บทที่ 190 - ผู้มีพลังพิเศษจิตป่วย

บทที่ 190 - ผู้มีพลังพิเศษจิตป่วย

อีกด้านหนึ่ง มนุษย์กิ้งก่าและมนุษย์หมูป่าวิ่งหนีตายกันอย่างไม่คิดชีวิตบนพื้นหิมะ พละกำลังร่างกายที่แข็งแกร่งทำให้หิมะใต้เท้ากระเด็นไปข้างหลังเป็นทางยาว แต่ต่อให้พวกเขาเป็นผู้มีพลังพิเศษเลเวลสี่และวิ่งเร็วแค่ไหน ก็ยังเร็วไม่เท่าหานเฉินที่บินอยู่บนฟ้า

"มันตามมาแล้ว!" มนุษย์กิ้งก่าเหลือบมองท้องฟ้าด้านหลัง ก็เห็นหานเฉินที่พุ่งตามมาด้วยความเร็วสูง ทำให้เขาขวัญหนีดีฝ่อ แม้จะเป็นเลเวลสี่เหมือนกัน แต่แรงกดดันที่หานเฉินปล่อยออกมานั้นน่ากลัวเกินไป

ปัง ปัง ปัง!

กระสุนปืนเอ็ม 416 พุ่งโจมตีมาจากด้านหลัง ทำให้ทั้งสองตกใจรีบกระโดดหลบไปคนละทางเพื่อหลบหนีกระสุนปริศนา ก่อนหน้านี้ที่หน้าประตูสำนัก พวกเขาเห็นอานุภาพของอาวุธปืนประหลาดมาแล้ว มันมีพลังทำลายล้างที่ไม่ควรจะมี ทำให้พวกเขาไม่กล้าเอาตัวไปรับกระสุน

แต่พอทั้งสองมองเห็นหานเฉินชัดๆ ก็ต้องตะลึง เพราะหานเฉินยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ สองมือถือปืนไรเฟิลจู่โจมกราดยิงไม่ยั้ง พอกระสุนหมดปืนก็หายไป แล้วปืนกระบอกใหม่ก็โผล่มาแทนที่ทันที ยิงต่อเนื่องแบบไร้รอยต่อ ทำให้มนุษย์กิ้งก่าและมนุษย์หมูป่าต้องกระโดดหลบไปมาเหมือนมดบนกระทะร้อน

ส่วนหานเฉินก็เหมือนแมวหยอกหนู ตอนนี้เขากำลังเล่นสนุกกับเหยื่อ

ฟึ่บ ฟึ่บ!

ในจังหวะที่ทั้งสองกระโดดลอยตัวอยู่กลางอากาศและเปลี่ยนทิศทางไม่ได้ หานเฉินก็ยิงจรวดสองลูกออกไป

ตูม!

เสียงระเบิดดังสนั่น มนุษย์หมูป่าที่เทอะทะกว่าโดนจรวดเข้าเต็มเปา ขนแข็งทั่วตัวลุกชัน เขาใช้ส่วนหลังที่แข็งที่สุดรับแรงระเบิด แต่ก็ยังโดนแรงอัดกระเด็นไปไกล

ควันไฟฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นอาการของมนุษย์หมูป่า แต่มนุษย์กิ้งก่าก็ไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไปช่วย เขาเลือกที่จะหนีต่อทันที เพราะลำพังตัวเขาเองก็ไม่มีปัญญาจะช่วยใครได้

หานเฉินบินไปอยู่เหนือร่างมนุษย์หมูป่า มองดูมันนอนกระอักเลือดอยู่บนพื้น เห็นได้ชัดว่ามนุษย์หมูป่าบาดเจ็บ แต่ร่างกายยังครบ 32 ไม่ได้โดนระเบิดเละเป็นชิ้นๆ แสดงให้เห็นว่าร่างกายของผู้มีพลังพิเศษเลเวลสี่นั้นถึกทนมากพอที่จะรอดชีวิตจากจรวดได้

แต่จรวดเป็นแค่หนึ่งในวิธีการโจมตีเล็กน้อยของหานเฉินเท่านั้น พอเห็นสภาพมนุษย์หมูป่า หานเฉินก็เริ่มการโจมตีระลอกต่อไปทันที พวงระเบิดมือสองพวงถูกโยนใส่ร่างมนุษย์หมูป่า

ระเบิดมือเลเวลสี่แต่ละลูกมีพลังโจมตีเทียบเท่าการโจมตีของผู้มีพลังพิเศษเลเวลสี่ และพวงระเบิดสองพวงนี้มีระเบิดรวมกันถึงสี่สิบลูก นี่เป็นแค่พวงระเบิดขนาดเล็กที่หานเฉินทำไว้ แต่มันก็เกินพอแล้ว

ตูม ตูม ตูม!

เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง มนุษย์หมูป่าร้องโหยหวนได้แค่คำเดียว ร่างกายก็แหลกสลายกลายเป็นเศษเนื้อปลิวว่อน

"เสียดายที่พลังกลืนกินของฉันยังอัปเกรดไม่ได้ ระเบิดทิ้งไปแบบนี้เสียของชะมัด"

หานเฉินบ่นพึมพำ แล้วรีบพุ่งตามมนุษย์กิ้งก่าไป ตอนนี้เห็นหลังไวๆ ห่างออกไปเป็นกิโลแล้ว แค่ไม่กี่วินาทีมันวิ่งไปได้ไกลขนาดนี้

หานเฉินยิ้มแล้วเร่งความเร็วตามไป ไม่นานก็ตามทัน

"ท่านหาน! ไว้ชีวิตด้วย! ผมไม่ได้ฆ่าคนของคุณ ผมแค่มาเป็นไม้ประดับให้หวังเซินเฉยๆ ผมสำนึกผิดแล้ว!"

มนุษย์กิ้งก่าคุกเข่าลงกับพื้นดังตึง เขาตรองดูแล้วว่าหนีก็ไม่พ้น สู้ก็ไม่ไหว เลยเลือกที่จะคุกเข่าขอชีวิต

หานเฉินมองมนุษย์กิ้งก่าที่โขกหัวขอขมาไม่หยุดด้วยสายตาเย็นชา ค่อยๆ ร่อนลงจอดตรงหน้า

"เป็นถึงผู้มีพลังพิเศษเลเวลสี่ ทำไมกระจอกแบบนี้" หานเฉินพูดเหยียดหยาม "เก่งแต่รังแกคนไม่มีทางสู้สินะ"

"ถ้าฉันเดาไม่ผิด คนที่ถูกแกข่มเหงจนตายคงมีไม่น้อย ตามรับใช้ตระกูลหวัง คงทำเรื่องชั่วๆ มาเยอะ เคยคิดจะไว้ชีวิตเหยื่อบ้างไหมล่ะ?"

หานเฉินเยาะเย้ยอย่างไร้ความปรานี ไม่มีความเห็นใจให้กับการขอร้องของมันเลยแม้แต่น้อย เพราะตอนอยู่ที่หน้าประตู ซ่างกวนอวิ๋นแอบกระซิบเขามาแล้วว่า ไอ้กิ้งก่ากับหมูป่านี่มันเลวระยำต่ำช้า อาศัยว่าตัวเองเก่งกว่าคนอื่น เที่ยวฆ่าคน แย่งผู้หญิง แถมยังชอบทำเรื่องบัดสีต่อหน้าสามีหรือครอบครัวเหยื่อเพื่อความสะใจ เป็นพวกเดรัจฉานที่ทำชั่วได้ทุกรูปแบบ

หานเฉินเดินเข้าไปใกล้มนุษย์กิ้งก่าในระยะสองเมตร

"คนระยำอย่างแก มีชีวิตอยู่ก็เปลืองอากาศ ตายไปก็รกพื้นดิน จะให้ฉันลงมือฆ่าแกก็เปลืองแรง ไปตายซะเองไป๊!"

หานเฉินด่าโดยไม่มีคำหยาบ แต่กดหัวมนุษย์กิ้งก่าจนจมดิน

ทันใดนั้น แววตาที่ก้มต่ำของมนุษย์กิ้งก่าก็เปล่งประกายอำมหิต พลังกระโดดของสายสัตว์ป่านั้นยอดเยี่ยมมาก ระยะห่างแค่สองเมตรสำหรับเขาก็เหมือนประชิดตัว

ชั่วพริบตาเดียวเขาก็พุ่งมาถึงตัวหานเฉิน กระบองพลังงานในมือปรากฏขึ้นแล้วแทงสวนเข้าไปที่หัวใจของหานเฉินอย่างจัง

"พูดมากนักนะ ยังกล้าด่ากูอีกเหรอ" ใบหน้าที่ดูเหมือนสัตว์ร้ายของมนุษย์กิ้งก่าแนบชิดกับจมูกหานเฉิน จ้องมองแววตาไม่อยากจะเชื่อของหานเฉินด้วยความสะใจ

"สายตาที่หวาดกลัวความตายนี่แหละ ที่ทำให้กูฟินที่สุด" มนุษย์กิ้งก่ายิ้มแสยะแล้วพูดช้าๆ "โดยเฉพาะความรู้สึกตอนฆ่ายอดฝีมือแบบมึง มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์กูสุดๆ!"

มนุษย์กิ้งก่าจ้องตาหานเฉินอย่างหลงใหล "กลัวอีกสิ! กลัวให้มากกว่านี้!"

"ฮ่าๆๆ!"

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!

จู่ๆ เชือกควันห้าเส้นก็โผล่ออกมา มัดร่างมนุษย์กิ้งก่าไว้แน่น ตรึงเขาไว้กับที่ เสียงหัวเราะของมนุษย์กิ้งก่าชะงักกึก เขาหันไปมองกระบองพลังงานที่เสียบคาอกหานเฉินด้วยความตกใจ

เห็นแค่ว่ารอบๆ กระบองพลังงานมีควันลอยฟุ้ง ควันพวกนั้นยึดกระบองไว้แน่น ดูเหมือนแทงเข้าเนื้อ แต่จริงๆ แล้วหานเฉินเปลี่ยนร่างเป็นควันไปนานแล้ว และตอนที่กระบองแทงมา เขาก็ควบคุมให้ร่างกายส่วนนั้นกลวงโบ๋ ให้กระบองลอดผ่านแล้วค่อยล็อคไว้

มนุษย์กิ้งก่าเงยหน้ามองตาหานเฉินอีกครั้ง ไหนล่ะความกลัว ไหนล่ะความไม่อยากจะเชื่อ!

"มึงหลอกกู?" คราวนี้เป็นทีของมนุษย์กิ้งก่าที่ถามด้วยความไม่อยากเชื่อบ้าง

"มึงกล้าหลอกกูเหรอ!" มนุษย์กิ้งก่าคำรามด้วยความโกรธ

สภาพของมันตอนนี้ เหมือนอุตส่าห์ออกแรงถอดกางเกงสาวสวยแล้วเพิ่งมารู้ว่ามีงวง ความผิดหวังอย่างรุนแรงทำให้มนุษย์กิ้งก่าคลุ้มคลั่งและโกรธจัด

หานเฉินมองไอ้โรคจิตตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ค่อยๆ ดึงดาบถังออกมา จ่อไปที่หัวใจของมัน

"คราวนี้ตาแกแสดงความกลัวบ้างแล้ว..."

หานเฉินยิ้มมุมปาก ค่อยๆ กดปลายดาบแทงเข้าไปช้าๆ

ความเจ็บปวดแล่นพล่าน มนุษย์กิ้งก่าหนังหัวชาพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่เชือกควันมัดแน่นจนขยับไม่ได้ ทำได้แค่มองปลายดาบที่ขยับเข้าหาหัวใจตัวเองทีละนิด

"ไม่! กูไม่อยากตาย!"

มนุษย์กิ้งก่าแลบลิ้นสองแฉกออกมา แหงนหน้าคำรามก้องฟ้า

จนกระทั่งดาบถังในมือหานเฉินทะลวงร่างมันจนมิดด้าม

หัวใจถูกทำลาย มนุษย์กิ้งก่าไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาอีก ดวงตาที่ถลนออกมาเพราะแรงเกร็งจ้องมองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าค้างอยู่อย่างนั้น

ตุบ!

พอคลายเชือกควัน ร่างของมนุษย์กิ้งก่าก็ล้มตึงลงกับพื้น

หานเฉินโยนพวงระเบิดใส่ศพมัน แล้วบินขึ้นฟ้าอย่างสบายอารมณ์

ตูม!

ผู้มีพลังพิเศษเลเวลสี่อีกคนจบชีวิตลง!

"ในตัวพวกมันมีผลึกพลังงานไม่ใช่เหรอ? นายไม่เอามาล่ะ?" ซ่างกวนอวิ๋นที่บินตามมาถามขึ้น

หานเฉินแบมือออก ผลึกพลังงานสีฟ้าบริสุทธิ์สองก้อนปรากฏขึ้น ที่แท้หานเฉินแอบควักผลึกพลังงานของทั้งสองคนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

[จบแล้ว]