บทที่ 215: ดันโซ ผู้ผนึกเรือน (ฟรี)
บทที่ 215: ดันโซ ผู้ผนึกเรือน (ฟรี)
ซึนาเดะมองหน้าดันโซด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหันไปถามคาคาชิว่า
“คาคาชิ เรื่องนี้มันจริงรึเปล่า?”
คาคาชิรู้ทันทีว่าซึนาเดะหมายถึงอะไร เขาพยักหน้าแล้วตอบ
“จริงครับ ผมให้พวกนินจาตระกูลฮิวงะตรวจสอบแล้ว มียันต์ระเบิดอยู่ในอาคารหลายหลังของโคโนฮะจริง ๆ”
“น่าจะถูกฝังไว้ตั้งแต่ตอนสร้างอาคารเลย”
คาคาชิอธิบายช้า ๆ น้ำเสียงเจือความจนใจ เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองใช้ชีวิตอยู่บนปล่องภูเขาไฟ
โชคยังดีที่ยันต์ระเบิดเหล่านี้จะไม่ทำงานหากไม่มีการกระตุ้นโดยตรง ซึ่งหมายความว่า คนที่ฝังมันไว้คงวางแผนไว้อย่างดีแล้ว
“บ้าเอ๊ยยยย!!!”
ซึนาเดะสบถอย่างหัวเสีย คาคาชิก็เช่นกัน พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองที่อาจจะระเบิดได้ทุกเมื่อโดยไม่รู้ตัว
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมคนที่วางยันต์เหล่านี้ไว้ถึงไม่กดระเบิดตั้งแต่แรก แต่ที่แน่ ๆ คนที่ทำไม่ใช่ดันโซ ดันโซแค่ได้ข้อมูลมาจากที่ไหนสักแห่ง
ระหว่างที่ซึนาเดะยังหาทางออกไม่ได้ นารูโตะก็พาโอโรจิมารุมาถึงพอดี
เมื่อโอโรจิมารุมาถึงด้วยเครื่องบิน สีหน้าเขาก็แปลก ๆ เล็กน้อย
นี่คือพลังของวิทยาศาสตร์ บางครั้งก็สามารถสร้างผลลัพธ์ที่แม้แต่วิชานินจาก็ยังสู้ไม่ได้
“ซึนาเดะไม่อยู่งั้นเหรอ นารูโตะคุง?”
โอโรจิมารุถามขึ้น พลางมองไปรอบ ๆ เพราะฝากการทดลองไว้กับคาบูโตะชั่วคราวแล้ว
“บังเอิญมากเลย ดันโซโผล่มาพอดี ซึนาเดะเลยรีบกลับไป!”
นารูโตะอธิบาย สีหน้าของโอโรจิมารุในตอนนี้แผ่พลังลึกลับออกมา นารูโตะเองก็สัมผัสได้ถึงพลังพิเศษจากเขา
โหมดเซียน...เหรอ?
นารูโตะยิ้มบาง ๆ โดยไม่พูดอะไร
“ดันโซเหรอ? หมอนั่นไม่ใช่ไอ้หนูขี้แพ้ไปแล้วรึไง? ทำไมยังมีปัญญาจะมาต่อกรกับโคโนฮะได้อีก?”
โอโรจิมารุถามอย่างสงสัย
นารูโตะก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโคโนฮะให้ฟัง
พอโอโรจิมารุได้ยินว่า โคโนฮะมี ยันต์ระเบิดฝังอยู่เต็มเมือง เขาก็ตกใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเรียกสติกลับมาได้เร็วเหมือนเดิม
“นารูโตะคุงจะไม่ช่วยหน่อยเหรอ?”
“โคโนฮะน่ะ ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นหรอก ถ้ารับมือแค่นี้ยังไม่ได้ ก็คงไม่คู่ควรจะอยู่รอดแล้วล่ะ!”
“อีกอย่าง ฉันเชื่อว่าซึนาเดะเอาอยู่”
นารูโตะพูดพร้อมรอยยิ้ม เพราะเขารู้แหล่งที่มาของปัญหานี้ดี
และเขาก็จำได้ว่าเคยมีฉากแบบนี้ในเนื้อเรื่องเดิมด้วย เพียงแต่ตอนนั้น นารูโตะเป็นฝ่ายรับมือ และจบด้วย วิชาปากพระเอก
แถมตอนนี้โคโนฮะมีทั้งคาคาชิและไมโตะ ไก อยู่ โดยเฉพาะไกที่พลังเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด ถ้าเปิด ประตูแปด เมื่อไหร่ล่ะก็ แทบไม่มีใครในโลกนินจาเอาชนะได้เลย!
“ก็จริงนั่นแหละ”
โอโรจิมารุหัวเราะเบา ๆ ถ้าโคโนฮะต้องตกอยู่ในมือของดันโซจริง ๆ มันก็คงไม่ใช่โคโนฮะที่เขารู้จักอีกต่อไปแล้ว
และถึงจะมีระเบิดทั่วเมือง แต่บริเวณที่สำคัญอย่างคฤหาสน์ตระกูลฮิวงะ ซึ่งเป็นที่อยู่ของฮินาตะ คนสำคัญของนารูโตะ ไม่ได้รับผลกระทบเลย
ดันโซคนเดียว ไม่มีทางทำอะไรมากกว่านี้ได้หรอก!
จากนั้นนารูโตะก็จัดหาที่พักให้โอโรจิมารุ และพาเที่ยวดูฐานขององค์กรอัมเบรลล่า
...
ที่โคโนฮะ...
ซึนาเดะกำลังเผชิญหน้ากับดันโซ และเริ่มการเจรจา
แต่ดันโซกลับยื่นคำขาดมาว่า จะให้เขาเป็น โฮคาเงะ หรืออย่างน้อยก็ต้องแต่งตั้งเขาเป็นผู้ช่วย ไม่งั้น...เขาจะระเบิดเมือง!
แน่นอนว่า ซึนาเดะไม่ยอมเด็ดขาด
ดันโซเริ่มกดดันหนักขึ้น เพราะตอนนี้เขาคือฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า
คาคาชิมองหน้าไมโตะ ไกอย่างรู้กัน ก่อนจะสื่อสารกับซึนาเดะผ่านวิธีลับ
เขามีแผนรับมือกับดันโซแล้ว!
“ซึนาเดะ เลิกดื้อรั้นเถอะ!”
“ฉัน ดันโซ คือผู้ถูกลิขิต! มีแค่ฉันเท่านั้นที่นำพาโคโนฮะสู่ความยิ่งใหญ่ได้!”
ซึนาเดะขมวดคิ้วแน่น ตอนนี้ดันโซไม่ใช่แค่ดันทุรังธรรมดา แต่ดูเหมือนจะ หลุดโลกไปแล้ว เป็นอาการที่นารูโตะเคยเล่าให้เธอฟัง
คือการที่คนคนหนึ่ง หมกมุ่นกับบางสิ่ง จนขาดสติ ยึดติดกับอัตตาแบบผิดปกติ
ดันโซตอนนี้ หลงตัวเองอย่างสุดขีด และเชื่อว่าโคโนฮะขาดเขาไม่ได้!
“เร็วเข้า! ฉันหมดความอดทนแล้ว!!!”
ทันใดนั้น ดันโซก็ สร้างหอกไม้ แทงใส่นินจาธรรมดาคนหนึ่งอย่างไม่ลังเล!
ก่อนตาย เขาสบตาซึนาเดะด้วยแววตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ!
“ดันโซ! แกรู้ตัวมั้ยว่าแกทำอะไรลงไป?!” ซึนาเดะตะโกนลั่น ดวงตาเปล่งประกายด้วยโทสะ
ครั้งนี้ ดันโซไม่เพียงฟื้นฟูร่างกายจากการบาดเจ็บ แต่ยังพัฒนาระดับจักระ และพลังของตัวเองเพิ่มขึ้นอีกด้วย
ซึนาเดะอยากจะป่นกระดูกเขาให้ละเอียด แต่เมื่อเห็นมือของดันโซเริ่มเอื้อมไปใกล้เครื่องจุดระเบิด เธอก็ต้อง ข่มอารมณ์ไว้สุดชีวิต
คาคาชิเองก็เริ่มแสดงแววตาเย็นชา
และในพริบตานั้น เนตรวงแหวนสามแฉกของคาคาชิก็เปลี่ยนเป็น... เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุบผา!
สายตาของเขาจับจ้องไปยังเครื่องจุดระเบิดในมือดันโซ แล้วใช้วิชาเนตรทันที!
รอยแยกมิติปรากฏ!
ดันโซรู้สึกถึงภัยคุกคามร้ายแรง!
หัวใจร้องเตือนเขาอย่างบ้าคลั่ง เขารีบดึงมือกลับทันควัน!
แต่ก็ช้าไปนิด เครื่องจุดระเบิดหายไปต่อหน้าต่อตา และมือของเขาก็โดนบาดเล็กน้อย
“กระบวนท่าดาบเขี้ยวขาว: พิฆาตฟ้า!!!”
คาคาชิหายตัวไปในพริบตา!
ในเวลาเดียวกัน ไมโตะ ไกก็เคลื่อนไหวตามทันที!
คาคาชิโผล่มาตรงหน้าดันโซ อีกฝ่ายอัญเชิญเถาวัลย์ไม้ออกมาป้องกันตัว!
แสงขาววาบผ่าน เถาวัลย์ถูกฟันขาดทันที แต่ดันโซใช้โอกาสนี้หลบหนีได้!
อย่างไรก็ตาม...ไมโตะ ไกมาเร็วเกินไป!
“ประตูแห่งพลัง! เปิด! ประตูแห่งฟื้นฟู! เปิด! ประตูแห่งชีวิต! เปิด! ประตูแห่งเจ็บปวด!!”
ไมโตะ ไกเปิด ประตูแปดสี่ประตูรวด!!
หวังจะซัดดันโซให้ตายตกไปแบบไม่ทันตั้งตัว!
พลังของไมโตะ ไก ณ ตอนนี้ รุนแรงเกินกว่าจะเทียบได้!
ทุกการเคลื่อนไหวเกิดคลื่นอากาศ แรงเตะเต็มไปด้วยเปลวไฟ!
ดันโซกระอักเลือดทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาเรียกไม้ป้องกันอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่อาจต้านไกที่อยู่เหนือกว่าหลายระดับได้
แม้ดันโซจะยังไม่หมดสภาพ แต่เขาก็ใกล้จุดจบแล้ว
“ตั้งแต่เมื่อไหร่...ไอ้คิ้วหนานี่มันเก่งขนาดนี้... แล้วคาคาชินั่นก็ใช้เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุบผาได้ด้วย?!”
ตอนนี้นินจาโคโนฮะเริ่มตั้งสติได้ และรีบล้อมดันโซไว้
ซึนาเดะเห็นความผิดปกติบางอย่าง จึงตะโกนทันทีว่า
“อย่าเข้าไปใกล้ดันโซ!!”
แต่...สายเกินไป
ดันโซเองก็รู้ดีว่า ผู้แพ้ไม่เหลืออะไร
ก่อนตาย สติของเขากลับมาเพียงชั่วครู่ เห็นภาพชีวิตของตัวเองวิ่งผ่านเหมือนเงา
เขาตะโกนด้วยน้ำเสียงสุดท้าย
“ไปตายด้วยกันกับฉัน!!!”
บางสิ่งที่ดูเหมือนหมึกดำทะลักออกมาจากร่างของดันโซ
ในวินาทีนั้น ไมโตะ ไกคว้าต้นไม้ต้นหนาได้ แล้ว ปาเข้าใส่ดันโซเต็มแรง!
ต้นไม้กระแทกร่างของดันโซ จนเขากระเด็นขึ้นฟ้า!
บึ้มมมมมมม!!!
ลูกบอลสีดำขนาดยักษ์ระเบิดขึ้น!
มันกลืนต้นไม้ กลืนหลังคาบ้านหลังหนึ่งไปทันที...
...แล้วก็จบลงแค่นั้น
ดันโซ...ผนึกบ้านไปหนึ่งหลังสำเร็จ!
นินจาหลายคนที่เกือบเข้าใกล้ดันโซก่อนหน้านั้น
ต่างหันมามองไมโตะ ไกด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง
รอดตายอย่างหวุดหวิด...
เพราะ “คิ้วหนา” นี่แหละ...!
FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]
……….