บทที่ 240 - มิติอิสระของตำหนักสวรรค์

บทที่ 240 - มิติอิสระของตำหนักสวรรค์

หานเฉินกางแขนออก ดาบถังเลเวลหกสองเล่มปรากฏขึ้นในมือซ้ายและขวา

เขาย่อตัวลงเล็กน้อย

ปีกควันที่ด้านหลังกางออกพรึ่บ

ตู้ม!

หานเฉินดีดตัวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

เคร้ง!

ดาบถังทั้งสองเล่มถูกหมายเลข 10 รับไว้ได้

หานเฉินเห็นว่า ฝ่ามือที่หมายเลข 10 ยื่นออกมา นิ้วทั้งห้ากลายเป็นใบมีดคมกริบ

มนุษย์ดาบ!

หานเฉินตกใจ เขาเคยเจอมนุษย์ดาบมาก่อน ไม่นึกว่าวันนี้จะมาเจอความสามารถนี้อีก

หรือว่ามนุษย์ดาบคนนั้นยังไม่ตาย แต่กลับเข้าร่วมตำหนักสวรรค์แล้วฝีมือพัฒนาขึ้น?

ยังไม่ทันได้คิดต่อ การโจมตีของหมายเลข 15 ก็มาถึง ใบมีดลมขนาดยักษ์ตัดผ่าอากาศพุ่งใส่หานเฉิน

พลังงานสีฟ้าที่อัดแน่นรุนแรง จนร่างควันของหานเฉินยังไม่กล้ารับตรงๆ

หลังจากพลิกตัวหลบ หานเฉินก็ยิ่งสนใจในตัวตำหนักสวรรค์มากขึ้นไปอีก

การมีอยู่ของพวกนี้มันมีความแปลกประหลาดและเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลเต็มไปหมด

"งั้นมาดูกัน ว่าพวกแกจะรับการโจมตีเต็มกำลังของฉันได้ไหม!"

หานเฉินแสยะยิ้ม ร่างกายหายวับไปทันที

ประกายดาบวูบวาบ เส้นสีขาวนับไม่ถ้วนพาดผ่านอากาศ หานเฉินเปิดโหมดความเร็วสูงสุดระดมโจมตีทั้งสองคน

ไม่ว่าจะยังไง สองคนนี้ หานเฉินไม่คิดจะปล่อยให้กลับไปแน่

3825 ดาบ!

หานเฉินหยุดยืนห่างออกไป ขมวดคิ้วมองชุดคลุมสีขาวบนตัวพวกมัน

การโจมตีเต็มกำลังของเขา กลับทิ้งรอยไว้บนชุดคลุมแค่จางๆ เจาะเกราะไม่เข้าเลย

ชุดคลุมบ้าอะไรเนี่ย?

ทำไมมันเหนียวขนาดนี้

มีแค่จุดเดียวที่หานเฉินย้ำไปพันดาบ ถึงจะเจาะรูได้นิดหน่อย

แต่ตอนนี้รูนั้นกำลังค่อยๆ สมานตัว ชุดคลุมนี้มันโคตรโกง

"หรือว่าจะเป็น... ชุดคลุมเลเวล 7!" หานเฉินเดา และมั่นใจว่าต้องใช่แน่ๆ ในตำหนักสวรรค์ต้องมีผู้มีพลังพิเศษเลเวล 7 อยู่ และน่าจะเป็นสายซัพพอร์ตที่สร้างชุดคลุมนี้ขึ้นมาได้

งานเข้าแล้ว ไม่ใช่แค่มีตัวตนระดับเลเวล 7 อยู่จริง แต่ถ้าเป็นแบบนี้จะสู้ยังไง อีกฝ่ายแทบจะอมตะ

"แม่งเอ๊ย นิวเคลียร์ยังจะเอาอยู่ไหมเนี่ย..."

หานเฉินจนปัญญา อีกฝ่ายมุดหัวอยู่ในกระดองเต่า เขาทำได้แค่เป็นกระสอบทราย

ทั้งที่ฝีมือเหนือกว่า แต่ทำอะไรพวกมันไม่ได้เนี่ยนะ?

หานเฉินไม่เชื่อเรื่องโชคลาง เก็บดาบถัง แล้วยิ้มเหี้ยมหายตัวไปจากจุดเดิม

ผัวะ!

มือใหญ่ของหานเฉินคว้าหัวหมายเลข 15 ไว้ แล้วลากพุ่งทะลุเพดานห้องประชุม บินขึ้นสู่ท้องฟ้า

พร้อมกันนั้น

กลืนกิน!

แข็งแกร่ง... พลังงานในชุดคลุมมันหนาแน่นมาก การกลืนกินเป็นไปอย่างเชื่องช้าสุดขีด

หานเฉินจะเปลี่ยนไปจับมือ เพื่อดูดพลังงานจากร่างกายโดยตรง แต่กลับพบว่าปลายแขนเสื้อทั้งสี่ด้านของชุดคลุมมันหดรัดปิดสนิท แกะไม่ออก

"เชี่ยแม่ม กระดองเต่าของแท้เลยนี่หว่า!"

หานเฉินหัวเสีย ด้วยความเร็วการกลืนกินระดับนี้ ไม่รู้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะดูดพลังงานในชุดคลุมจนหมด

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ใช้แรงกระแทกซะเลย!"

หานเฉินทาบฝ่ามือลงบนอกของหมายเลข 15

คลื่นพลังกระแทก! ความสามารถที่ต่อยอดมาจากพลังกลืนกิน ที่หานเฉินเคยใช้ฆ่าโมซาซอรัส

ตู้ม!

คลื่นพลังกระแทกแบบจัดเต็มซัดเข้ากลางอกหมายเลข 15 ซัดจนหมายเลข 15 ร่วงดิ่งพสุธา

ตูม!

หมายเลข 15 กระแทกพื้นจนเกิดหลุมยักษ์ ราวกับอุกกาบาตตก

ตามมาติดๆ ด้วยระเบิดมือหนึ่งหมื่นลูกที่ถูกโปรยลงไปในหลุม

บึ้มๆๆๆ!

แรงระเบิดรุนแรงทำให้หลุมยักษ์ขยายกว้างและลึกลงไปอีก

ควันไฟลอยคลุ้ง จนมองไม่เห็นสถานการณ์ในหลุม

หมายเลข 10 บินเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้โจมตีหานเฉิน แต่ยืนมองหลุมยักษ์อยู่ห่างๆ ด้วยท่าทางตกตะลึง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงท่าทีประหลาดใจออกมาภายใต้หน้ากากอันเฉยเมย

ท่ามกลางควันไฟที่พวยพุ่ง ร่างหนึ่งค่อยๆ ลอยขึ้นมา

เขากุมหน้าอก ท่าทางเจ็บปวด

แต่ชุดคลุมสีขาวยังคงสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน เพียงแค่เปื้อนฝุ่นนิดหน่อย และฝุ่นเหล่านั้นก็กำลังหลุดร่วงออกไปอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าชุดนี้มีฟังก์ชันทำความสะอาดตัวเองด้วย

หานเฉินทำหน้า 'ว่าแล้วเชียว' ชุดบ้านี่มันของดีจริงๆ

แต่หมายเลข 15 ก็เจ็บหนักเอาเรื่อง

หมายเลข 10 มองหานเฉินแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปพาหมายเลข 15 เตรียมชิ่งหนี

ชัดเจนว่าพลังรบของหานเฉินเกินความคาดหมายของพวกเขาไปไกล

แต่หานเฉินไม่มีทางปล่อยให้หนีไปง่ายๆ

เขาพุ่งเข้าไปอีกครั้ง หมายเลข 10 เข้ามาขวาง และเปิดฉากต่อสู้ระยะประชิดกับหานเฉิน

คนบนพื้นมองกันตาค้าง การต่อสู้ระดับนี้ มันเกินขอบเขตความเข้าใจของพวกเขาไปแล้ว

ปกติที่คิดว่าตัวเองแน่ ตอนนี้รู้สึกเหมือนขยะเปียกที่พร้อมจะโดนลูกหลงตายได้ทุกเมื่อ

ขณะที่หานเฉินกำลังนัวเนียอยู่กับหมายเลข 10 หมายเลข 15 ก็ร่อนลงพื้นอย่างทุลักทุเล

เขาเอามือยันพื้น รีดเร้นพลังงานทั่วร่าง

เสียงตวาดเบาๆ ดังขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเปล่งเสียงออกมาตั้งแต่ปรากฏตัว

พลังงานสีฟ้าหมุนวนรอบตัวเขา มากขึ้นเรื่อยๆ เร็วขึ้นเรื่อยๆ

จนสุดท้าย ก่อตัวเป็นพายุทอร์นาโดขนาดยักษ์ และขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้าย กลายเป็นพายุสูงเสียดฟ้าหลายสิบชั้น

ทอร์นาโดกลืนกินหานเฉินและหมายเลข 10 เข้าไป ทั้งสองคนยังคงแลกหมัดกันอยู่ใจกลางพายุ

พูดให้ถูกคือ หานเฉินไล่ทุบหมายเลข 10 อยู่ฝ่ายเดียว แต่เจาะเกราะไม่เข้า

ทั้งสองไล่ล่ากันในพายุ หมายเลข 15 ที่อยู่ตรงจุดศูนย์กลางบนพื้นดิน ก็เงยหน้ามองทั้งสองคนบนฟ้า

หานเฉินสังเกตเห็นทอร์นาโดยักษ์นี้แน่นอน แต่เขาไม่สนใจ ยังคงระดมโจมตีใส่หมายเลข 10 อย่างบ้าคลั่ง

ผัวะ!

หานเฉินถีบเข้ากลางอกหมายเลข 10 ส่งร่างหมายเลข 10 กระเด็นหายเข้าไปในกำแพงลมของทอร์นาโด

"แย่ละ!"

หานเฉินตกใจ หมายเลข 10 ถูกพายุพัดพาเปลี่ยนตำแหน่งไปอย่างรวดเร็ว แทบจะในพริบตา หานเฉินก็คลาดสายตาจากหมายเลข 10

พอก้มลงมอง หมายเลข 15 ที่อยู่ตรงจุดศูนย์กลางบนพื้น ก็หายตัวไปแล้วเช่นกัน

"หนีไปแล้วเหรอ..."

หานเฉินลอยตัวอยู่ในพายุ มองดูเกลียวลมสูงเสียดฟ้า แล้วหัวเราะเบาๆ "เล่นใหญ่ขนาดนี้ เพื่อหนีเนี่ยนะ? ดูท่าตำหนักสวรรค์ก็งั้นๆ แหละ"

"แต่ว่า... พวกแกหนีไม่พ้นหรอก..."

หานเฉินมั่นใจเต็มเปี่ยม ราวกับทุกอย่างอยู่ในการคำนวณ...

ควัน!

ควบแน่น!

คลื่นพลังกระแทก!

ตู้ม!

พายุทอร์นาโดถูกเจาะเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ แม้จะมีลมกรรโชกอยู่บ้าง แต่ก็ทำอะไรหานเฉินในร่างควันควบแน่นไม่ได้

หานเฉินพุ่งทะลุพายุออกมา มองดูเงาหลังเล็กจิ๋วของหมายเลข 10 และ 15 ไกลลิบๆ ด้วยรอยยิ้ม

ส่วนทอร์นาโดนั่น ช่างหัวมัน ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นเขา ปล่อยให้มันอาละวาดไปเถอะ ยิ่งยับเยินยิ่งดี

อีกด้านหนึ่ง

หมายเลข 10 หิ้วหมายเลข 15 บินหนีไปเงียบๆ ทอร์นาโดเมื่อกี้ผลาญพลังงานหมายเลข 15 จนเกลี้ยง แถมยังบาดเจ็บหนัก บินเองไม่ไหวแล้ว

พวกเขารีบหนีออกจากสนามรบ มุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง

เมื่อเลี้ยวผ่านหุบเขาแห่งหนึ่ง พวกเขารีบร่อนลงพื้น หมายเลข 10 หยิบแท่งสีดำออกมาแท่งหนึ่ง จิ้มไปในอากาศ แท่งสีดำนั้นราวกับแทงทะลุมิติ

ระลอกคลื่นสั่นไหว ประตูมิติปรากฏขึ้น

หมายเลข 10 พาหมายเลข 15 รีบเดินเข้าไป

จากนั้นประตูมิติก็ปิดลง...

หลังต้นไม้ใหญ่ขนาดสามคนโอบ หานเฉินค่อยๆ เดินออกมา

มองดูระลอกคลื่นมิติที่ยังหลงเหลืออยู่ หานเฉินหรี่ตาลง

ตำหนักสวรรค์มีมิติอิสระเป็นของตัวเองเหมือนกับเขาจริงๆ ด้วย

[จบแล้ว]