บทที่ 160: ฉัน—จิไรยะ—เป็นนักเขียนชื่อดัง จะไปเป็นโฮคาเงะได้ยังไงกัน!? (ฟรี)

ช่วงนี้ โลกนินจาเริ่มสั่นสะเทือน เหตุการณ์ในหมู่บ้านโคโนฮะทำให้หมู่บ้านอื่น ๆ ต้องเฝ้าระวังมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว โอโรจิมารุแค่คนเดียวกลับสามารถยกระดับการป้องกันของหมู่บ้านต่าง ๆ ได้อย่างน่าตกใจ จนต้องเพิ่มการลาดตระเวนขึ้นทุกวัน...

ที่หมู่บ้านโคโนฮะ ภายในสำนักงานโฮคาเงะ พิธีศพเพิ่งผ่านพ้นไป

และตอนนี้ ดันโซกับพวกถูกเรียกเข้าพบโดยโฮคาเงะรุ่นสอง

สีหน้าของโทบิรามะดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขามองคนในห้องที่เป็นอดีตลูกศิษย์ของตัวเองด้วยความขุ่นเคือง

เพราะตอนนี้ เจ้าหน้าที่ระดับสูงของโคโนฮะก็ล้วนเป็นพวกเขา

ไม่มีนินจาตระกูลอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องเลย อำนาจการเมืองถูกผูกขาดเอาไว้โดยคนกลุ่มเดียว

พวกเขาถือทุกอย่างไว้ในมือ!

ผลของคาถาสัมภเวสีคืนชีพจะคงอยู่ได้แค่ 3 เดือนเท่านั้น นั่นแปลว่า พอครบสามเดือน เซ็นจู โทบิรามะก็จะต้องกลับไปยังแดนบริสุทธิ์

เขาตัดสินใจใช้ช่วงเวลาที่เหลือ จัดระเบียบโคโนฮะใหม่ และหาผู้สืบทอดตำแหน่งโฮคาเงะให้เรียบร้อย

โทบิรามะหันไปมองดันโซ สีหน้าเข้มขึ้น

“ดันโซ ได้ยินว่านายตั้งกลุ่มชื่อ 'ราก' ขึ้นมาใช่ไหม? ตั้งชื่อใหญ่โตแบบนั้น คิดจะก่อรัฐประหารหรือไง?”

หลังจากศึกษาเรื่องราวล่าสุด โทบิรามะก็เริ่มเข้าใจมากขึ้น โดยเฉพาะเรื่องของดันโซ อดีตลูกศิษย์คนนี้ดูเหมือนจะไม่อยากอยู่ใต้ใคร ถึงขั้นตั้งกลุ่มรากที่มีอำนาจเทียบเท่าอันบุ

ทั้งที่จริง ๆ แล้ว อันบุเป็นหน่วยที่ขึ้นตรงต่อโฮคาเงะโดยตรง

การที่ดันโซสร้างกองกำลังของตัวเองขึ้นมาแบบนี้ ไม่ต่างจากการตั้งตนเป็นโฮคาเงะเงาเลยสักนิด

แม้โทบิรามะจะมีเวลาอยู่บนโลกไม่นาน แต่เรื่องนี้ยังไม่มีใครรู้นอกจากโอโรจิมารุกับลูกน้องเท่านั้น

เขายังวางแผนจะสืบข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลเซ็นจูต่อไปอีก และตอนนี้เขาก็รู้ที่อยู่ของซึนาเดะแล้ว ทำให้ความโกรธในใจก็เบาลงบ้าง

“ผมไม่กล้าทำแบบนั้นหรอกครับ อาจารย์”

ดันโซตอบกลับพร้อมก้มหน้า น้ำเสียงนอบน้อม

โทบิรามะผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนเรื่อง

“ต่อไป เราจะคุยกันเรื่องการแต่งตั้งโฮคาเงะคนใหม่”

ทันใดนั้น สีหน้าทุกคนในห้องก็เปลี่ยนไป เพราะนี่คือเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้

โคโนฮะไม่สามารถขาดผู้นำได้แม้แต่วันเดียว ต้องมีโฮคาเงะคนใหม่ เพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้คนในหมู่บ้าน

สายตาของดันโซเป็นประกายเล็กน้อย เขาอ้าปากเหมือนจะพูด แต่ก็หยุดไว้ แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง ภายในเต็มไปด้วยความคับแค้น

ตอนแรกเขาคิดว่านี่คือโอกาสของตัวเอง แต่การที่โทบิรามะกลับมา กลายเป็นกำแพงที่ใหญ่กว่าเดิมอีก

“ฉันคิดว่าจิไรยะเหมาะสม พลัง ความสามารถ และคุณสมบัติก็พร้อม แถมยังเป็นลูกศิษย์ของฮิรุเซ็น และเป็นอาจารย์ของมินาโตะ มองมุมไหนก็ใช่หมด”

มิโตคาโด โฮมุระเสนอขึ้น

เพราะทั้งเขาและโคฮารุต่างก็ไม่คิดจะชิงตำแหน่งโฮคาเงะ ขอแค่ได้ดำรงตำแหน่ง “ผู้อาวุโส” ต่อก็พอใจแล้ว

“ใช่ ฉันก็เห็นว่าจิไรยะเหมาะ”

อุทาทาเนะ โคฮารุพูดเสริม

ในใจของดันโซรู้สึกขุ่นเคืองมาก ถึงเขาจะไม่ได้พูดออกมา แต่สองคนนี้กลับไม่แม้แต่จะพูดชื่อเขาด้วยซ้ำ

ทั้งที่เขาเหมาะสมที่สุดแท้ ๆ!

“จิไรยะ...หมายถึงชายหนุ่มผมขาวคนนั้นเหรอ?”

โทบิรามะพึมพำเบา ๆ ก่อนจะนึกภาพในหัว—ชายหนุ่มรูปร่างสูง แข็งแกร่ง และดูมีคุณธรรม มีแววเป็นผู้นำ

เหมาะจะเป็นโฮคาเงะจริง ๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็เรียกเขามาคุยเรื่องนี้เลย”

โทบิรามะสั่งให้อันบุไปตามตัวจิไรยะ โชคดีที่ตอนนั้นจิไรยะยังไม่ออกจากหมู่บ้าน เพราะยังอยู่ในช่วงไว้อาลัยให้ฮิรุเซ็น

...

ไม่นาน จิไรยะก็มาถึง

“หา!? จะให้ผมเป็นโฮคาเงะงั้นเหรอ!?”

“ไม่เอาอ่ะ ผมเป็นโฮคาเงะไม่ได้หรอก!”

จิไรยะรีบปฏิเสธทันที สีหน้ากึ่งตกใจ กึ่งหมดอารมณ์

เขาไม่อยากนั่งโต๊ะเซ็นเอกสารทุกวัน งานวิจัยก็ต้องหยุด ไหนจะเรื่องอุดมการณ์เรื่องผู้หญิงที่ยังศึกษาไม่จบ

จะให้เขาทิ้งชีวิตอิสระมานั่งเป็นผู้นำหมู่บ้านเหรอ? ไม่มีทาง!

“จิไรยะ นายก็เห็นว่าโคโนฮะกำลังอยู่ในช่วงวิกฤต จะไม่มีโฮคาเงะแม้แต่วันเดียวก็ไม่ได้ และตอนนี้ มีแค่นายเท่านั้นที่เหมาะสม!”

โฮมุระพูดเสียงหนักแน่น ลึก ๆ ก็หวังว่าจะทำให้จิไรยะรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณเขา

จิไรยะฝืนยิ้ม

“ไม่อยากเป็นงั้นเหรอ?”

โทบิรามะขมวดคิ้วนิด ๆ แต่ในใจก็รู้สึกชื่นชมอยู่บ้าง เพราะคนที่ไม่หลงใหลในอำนาจ มักเป็นคนที่เหมาะกับอำนาจมากที่สุด

“ท่านครับ ผมไม่เหมาะจะเป็นโฮคาเงะ แต่ผมมีคนที่อยากแนะนำครับ”

จิไรยะยิ้มแห้ง ๆ แล้วพูดต่อ

ทุกคนในห้องชะงักไป ดันโซแทบจะกัดฟันกรอด โอกาสที่เขารอมาทั้งชีวิต แต่จิไรยะกลับโยนทิ้งง่าย ๆ แถมยังเสนอคนอื่นแทนอีก!

“หรือว่า...ซึนาเดะ?”

โฮมุระกับโคฮารุพูดพร้อมกัน เพราะเดาได้ไม่ยากว่าจิไรยะหมายถึงใคร

“ใช่ ซึนาเดะเหมาะกับตำแหน่งนี้มากกว่าผม”

จิไรยะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ซึนาเดะเหรอ...”

โทบิรามะชะงักไปเล็กน้อย ภาพของหลานสาวตัวเล็ก ๆ ผมทองก็ลอยเข้ามาในหัว

ตอนนี้เธอคงโตเป็นสาวแล้วสินะ...

“แต่ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านนะ”

โฮมุระพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหมดหนทาง เขาไม่อยากมองไปที่ดันโซเลย ตอนนี้หน้าของอีกฝ่ายซีดเหมือนคนตาย

จิไรยะหัวเราะเบา ๆ เพราะตำแหน่งโฮคาเงะไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้

ไม่เหมือนมินาโตะที่เคยฝันอยากเป็นโฮคาเงะตั้งแต่เด็ก

สำหรับเขา...การเป็นนักเขียนระดับตำนานต่างหากคือเป้าหมาย

จะให้เขาเลิกวิจัย ไปนั่งทำงานราชการเหรอ? ฝันไปเถอะ

“ไหน ๆ ผมก็เสนอแล้ว งั้นให้ผมไปตามตัวซึนาเดะเอง”

จิไรยะตบหน้าอกอย่างมั่นใจ พร้อมออกเดินทาง เขาก็ตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ตามหานารูโตะอยู่แล้ว

แถมยังได้เก็บข้อมูลใหม่ ๆ ไปเขียนนิยายอีกต่างหาก

เซียนกบภูเขาเมียวโบคุก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกันนะ! ไม่มีค่าต้นฉบับ จะเอาอะไรกินล่ะ?

เมื่อจิไรยะพูดออกมาแบบนี้ ทุกคนก็ไม่มีใครคัดค้านอีก โทบิรามะเองก็พอใจ เพราะซึนาเดะมีทั้งชื่อเสียงและสายเลือดเซ็นจู เหมาะกับตำแหน่งนี้มากที่สุดแล้ว

“ตกลง! ระหว่างที่ซึนาเดะยังไม่กลับมา ฉันจะทำหน้าที่รักษาการโฮคาเงะไปก่อน จิไรยะ นายพาซึนาเดะกลับมาให้ได้ภายในหนึ่งเดือนนะ ไหวใช่ไหม?”

โทบิรามะตบบ่าจิไรยะเบา ๆ

“ไม่มีปัญหา ไว้ใจผมได้เลย!”

จิไรยะตอบรับทันที

แต่โทบิรามะไม่ได้สังเกตเลยว่า สีหน้าของดันโซเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ เขาคงคิดอะไรในใจอยู่แน่ ๆ แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

แต่ไม่กล้าแสดงออก เพราะถ้าแสดงเจตนาร้ายออกมาล่ะก็ โทบิรามะจับได้แน่นอน

จิไรยะเดินออกจากตึกโฮคาเงะไปด้วยสีหน้าลำบากใจ

เขาเคยได้ยินข่าวคราวของซึนาเดะจากแหล่งข่าวหลายแห่ง ช่วงหลัง ๆ เธอเริ่มหายตัวไปจากที่ต่าง ๆ มากขึ้น

แต่เขาต้องหาตัวเธอให้เจอให้ได้ใน 1 เดือน...

ส่วนตำแหน่งโฮคาเงะน่ะเหรอ?

เขา—จิไรยะ นักเขียนชื่อดังแห่งยุค—จะไปเป็นโฮคาเงะได้ยังไงกัน!?

...

ส่วนทางด้านนารูโตะ ตอนนี้เขายังไม่รู้เรื่องอะไรที่เกิดขึ้นเลยในโคโนฮะ

เขาปรากฏตัวอย่างเงียบ ๆ ใน "หอหน้าอุซึมากิ"

สถานที่เก็บ “หน้ากากยมทูต” ของตระกูลอุซึมากิ...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….