านชิซุยให้ได้!”
โซสึเกะหันไปมองเพื่อนแล้วพูดอย่างช้าๆ ว่า
“โมริตะ ฉันลุกขึ้นยืนแล้วนะ”
โมริตะ: “...”
คำพูดเพียงประโยคเดียวของมาดาระจุดชนวนความไม่พอใจของคนทั้งสนามทันที
แม้แต่อิทาจิยังถึงกับพูดไม่ออก "บรรพบุรุษนี่มันเว่อร์เกินไปไหม?"
ส่วนเซ็นจู ฮาชิรามะกลับหัวเราะลั่นแล้วพึมพำเบาๆ ว่า
“มาดาระก็ยังเป็นมาดาระเหมือนเดิม”
แม้มาดาระจะทำให้ทุกคนไม่พอใจได้สำเร็จ แต่ไม่มีใครกล้าก้าวออกมา
ก็แหงล่ะ พลังของอุจิวะ มาดาระ ใครๆ ก็รู้ดี
จะมีสักกี่คนที่กล้าพูดว่า “ตัวเองไม่กระจอก” ต่อหน้าเขา?
โซสึเกะเข้าใจดีว่า ต้องพูดให้เหมาะกับฝีมือตัวเอง เขาแค่เพิกเฉยต่อคำพูดของมาดาระ แล้วโฟกัสไปที่การพัฒนาพลังของตัวเอง
เพราะในชีวิตที่ผ่านมา เขารู้ดีว่า “พลังเท่านั้นคือความถูกต้อง”
“แค่มีพลัง... ถึงจะมีสิทธิ์พูด!”
คำพูดพวกนี้ไม่ได้กระทบเขาเลยแม้แต่น้อย แถมเขาลุกขึ้นแล้วด้วย
คนที่ยังนั่งอยู่ จะเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?
โมริตะเองก็เริ่มเข้าใจเหมือนกัน แล้วก็ค่อยๆ ลุกขึ้นตาม
คำพูดของโซสึเกะก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย
“ฉันยืนอยู่แล้ว พวกที่นั่งอยู่ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่”
“ต่อจากนี้ ฉันจะเป็นคนฝึกพวกแก
แต่จำไว้เลยว่า ภายใต้การฝึกของฉัน มันไม่มีคำว่า ‘ง่าย’
เตรียมใจไว้ให้ดี... ตายได้ทุกเมื่อ!”
ทันใดนั้น เจตนาฆ่าฟัน ของมาดาระก็แผ่กระจายออกมา
แรงกดดันมหาศาลจู่โจมทุกคนในสนาม
ความรู้สึกเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางทะเลเลือด
หัวใจของทุกคนถึงกับสั่นสะท้าน
ฮาชิรามะหันไปมองมาดาระ เขารู้ดีว่า มาดาระไม่ได้พูดเล่น
ใครที่ไม่จริงจัง มีสิทธิ์ “ตายจริง”
“มาดาระ...”
“ฮาชิรามะ เงียบไปก่อน ที่นี่ฉันคุม!”
คำพูดเดียวของมาดาระ ก็ตัดบทฮาชิรามะจนเงียบกริบ
เขาหันไปมองกลุ่มนินจาที่ยังกล้าๆ กลัวๆ
แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม
“การฝึกของฉันมันง่ายมาก แค่ ‘การต่อสู้จริง’ เท่านั้น
มีคำกล่าวว่า ‘การฝึกที่ดีที่สุดคือสนามรบ!’”
“และพวกแกโชคดีมาก เพราะทั้งโลกนินจา
มีแค่พวกแกเท่านั้น... ที่ได้รับเกียรติแบบนี้!”
“ต่อจากนี้ไป หนึ่งวันสำหรับการสู้
หนึ่งวันสำหรับฟื้นฟู ฝึกซ้อม และไตร่ตรอง!”
“ฉันจะค่อยๆ ขุดพลังของพวกแกออกมา
ใครไม่พัฒนา ก็อย่ามาโทษกันทีหลังถ้าตาย!”
“โลกนินจาต้องการนักรบเลือดเหล็ก ไม่ใช่พวกเล่นขายของ!”
คำพูดเย็นเยียบของมาดาระ สะกดทุกลมหายใจของผู้คน
หลายคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“งั้นก็เริ่มเลยละกัน! ขอฉันดูหน่อยสิว่าพวกแกมีดีแค่ไหน!”
มาดาระพูดเสียงดัง จากนั้นก็เดินไปยังลานว่างที่เหมาะจะเป็นสนามรบ
ท่าทางนั้น... มันชัดเจนมากว่า เขาจะสู้คนเดียวกับพวกทั้งหมด!
ไม่กี่นาทีต่อมา มาดาระยกนิ้วชี้ขึ้น
สีหน้าท้าทายชัดเจน
“ลุยเลย! ให้หมอนั่นรู้ซะบ้างว่าพวกเราก็ไม่ใช่กระจอก!”
มีบางคนตะโกนขึ้น แล้วก็วิ่งเข้าไปหามาดาระทันที
แน่นอนว่า คนกลุ่มแรกๆ ที่พุ่งเข้าไป คือพวกที่กล้ามาก หรือไม่ก็... บ้าพลัง
ใครๆ ก็มองพวกเขาว่าเป็นพวกไม่คิดชีวิต
ที่สำคัญ คนที่มารวมตัวกันที่นี่
ไม่ได้มาจากกลุ่มเดียวกันทั้งหมด
พวกเขาถูกจัดทีมใหม่หมด!
ไม่นานก็มีคนถึงตัวมาดาระแล้ว เขาชักคุไนออกมาแทงใส่ทันที
แต่มาดาระขยับร่างเข้าไปในกลุ่มศัตรู!
ชก! ถีบ! หมุนตัว! กวาดขา!
เขาใช้แค่ วิชาท่าร่าง เท่านั้น!
แต่กลับจัดการศัตรูได้อย่างลื่นไหล
เทคนิคที่ใช้เรียบง่ายแต่ทรงพลัง
แถมยังใช้วิชานำพาพลังที่ได้เรียนมาจากนารูโตะด้วย
ปลุกเลือด ปลุกร่าง ฝึกร่างกายให้แกร่งขึ้น!
ประสบการณ์การต่อสู้ระดับเทพที่สั่งสมมากว่าร้อยปี...
ทำให้มาดาระควบคุมสนามรบได้หมดแบบสบายๆ
“ลุยเลย!
วิชายุทธ์ ก้าวพริบตา: ระบำบ้าคลั่ง!”
เหล่านักยุทธ์ตะโกนก่อนพุ่งเข้าหา
หลายคนที่ถูกซัดกระเด็น กลับพบว่า
บาดเจ็บแค่เล็กน้อย
จากนั้นก็ลุกขึ้นกลับมาสู้ใหม่อีกรอบแบบฮึกเหิม
พวกเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า
มาดาระไม่ได้ตั้งใจจะฆ่า แต่กำลังฝึกพวกเขาอย่างจริงจัง
และการได้สู้กับมาดาระแบบนี้
มันเป็น โอกาสทอง ที่หาไม่ได้ง่ายๆ
อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีบางคนที่โดนมาดาระเตะเข้าเต็มๆ
อ้วกเป็นเลือด แล้วถอนตัวออกจากการฝึก
“ท่านฮาชิรามะครับ ท่านมาดาระทำแบบนี้... มันไม่รุนแรงเกินไปหน่อยเหรอ?”
อุจิวะ อิทาจิเอ่ยถามอย่างลังเล
ฮาชิรามะกลับพยักหน้าอย่างจริงจัง
“มาดาระอาจจะดูหัวแข็งไปหน่อย
แต่การฝึกแบบนี้แหละ ที่จะปลุก ‘ศักยภาพ’ ของทุกคนออกมาได้จริง”
“แม้จะโหดเกินไปนิด แต่ในสนามรบจริง
ศัตรูจะไม่ปรานีแบบนี้หรอกนะ”
ในเรื่องแบบนี้ ฮาชิรามะดูจะเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเชื่อถือขึ้นทันตา
“อีกไม่กี่วันต่อจากนี้ นายจะเป็นคนสอนพวกเขาเรื่องวิชานินจา
ความสำคัญของการทำงานเป็นทีม
รวมถึงการฝึกการใช้รูปแบบการรบแบบหมู่ด้วย”
พูดจบ ฮาชิรามะก็เดินจากไป...
ดูเหมือนวันนี้จะมีเกมพนันใหม่ๆ เปิดที่บ่อน...
อิทาจิได้แต่ถอนหายใจหนักๆ
หลายวันต่อมา สนามฝึกเต็มไปด้วยกลิ่นอายการสู้รบ
มาดาระเริ่มไม่ออมมือเหมือนช่วงแรกอีกต่อไป
หลายคนเริ่มรู้ตัวว่า...
ถ้าไม่พัฒนาตัวเองให้เร็วขึ้น
พวกเขาอาจจะตายจริงๆ จากการฝึกนี้ได้เลย!
หลายทีมเริ่มหันมาร่วมมือกัน
เมื่อฝึกจบ พวกเขาก็รีบฟื้นฟู
และพอร่างกายเริ่มหายดีก็เข้าสู่โหมด “ฝึกฝนเต็มสูบ”
พวกเขาพบว่า ความเร็วในการพัฒนาของตน เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน!
นินจาเหล่านั้นเริ่มชำนาญวิชานินจามากขึ้น
ประสบการณ์การต่อสู้ก็เพิ่มพูน
ถึงกับมีหลายคน...
หน้าเขียวตัวช้ำ แต่ยังตะโกนวิ่งใส่มาดาระทุกวัน!
ร่างกายของนักรบแข็งแกร่งขึ้น
ระดับทักษะของนินจาสูงขึ้น
ประสบการณ์ในสนามรบก็ลึกขึ้นเรื่อยๆ
แต่ก็มีหลายคนที่ทนการทรมานแบบนี้ไม่ไหว
เลือกถอนตัวไปก่อน!
“นารูโตะ... การฝึกแบบของมาดาระนี่มัน... โหดเกินไปรึเปล่า?”
ภายในห้องสว่างไสว
นารูโตะกำลังดูแผนพัฒนาโลกนินจา
ชิซุย ถามขึ้นอย่างเคารพ
นารูโตะเงยหน้ามองชิซุยแล้วพูด
“มีคนให้มาขอร้องแทนใช่มั้ยล่ะ?”
“ในโลกนี้ไม่มีของฟรีหรอก
อยากแข็งแกร่งก็ต้องจ่ายราคา”
“และก็มีแค่มาดาระนั่นแหละ
ที่กล้าทำอะไรแบบนี้ และดูผลสิ ไม่ดีมากเหรอ?”
“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ถึงเดือน
พวกนั้นจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
ระดับพลังจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามเท่า!”
“แต่ที่จริง มาดาระก็ฉลาดนะ
เขาใช้พวกนั้นเป็น ‘คู่ซ้อม’ ให้ตัวเองฝึกด้วยเหมือนกัน”
“ช่วงนี้ฉันเองก็คิดอะไรบางอย่างได้เกี่ยวกับ ‘วิชาฝึกตน’
ขั้นต่อไป... ฉันจะเริ่ม ‘ขัดเกลาจิตใจ’ ของพวกเขาก่อน!”
ชิซุยพยักหน้า คิดตามแล้วก็เห็นด้วย
เพราะในอดีต พวกเขาเจออะไรร้ายแรงกว่านี้มาก
แต่พวกคุณหนูจากตระกูลใหญ่ที่ถูกส่งมาเก็บเลเวลในสนามนี้...
คงต้องรู้ซะทีว่า “การชุบตัว” มันไม่ง่ายเหมือนในการ์ตูน!
FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]
……….