บทที่ 140 - แก๊งหมาป่าหิวโซ

บทที่ 140 - แก๊งหมาป่าหิวโซ

หานเฉินไม่ยอมผ่อนแรง ยังคงตั้งหน้าตั้งตาดูดพลังงานของโมซาซอรัสต่อไป

"ระบบ เอาพลังที่ดูดมาไปอัปเกรดพลังควันที"

[ระบบ: ไม่สามารถอัปเกรดได้ พลังควันเป็นพลังที่คัดลอกมา จัดอยู่ในหมวดพลังฝ่ายแดง]

"อ้าว แล้วฉันจะเอาพลังเยอะแยะขนาดนี้ไปทำแมวอะไร?"

[ระบบ: สามารถใช้เลื่อนระดับพลังกลืนกินได้ ค่าพลังงานปัจจุบันยังไม่เพียงพอต่อการเลื่อนระดับ]

"แล้วอัปพลังกลืนกินสูงๆ จะมีประโยชน์อะไรวะ?"

[ระบบ: พลังพิเศษทุกชนิดมีประโยชน์ในตัวของมัน หากใช้ให้ดี ย่อมกลายเป็นตัวตนที่แข็งแกร่ง]

"เออๆ ไม่ต้องมาสอนจริยธรรม หุบปากไปเลย!"

หานเฉินเถียงกับระบบไป แต่ก็ยังดูดพลังไม่หยุด

ตอนนั้นเอง โมซาซอรัสเริ่มรู้สึกถึงความว่างเปล่าในร่างกาย

มันเริ่มกระวนกระวาย

โมซาซอรัสเลิกไล่ตามเฮลิคอปเตอร์ แต่มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง ทว่าไม่เจอสิ่งผิดปกติ

ด้วยความจนปัญญา มันจึงเริ่มดำดิ่งลงสู่ผืนน้ำ ยังไงซะในน้ำก็คือถิ่นของมัน ทำให้มันรู้สึกปลอดภัยกว่า

หานเฉินเห็นท่าไม่ดี ร้องเชี่ยในใจ!

เขาตามมันลงน้ำไปไม่ได้แน่ จึงจำใจต้องรีบบินผละออกจากตัวโมซาซอรัส ลอยตัวอยู่กลางอากาศ

หานเฉินมองมือตัวเอง พลังดูดกลืนของฝ่ายน้ำเงิน เขาสัมผัสได้ว่าอีกนิดเดียวก็จะขึ้นเลเวล 5 แล้ว

และในตัวโมซาซอรัสยังมีพลังงานเหลืออีกเพียบ การที่ดูดต่อไม่ได้นี่มันน่าเสียดายสุดๆ

จะหาแหล่งพลังงานมหาศาลขนาดนี้ได้อีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

นี่มันพาวเวอร์แบงก์เคลื่อนที่ชัดๆ

ตอนนี้พาวเวอร์แบงก์กำลังจะหนีไปแล้ว

หานเฉินยอมเผยร่างจริงกลางอากาศ พยายามล่อให้มันโผล่มา

แต่มันดำดิ่งลงทะเลลึกไปแบบไม่หันหลังกลับ

แม้แต่แสงสีฟ้าก็มองไม่เห็นแล้ว

หานเฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่ บินกลับไปที่เฮลิคอปเตอร์

ชี้ทิศทางให้หยางเถียนเถียนบินมุ่งหน้าไปเมืองไห่ซื่อ

ส่วนตัวเขาทิ้งตัวลงนอนแผ่ที่เบาะหลัง การหนีตายคืนนี้เขาแบกภาระอยู่คนเดียว พอได้พักความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามา

พอเฮลิคอปเตอร์บินห่างออกไป โมซาซอรัสถึงค่อยๆ โผล่หัวขึ้นมา มองไปทางที่เครื่องบินหายลับไป แล้วว่ายตามไปอย่างอาฆาต...

หยางเถียนเถียนขับเครื่องบินอย่างนิ่มนวล ไม่กล้าซิ่ง เพราะเห็นหานเฉินหลับปุ๋ยไปแล้ว

ขนาดเสียงใบพัดดังสนั่นยังปลุกเขาไม่ตื่น

เธอเลยพยายามประคองเครื่องให้นิ่งที่สุด ให้สามีได้พักผ่อนเต็มที่

เจ้าแมวส้มข้างๆ ก็มองหานเฉินตาแป๋ว ไม่เข้ามาวุ่นวาย รู้ความสุดๆ

จนกระทั่งรุ่งสาง แสงอาทิตย์แรกสาดส่อง หยางเถียนเถียนก็มองเห็นเส้นขอบฟ้าสีขาวอยู่ไกลลิบ

เธอตื่นเต้นจนเผลอเร่งเครื่อง

นั่นหมายความว่า หลังจากพยายามมาหลายวัน ในที่สุดพวกเธอก็จะได้กลับบ้านแล้ว

"สามีคะ เราจะถึงบ้านแล้ว!"

หานเฉินนั่งเอนหลังแบบขี้เกียจๆ มือคียบุหรี่สูบ อีกมือลูบหัวเจ้าส้ม

"หวานใจ ใจเย็นๆ ขับดีๆ" หานเฉินเตือน รู้สึกว่าวิญญาณนักซิ่งสาวของเธอกำลังจะตื่น

หยางเถียนเถียนพยักหน้าหงึกๆ แล้วกดโทรศัพท์หาฉินเหยา

"พี่หมอคะ เราจะถึงบ้านแล้วนะ!"

"อะไรนะ? มีคนกำลังโจมตีบ้านเราเหรอ?"

"พวกเราจะรีบกลับเดี๋ยวนี้ พี่อดทนไว้นะ!"

หยางเถียนเถียนตะโกนลั่น แล้วกระชากคันเร่งเฮลิคอปเตอร์จนสุด

"สามี!" หยางเถียนเถียนหันมาเรียกเสียงเครียด

"ได้ยินแล้ว กลับบ้านด่วนที่สุด!" หานเฉินเสียงเข้ม

พูดจบ หานเฉินก็รีบโทรหาฉินเหยาเพื่อถามรายละเอียด

"สามีคะ ฉันคิดถึงคุณ" ฉินเหยาเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้

"พวกมันเป็นกลุ่มผู้มีพลังพิเศษมนุษย์หมาป่า มีสิบคน เรียกตัวเองว่า 'แก๊งหมาป่าหิวโซ' "

"แต่ตอนนี้พวกมันแค่ล้อมบ้านเจรจาอยู่ ยังไม่ได้บุกเข้ามา"

ฉินเหยารายงานสถานการณ์

หานเฉินถามต่อ "ฝีมือพวกมันเป็นไง? ได้ปะทะกันบ้างหรือยัง?"

"ต้าสงเคยสู้กับพวกมัน หัวหน้าพวกมันเก่งมาก คนอื่นสู้ต้าสงไม่ได้" ฉินเหยาบอก

"โอเค เข้าใจแล้ว เราจะรีบไปให้เร็วที่สุด พวกเธอถ่วงเวลาไว้ อย่าเพิ่งวู่วาม" หานเฉินกำชับทิ้งท้ายแล้ววางสาย

ตอนนี้หานเฉินโกรธจนเลือดขึ้นหน้า กล้าดียังไงมาแตะต้องคนในครอบครัวของเขา ไอ้พวกหมาป่าพวกนี้ต้องตายสถานเดียว

ชายฝั่งเมืองไห่ซื่ออยู่ตรงหน้าแล้ว...

หมู่บ้านเจียหยวน วิลล่า 002

"พวกเราแค่อยากหาที่ซุกหัวนอน ถ้าพวกคุณยอมให้พวกเราเข้าไป รับรองว่าจะไม่ทำร้ายใคร" มนุษย์หมาป่าขนสีน้ำตาลพูดด้วยรอยยิ้ม

ฉินเหยายืนมองอยู่ที่หน้าต่าง ตอบเสียงแข็ง "ที่นี่คือบ้านของเรา ไม่ต้อนรับคนนอก เชิญพวกคุณออกไปเดี๋ยวนี้"

"คนสวย พูดจาอย่าให้มันเด็ดขาดนักสิ ตอนนี้เราอุตส่าห์พูดดีๆ ด้วยเพราะเห็นแก่หน้า หวังว่าพวกคุณจะรู้กาลเทศะบ้าง"

"อีกอย่าง ลูกพี่เราก็ถูกใจเธอด้วย มีพวกเราคุ้มครอง พวกเธอถึงจะรอดในวันสิ้นโลกได้ ไม่งั้นคนสวยๆ อย่างเธอคงตายศพไม่สวยแน่" หมาป่าขู่แกมหัวเราะ แต่ความอดทนเริ่มจะหมดลง

ตอนนี้เจรจากันมาเป็นชั่วโมงแล้ว

"ที่เรายังไม่บุกเข้าไป ก็เพราะไม่อยากทำลายบ้านสวยๆ แบบนี้ ถ้าพวกเธอยังดื้อด้าน เราคงต้องใช้กำลัง"

หมาป่ายื่นคำขาด เพราะหัวหน้าของพวกมันหมดความอดทนแล้ว

ในเมื่อไม่ได้ครอบครองที่ซุกหัวนอนอุ่นๆ ดีๆ ก็ทำลายมันซะ แล้วก็ฆ่าไอ้พวกคนในบ้านที่ไม่รู้จักบุญคุณให้หมด

ฉินเหยาขมวดคิ้ว "ขอเวลาเราตัดสินใจสองชั่วโมง"

ในใจฉินเหยาคำนวณแล้ว สองชั่วโมงน่าจะพอให้หานเฉินกับหยางเถียนเถียนกลับมาทัน

"ไม่ได้หรอกคนสวย เธอต่อรองมากไปแล้ว ให้เวลาห้านาที" หมาป่าบอก

"หนึ่งชั่วโมง!" ฉินเหยาพยายามยื้อ ขอแค่มีเวลาเพิ่ม ความหวังที่จะรอดก็เพิ่มขึ้น เธอต้องปกป้องทุกคนในบ้านให้ได้

ใครจะคิดว่าหมาป่าจะหมดความอดทนโดยสิ้นเชิง มันพูดเสียงเย็น "สามนาที!"

ฉินเหยาหุบปากเงียบ เธอรู้ว่าหมดหนทางเจรจาแล้ว

ต้าสงที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดด้วยความโกรธ "คุณฉินเหยา ให้ผมออกไปสู้ตายกับพวกมันเถอะ!"

ฉินเหยามองต้าสงที่มีผ้าพันแผลเต็มตัว ส่ายหน้าแล้วบอกว่า "อย่าใช้อารมณ์ คุณคนเดียวสู้พวกมันไม่ไหวหรอก"

ก่อนหน้านี้ต้าสงวิ่งออกไปสู้ โดนหัวหน้ามันซัดจนน่วม โชคดีที่หนีกลับมาได้ แต่ตอนนี้แทบไม่เหลือสภาพต่อสู้แล้ว

ตอนนี้ได้แต่หวังให้หานเฉินกับหยางเถียนเถียนกลับมาทันเวลา

"ครบสามนาทีแล้ว บอกคำตอบมา" หมาป่าพูด เขี้ยวในปากเริ่มงอกยาวออกมา

ฉินเหยาอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ทันใดนั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มมาแต่ไกล

[จบแล้ว]