บทที่ 75: ทวงคืนทักษะดาบเขี้ยวขาว! ความก้าวหน้าของคาคาชิ (ฟรี)

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ทันใดนั้นก็มีเสียงดัง ปัง!

พลังงานสีเขียวแผ่ซ่านรอบตัว ร็อค ลี เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน พื้นดินโดยรอบเริ่มแตกร้าว และผิวหนังของเขาก็กลายเป็นสีแดงฉาน! สีหน้าดูโหดเหี้ยมเกรี้ยวกราด!

อะไรเนี่ย!?

ลีนี่มัน... เปิดประตูด่านที่สี่—ประตูเจ็บปวด ไปแล้วนี่นา!

ด่านที่สี่ ถือเป็นการทะลุขีดจำกัดของความปลอดภัยของวิชาประตูแปดด่าน เพิ่มพลังขึ้นจาก ประตูชีวิต แบบก้าวกระโดด!

แต่แน่นอนว่า ผลข้างเคียง ของประตูระดับนี้ก็เริ่มปรากฏขึ้นเช่นกัน!

"กายาเหล็ก! ทำงาน! ประตูเจ็บปวด เปิด!"

ลีใช้ กายาเหล็ก เสริมความแข็งแกร่งของร่างกาย แล้วกระโดดเข้าสู่ด่านที่สี่ของประตูทั้งแปดทันที เขารู้สึกได้ว่าพละกำลังของตัวเองเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล! พลังพลุ่งพล่านไม่รู้จบ!

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเปิดประตูเจ็บปวด เขาจึงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านร่าง พร้อมกับความเสียหายภายใน

นี่คือ “ราคาที่ต้องจ่าย” เพื่อให้ได้มาซึ่งพลัง!

ลีทุบพื้นลงไปหนึ่งหมัด ตู้ม! หลุมขนาดใหญ่โผล่ขึ้นทันที!

ฟึ่บ!

"ลี! หยุดใช้ประตูแปดด่านเดี๋ยวนี้เลย! เร็วเข้า!"

ไมโตะ ไก กับ คาคาชิ ปรากฏตัวข้าง ๆ ลีทันทีแทบจะพร้อมกัน!

ได้ยินเสียงของไมโตะ ไก ลีก็รีบหยุดใช้พลัง ถึงแม้จะยังอยากลองเล่นกับพลังใหม่ที่ได้มาจากประตูเจ็บปวดมากก็ตาม!

เพราะตอนนี้ เขารู้สึกว่า หลังใช้ กายาเหล็ก แล้ว ผลกระทบของด่านที่สี่ก็ไม่ได้รุนแรงเท่าที่ไมโตะ ไก เคยเตือนไว้! แทบไม่ต่างจากตอนเปิดด่านที่สามเลยด้วยซ้ำ!

"ลี อย่าหักโหมเกินไปนะ! ฝืนใช้ประตูแปดด่านอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้!"

ไมโตะ ไกพูดอย่างเป็นห่วง

ลีอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่พอเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของไมโตะ ไก เขาก็กลืนคำพูดลงคอ

"ไก นายระแวงเกินไปหน่อยแล้วล่ะ! ลีมีร่องรอยของวิชาท่าร่างอีกสายหนึ่ง—มันสามารถซ้อนพลังกับแปดด่านได้ ไม่ใช่แค่ช่วยเพิ่มความทนทาน แต่ยังลดผลข้างเคียงได้มากเลยทีเดียว"

คาคาชิพูดพลางมองลีด้วยแววตาลึกล้ำ ราวกับมองทะลุทุกอย่าง!

ใจของลีสะดุ้งวาบ—ไม่คิดว่าคาคาชิจะจับได้ว่าเขาซ่อนอะไรไว้

สมแล้วที่นารูโตะคุงเรียกเขาว่า “นินจาปัญญาแหลม”!

"ว่าแล้วเชียว... ฉันใจร้อนไปหน่อย"

ไมโตะ ไกก็เริ่มใจเย็นลง เขาเองก็สังเกตได้ถึง พลังพิเศษบางอย่าง ที่ห่อหุ้มลีอยู่ มันทำให้ร่างกายของลีดูแข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้มาก

เขารู้มานานแล้วว่า ลีมีพื้นฐานทางท่าร่างแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป ตอนแรกเขาคิดว่าอาจเป็นเพราะลีมีวิชาสืบทอดจากครอบครัว แต่ลีนั้น... เป็นเด็กกำพร้า

แม้ไมโตะ ไกจะเป็นคนซื่อ ๆ แต่นาน ๆ ทีเขาก็สังเกตได้เหมือนกัน—และเขาก็รู้ว่า ทุกคนต่างมีความลับเป็นของตัวเอง! เขาจึงไม่เคยคิดจะไปถามให้ลำบากใจ

ส่วนคาคาชิ... เขาจ้องลีด้วยสายตาลึกยิ่งกว่าเดิม—ลึกจนทำให้ลีรู้สึกว่าเหมือนโดนมองทะลุร่างกาย!

"หรือว่า…คุณคาคาชิ ที่นารูโตะคุงเรียกว่า ‘คุณชายห้าสิบห้าสิบ’ กับ ‘ผมขาวไตพร่อง’ จะรู้ว่าฉันกำลังปิดบังพลังอยู่?"

ลีคิดในใจอย่างหวั่น ๆ รู้สึกผิดนิด ๆ ใต้แววตาของคาคาชิ

ใช่แล้ว—ลีน่ะ... ถูกนารูโตะลากเข้าสู่ “ทางมืด” เรียบร้อยแล้ว!

แต่ความจริงแล้ว คาคาชิไม่ได้คิดซับซ้อนขนาดนั้น เขาแค่มั่นใจว่าท่าร่างที่ลีใช้ น่าจะมีที่มาจากนารูโตะ!

เพราะนับตั้งแต่เขาแอบได้ยินความลับบางอย่างจากนารูโตะ เขาก็เริ่มจับตาดูนารูโตะอย่างใกล้ชิด

เขารู้ดีว่า นารูโตะมีอะไรมากกว่าที่ใคร ๆ เห็น—แต่ไมโตะ ไกไม่รู้ และต่อให้รู้ ไกก็ไม่คิดเรื่องซับซ้อนอะไรอยู่แล้ว!

ทันใดนั้น คาคาชิก็พูดว่า:

"ลี ฉันมีข้อเสนอ—ฉันจะแลก วิชาสายฟ้า ระดับ S กับวิชาท่าร่างของนาย"

"คาคาชิ! นายพูดจริงเหรอ?"

ไมโตะ ไกตกใจสุดขีด ไม่คิดว่าคาคาชิจะพูดอะไรแบบนี้ มันดูเหมือนบุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของลีมากไปหน่อย ถึงแม้จะพูดอย่างจริงใจ และเป็นการเสนอ วิชาระดับ S ก็เถอะ!

ในโลกนินจา วิชาระดับ S น่ะ หายากยิ่งกว่าขนนกฟีนิกซ์กับเขากิเลน!

และที่สำคัญ คาคาชิเป็น “ผู้ใหญ่” แต่กลับมายื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนกับ “รุ่นน้อง”—มันก็เหมือนยอมรับเลยว่า “ฉันอยากเรียนจากเธอ” แบบไม่อายใคร!

คาคาชิช่วงนี้... ชักจะเปลี่ยนไปเยอะเกินไปแล้วมั้ง?

ไม่เพียงแต่เขาท้าสู้กับไมโตะ ไกเพื่อขอฝึกประตูแปดด่าน เขายังกลับไปฝึก ท่าดาบเขี้ยวขาว ที่เคยละทิ้งอีกด้วย!

ไมโตะ ไกมองดูแล้วก็รู้เลยว่า คาคาชิกำลังพยายามฝ่าความมืดในอดีตของตัวเอง และกำลังมุ่งหน้าสู่การเป็น “ตัวเองที่แข็งแกร่งที่สุด!”

"คาคาชิ! เพื่อนรักของฉัน นายทำได้ดีมาก!"

ไกยกนิ้วโป้งให้ พร้อมยิ้มฟันขาววาววับท่ามกลางแสงแดดจ้า

คาคาชิเหล่มองไกแบบงง ๆ—ว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิดอะไรอีกแล้วเนี่ย...

ความจริงคือ คาคาชิเริ่มฝึกหนักขึ้น เพราะ “เนตรวงแหวน” ของเขา สูบจักระอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขามีจักระไม่พอใช้มาตลอด ไม่สามารถพัฒนาวิชานินจาได้มากนัก

เพราะใช้จักระเปลืองสุด ๆ เขาจึงต้องหาทางพัฒนาตัวเองในด้านอื่น

ทางออกก็คือ... ท่าร่าง และ ดาบเขี้ยวขาว!

เขาจึงกลับมาฝึกวิชาที่เคยละทิ้ง พร้อมทั้งขอคำแนะนำจากไมโตะ ไกเกี่ยวกับวิชาแปดด่าน

ก่อนหน้านี้เขาเคยเรียนมาแล้ว แต่เปิดได้แค่ “ด่านแรก” เท่านั้น

เขาไม่เคยคิดจะพัฒนาวิชาท่าร่างมาก่อน แต่ตอนนี้ ถึงจะสายไปนิด—แต่แค่เปิดถึง “ประตูที่สี่” ได้สำเร็จ แล้วเอาไปผสานกับ เนตรวงแหวน และ ท่าดาบเขี้ยวขาว ได้ล่ะก็...

คาคาชิก็จะแกร่งถึงระดับ คาเงะ อย่างมั่นคง!

และจุดมุ่งหมายของคาคาชิก็ชัดเจน: จากที่เขาสืบข้อมูลมาล่าสุด การตายของพ่อเขา—ซาคุโมะ มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนหนึ่ง—นั่นก็คือ ชิมุระ ดันโซ!

แม้เขาจะเคยได้ยินคำพูดของนารูโตะมาก่อน แต่การ “ค้นพบด้วยตัวเอง” ย่อมหนักแน่นและน่าเชื่อถือกว่า!

และถ้าเขาจะทวงความยุติธรรมให้พ่อ เขาก็ต้อง “แข็งแกร่งพอ” เสียก่อน!

ยิ่งไปกว่านั้น ดันโซยังมี  ราก อยู่รอบตัวเต็มไปหมด แม้แต่ อุจิวะ ชิซุย ที่เปิด เนตรวงแหวนระดับกระจกเงา แล้ว ยังสู้ดันโซไม่ได้เลย!

คาคาชิเองจึงต้องหาทางเสริมพลังให้ตัวเอง... ไม่ว่าจะแม้ต้องไปขอความรู้จาก “รุ่นน้อง” ก็ตาม!

เขารู้ว่า ลีเป็นนินจาท่าร่าง แต่เขาก็รู้ด้วยว่า อุจิวะ ซาสึเกะ ในกลุ่มของนารูโตะน่ะ ต้องการ วิชาสายฟ้า และ พันปักษา ของเขาก็เข้ากับ เนตรวงแหวน ได้อย่างลงตัว!

จากการสังเกต เขาคิดว่าทั้งกลุ่มน่าจะยอมตกลง!

ก่อนที่ลีจะได้พูดอะไร ไมโตะ ไก ก็พูดแทรกขึ้นมา:

"คาคาชิ! ถึงนายจะกระตือรือร้นขึ้นช่วงนี้ แต่ศิษย์ของฉันคนนี้ เหมือนกับฉัน—ไม่ใช้วิชานินจา! ฉันเชื่อว่าเขาจะเป็นสุดยอดนินจาได้ โดยไม่ต้องพึ่งพาวิชานินจาเลย!"

คาคาชิไม่ตอบไก แต่พูดกับลีว่า

"ถ้านายคิดไว้เรียบร้อยแล้ว ก็มาหาฉันที่ลานฝึกนี้ได้เลยนะ"

จากนั้นเขาก็หันหลังกลับไปเริ่มฝึกของตัวเองต่อทันที

เขาต้องรีบ—เพราะ “เวลา” ของเขา มีจำกัด!

"คาคาชิ! เพื่อนรักของฉัน~ เรามาแข่งฝึกกันเถอะ!"

ไมโตะ ไกผู้มีพลังเหลือเฟือก็อดรู้สึกตื่นเต้นตามไม่ได้ พอเห็นคาคาชิในโหมดเอาจริง ก็ยิ่งชอบ!

ยังไงคาคาชิที่ขะมักเขม้นฝึกก็ยังดีกว่าคาคาชิที่เอาแต่นั่งอ่านหนังสือของจิไรยะทุกวันนั่นแหละนะ!

ไกเลยกระโดดเข้าไปร่วมฝึกด้วยอย่างเริงร่า!

ส่วนลี... ที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น ก็ได้แต่นิ่งคิดอย่างครุ่นคำนึง

ไมโตะ ไกนั้น ไม่เคยใส่ใจเรื่องการ “แลกเปลี่ยน” ระหว่างศิษย์กับใครอยู่แล้ว—เขา เชื่อใจคาคาชิ และ เชื่อใจลี!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….