บทที่ 160 - เป็นพระเจ้าที่บดขยี้ทุกสิ่ง

บทที่ 160 - เป็นพระเจ้าที่บดขยี้ทุกสิ่ง

"งั้นฉันจะเป็นพระเจ้าที่บดขยี้ทุกสิ่งเอง!"

หานเฉินเงยหน้ามองท้องฟ้า ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ดูเหมือนจะอวดดี แต่เขามีทุนรอนพอที่จะพูดแบบนั้น

ในฐานะผู้มีพลังพิเศษเลเวลสี่ที่แข็งแกร่ง หานเฉินมีดีพอที่จะเยาะเย้ยโลกใบนี้

ซ่างกวนอวิ๋นมองหานเฉินที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิม แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

ถึงหานเฉินจะยังไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน แต่จากคำพูดของเขาก็พอจะฟังออก

เขาเลือกสำนักผู้มีพลังพิเศษ

สิ่งนี้ทำให้ซ่างกวนอวิ๋นวางใจลงได้

ถ้าหานเฉินเลือกจะไปเข้ากับพวกตระกูลใหญ่ จริงๆ แล้วเขาก็คงขัดขวางไม่ได้

เพราะทั้งคู่ต่างก็เป็นผู้มีพลังพิเศษเลเวลสี่ เพียงแต่หานเฉินยังไม่รู้ระดับพลังที่แท้จริงของซ่างกวนอวิ๋น

ถ้าต้องสู้กันจริงๆ ซ่างกวนอวิ๋นก็ไม่กล้าการันตีว่าจะเอาชนะหานเฉินได้

สำหรับพลังการต่อสู้ของหานเฉิน ซ่างกวนอวิ๋นเองก็ไม่ได้รู้ลึกซึ้งนัก แต่ตอนสู้กับโมซาซอรัส คลื่นพลังงานทำลายล้างที่หานเฉินปล่อยออกมานั้นน่ากลัวมาก

ซ่างกวนอวิ๋นเคยประเมินคลื่นพลังงานนั้นอยู่นาน ก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าจะรับมันได้โดยไร้บาดแผล

ตั้งแต่นั้นมา ซ่างกวนอวิ๋นก็ให้ความสำคัญกับความแข็งแกร่งของหานเฉินมาตลอด พอรู้ว่าหวังเหมี่ยนไปหาเรื่องหานเฉิน เขาก็สังหรณ์ใจว่าเรื่องคงจบไม่สวย

เขาไม่ได้ห่วงความปลอดภัยของหานเฉิน แต่ห่วงว่าหานเฉินจะลงมือฆ่าคน

แต่ผลลัพธ์ก็เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ คนตระกูลหวังตายเรียบ

หานเฉินไม่รับสายเขา ไม่รอเขามาถึง แถมยังจงใจลงมือเชือดทิ้งทั้งหมดก่อนที่เขาจะมาถึง

เดิมทีซ่างกวนอวิ๋นก็แอบตำหนิความมุทะลุของหานเฉินอยู่ในใจ ถึงขั้นเคยคิดจะตัดหางปล่อยวัด

แต่พอรู้ว่าหานเฉินเป็นผู้มีพลังพิเศษเลเวลสี่ ความขุ่นข้องหมองใจในอกของซ่างกวนอวิ๋นก็หายวับไปทันที

เรื่องที่หานเฉินลงมือฆ่าคนโดยไม่เกรงใจใคร ก็ไม่ใช่เรื่องต้องกังวลอีกต่อไป

เพราะความแข็งแกร่งของเขามันประจักษ์ชัดอยู่แล้ว

ซ่างกวนอวิ๋นถึงขั้นแอบอิจฉาหานเฉิน อิจฉาความหนุ่มแน่นและความห้าวหาญของเขา

ถึงตัวเขาเองจะเป็นเลเวลสี่เหมือนกัน แต่ไม่เคยแสดงด้านที่ดุดันออกมาเลย เจอใครก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่มีมาดข่มขวัญแบบที่ยอดฝีมือควรจะมี

"เฮ้อ คนวัยกลางคน แก่แล้วก็คือแก่แล้วจริงๆ..." ซ่างกวนอวิ๋นเงยหน้ามองฟ้า ถอนหายใจออกมา

หานเฉินก้มมองซ่างกวนอวิ๋นด้วยความงุนงง ทำไมจู่ๆ ตาแก่คนนี้ถึงมาดราม่าซะงั้น

"คุณซ่างกวน เป็นอะไรไปครับ หรือเมียที่บ้านบ่นว่าเรื่องบนเตียงไม่ไหวแล้ว?" หานเฉินถามหยั่งเชิง ปากก็ถามไป ขาก็ถอยหลังกรูดไปอย่างรวดเร็ว

การถอยของเขาฉลาดมาก เพราะจู่ๆ แสงสีเงินก็พุ่งเข้ามา หมายหัวที่หน้าแสกหน้าของหานเฉิน

หานเฉินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความคมกริบทันที

แถมแก้มของเขายังรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ เหมือนโดนมีดกรีด ราวกับว่าวินาทีถัดไปหน้าจะแหก

"นี่มันกระบี่? มันทำร้ายฉันได้!" หานเฉินตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงอันตรายจากพลังพิเศษที่คุกคามเขาได้จริงๆ

"ที่แท้พลังของตาลุงนี่ก็คือกระบี่! เท่ชะมัด!" หานเฉินอุทานในใจ พลางเตรียมรับมือ

ถึงจะรู้ว่าซ่างกวนอวิ๋นไม่ได้จะทำร้ายเขาจริงๆ แต่ก็ต้องงัดฟอร์มการต่อสู้เต็มร้อยออกมา

ปุ้ง!

ร่างของหานเฉินระเบิดออก ควันหนาทึบปกคลุมพื้นที่ทันที

หลังจากอัปเกรดเป็นเลเวลสี่ ควันของเขาก็ยิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ปืนบาเร็ตกระบอกหนึ่งค่อยๆ โผล่ออกมาจากด้านหลังหัวของซ่างกวนอวิ๋น แต่ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่ได้ยิง แล้วก็ค่อยๆ หดกลับไป

ไม่ใช่ว่าหานเฉินกลัวซ่างกวนอวิ๋นบาดเจ็บ แต่เป็นเพราะทั่วร่างของซ่างกวนอวิ๋นแผ่รังสีความคมกริบออกมา เหมือนสวมชุดเกราะหนามล่องหน

ควันที่ปกคลุมทั่วบริเวณก็คือร่างกายของหานเฉิน ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งตัว

แถมปากกระบอกปืนบาเร็ต ภายใต้อิทธิพลของรังสีคมกริบ ทำให้หานเฉินเล็งระยะประชิดไม่ได้เลย

ด้วยความจำยอม หานเฉินรีบถอยฉากออกมา พร้อมกับเก็บควันกลับคืน ความเจ็บปวดถึงได้หายไป

หานเฉินปรากฏตัวห่างจากซ่างกวนอวิ๋นสิบเมตรด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สมองประมวลผลแผนการต่อสู้ใหม่อย่างรวดเร็ว

ในเมื่อเข้าประชิดตัวไม่ได้ ก็ต้องโจมตีระยะไกล อาศัยความเร็วเข้าสู้

ปีกควัน!

[จบแล้ว]