บทที่ 80 - ครอบครัวของแม่ม่าย

บทที่ 80 - ครอบครัวของแม่ม่าย

เช้าวันรุ่งขึ้นตอนแปดโมง จินเหล่าตื่นแต่เช้ามาเคาะประตูห้อง

"เสี่ยวเฉิน ตื่นได้แล้ว รีบไปติดฮีตเตอร์ให้บ้านตรงข้ามกัน รีบทำรีบเสร็จ ฉันจะได้กลับมาวาดแปลนต่อ"

จินเหล่าเคาะประตูรัวๆ จนประตูค่อยๆ แง้มออก

หัวเล็กๆ โผล่ออกมา เป็นหยางเถียนเถียนนั่นเอง

เธองัวเงียตื่น พอเห็นจินเหล่าก็สะดุ้งโหยง

"ว้าย!" หยางเถียนเถียนร้องเสียงหลงแล้วรีบปิดประตู

จินเหล่ามองซ้ายมองขวาดูห้องนอนฝั่งตรงข้าม ยืนยันว่านี่คือห้องของฉินเหยาแน่ๆ

ตอนนั้นเอง หานเฉินก็เดินออกมาในสภาพใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียว

จินเหล่าชี้หน้าหานเฉิน อ้าปากค้างพูดไม่ออก

หานเฉินกระแอมเบาๆ "จินเหล่าครับ เช้าเกินไปไหม นี่เพิ่งแปดโมงเองนะ"

"คนแก่นอนน้อย" จินเหล่าตอบตามสัญชาตญาณ แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าหลงประเด็น

"ถุย! ไอ้เด็กบ้า หน้าไม่อายจริงๆ" จินเหล่าถมน้ำลายใส่

แต่แววตานั้นปิดความอิจฉาไม่มิด

"ท่านวางใจเถอะ วันหลังผมจะหาคุณยายสวยๆ มาให้สักสองคน" หานเฉินแซว

"ไป๊! จะให้ฉันเสียผู้ใหญ่ตอนแก่รึไง" จินเหล่าค้อนขวับ

คนรุ่นเก่าหัวโบราณ ต่อให้เป็นนักวิทยาศาสตร์ก็เถอะ

"ไปกัน ไปบ้าน 003 ไปติดฮีตเตอร์" จินเหล่าเร่งให้หานเฉินใส่เสื้อผ้า

"จินเหล่าใจเย็นๆ เดี๋ยวพอไปถึง ท่านช่วยหาข้ออ้างที่ดูสมเหตุสมผล ปฏิเสธไม่ติดฮีตเตอร์ให้หน่อยนะ"

หานเฉินบอกแผน จินเหล่าทำหน้างง

"แม่ม่ายหลี่ชุนเจียวนั่นอาจจะไม่ใช่คนดี ผมจะลองทดสอบดูหน่อย" หานเฉินอธิบาย

จินเหล่าพยักหน้าเข้าใจ "ถ้างั้นก็ง่ายเลย ไปกันเถอะ"

ทั้งสองรีบออกจากบ้าน เดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงหน้าวิลล่า 003

หานเฉินโทรบอกต้าสงไว้ก่อนแล้ว ต้าสงเลยเปิดประตูรอรับ

จินเหล่าเดินดุ่มๆ เข้าไปในบ้าน แกล้งทำเป็นเดินสำรวจตรวจตรา

ส่วนหานเฉินยืนคุยกับต้าสงอยู่หน้าประตู เพราะข้างในกับข้างนอกก็หนาวพอกัน

"เมื่อคืนเป็นไงบ้าง" หานเฉินถามยิ้มๆ

ต้าสงหน้าแดง "ก็ดีครับ ดีมากเลย ติดแค่ว่าหนาวไปหน่อย"

"แหม่ ร้ายไม่เบานะเรา!" หานเฉินตบไหล่ต้าสง

ตอนนั้นเอง จินเหล่าก็เดินออกมาจากตัวบ้าน หลี่ชุนเจียวเดินตามหลังมาติดๆ

จินเหล่าพูดว่า "ตอนนี้ยังติดฮีตเตอร์ไม่ได้ บ้านหลังนี้สร้างด้วยเหล็กกล้า ตัดเจาะยากมาก เครื่องมือเราไม่พร้อม"

พอจินเหล่าพูดจบ หลี่ชุนเจียวก็หน้าถอดสี แสดงอาการผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน

หานเฉินแสร้งทำเป็นเสียดาย "อ้าวเหรอ บ้านหลังนี้ผมรู้อยู่ว่าเป็นเซฟเฮาส์ โครงสร้างมันแข็งแรงพิเศษจริงๆ คงดัดแปลงยาก งั้นพวกนายคงต้องทนหนาวไปก่อนนะ"

ต้าสงได้ยินดังนั้นก็รีบขอบคุณ "ไม่เป็นไรครับ ลำบากจินเหล่าต้องมาดูให้ ขอบคุณนายน้อยที่เป็นห่วง แค่นี้พวกเราทนได้ครับ"

หานเฉินพยักหน้า "งั้นพวกนายพักผ่อนต่อเถอะ เรากลับก่อนนะ"

พูดจบ หานเฉินก็โบกมือ เดินกลับวิลล่า 002 พร้อมจินเหล่า

ด้านหลัง สายตาของหลี่ชุนเจียวมองข้ามไหล่หานเฉินไปจับจ้องที่วิลล่า 002

เธอรู้ดีว่าที่นั่นอบอุ่นแค่ไหน

"ชุนเจียว เข้าบ้านเถอะ" ต้าสงเรียก

หลี่ชุนเจียวหันมามองต้าสง พูดว่า "พี่ต้าสง พี่ลองไปคุยกับคุณหานเฉินหน่อยไม่ได้เหรอ ขอให้พวกเราไปอยู่ที่วิลล่า 002 ด้วย"

ต้าสงมองเธออย่างงุนงง "เมื่อคืนผมก็บอกแล้วไง ว่านั่นเป็นบ้านของนายน้อย"

"ลำพังวิลล่า 003 นี่ นายน้อยก็เมตตาให้อยู่ฟรีแล้วนะ"

พูดจบ ต้าสงก็เดินเข้าบ้านไป

หลี่ชุนเจียวมองแผ่นหลังต้าสงด้วยสายตารังเกียจ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาโทรออก

"ฮัลโหล พวกแกจะมาถึงเมื่อไหร่"

"โอเค รีบๆ มานะ"

พูดจบ หลี่ชุนเจียวก็วางสาย

เธอมองวิลล่า 002 อีกครั้ง กระทืบเท้าอย่างขัดใจแล้วเดินเข้าบ้าน

หานเฉินกับจินเหล่ากลับมาถึงบ้าน จินเหล่าก็รีบไปที่ห้องทำงานชั้นล่าง เริ่มงานของวันนี้ทันที

เขาอยากวาดแปลนก่อสร้างยูโทเปียให้สมบูรณ์แบบที่สุด ถึงตอนนี้จะยังไม่ได้ใช้ก็เถอะ

เพราะพวกเขายังไม่ได้เลือกทำเลที่ตั้งฐานทัพ

และลำพังกำลังคนแค่นี้ จะไปสร้างสิ่งก่อสร้างมหึมาขนาดนั้นก็คงไม่ไหว

แต่จินเหล่าอยากวาดเก็บไว้ก่อน

แกบอกว่าไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ถึงวันไหน ทำงานส่วนหน้าให้เสร็จไว้ก่อนดีกว่า

คำพูดนี้ทำเอาฉินเหยาบ่นอุบว่าปากเสีย

หานเฉินยิ้ม แล้วเริ่มออกกำลังกายประจำวัน เจ้าหนูจินอี้ก็มาแจมด้วย

ใกล้เที่ยง

มีคนสามคนเดินข้ามทะเลสาบมาจากฝั่งคอนโด ตรงดิ่งมาที่วิลล่า 003

พอประตูเปิด ท่ามกลางความงุนงงของต้าสง ทั้งสามคนก็เดินกร่างเข้ามาในบ้านทันที

"พี่ต้าสง ฉันแนะนำให้รู้จัก นี่พ่อ แม่ แล้วก็น้องชายฉัน ต่อไปพวกเขาจะมาอยู่กับพวกเรานะ"

"อุ๊ยตาย นี่ลูกเขยเหรอเนี่ย ชุนเจียวตาถึงจริงๆ"

"พี่เขยหวัดดี ผมชื่อหลี่เฉียง โอ้โห ของกินเพียบเลย"

ต้าสงยืนอึ้งมองดูครอบครัวนี้

พอเข้ามาถึง พูดจาทักทายไม่กี่คำ ก็เริ่มรื้อค้นหาของกินกันจ้าละหวั่น

พอต้าสงได้สติ ทั้งสามคนก็นั่งพุงกางกันหมดแล้ว

พื้นห้องเต็มไปด้วยเศษขยะและซากอาหาร เหมือนฝูงตั๊กแตนลง

ต้าสงขมวดคิ้ว เขาไม่รู้เรื่องมาก่อนเลยว่าพวกนี้จะมา

ดูท่าทางหลี่ชุนเจียวจะถือวิสาสะเรียกมาเอง ซึ่งทำให้ต้าสงไม่พอใจมาก

ของพวกนี้หานเฉินเป็นคนให้มา จู่ๆ ก็มีคนโผล่มาช่วยกินตั้งหลายปาก

ต้องรู้ก่อนนะว่าในวันสิ้นโลก อาหารสำคัญแค่ไหน มันคือชีวิตเลยนะ

หลี่ชุนเจียวฉลาดเป็นกรด เธอดูออกว่าต้าสงเริ่มหงุดหงิด รีบเข้าไปเกาะแขนออดอ้อน

เอาหน้าอกถูไถแขนต้าสงไปมา

"สามีคะ พวกเขาเป็นญาติพี่น้องของฉัน ฉันจะทนดูพวกเขาอดตายได้ยังไง คุณคงไม่ใจร้ายไล่พวกเขาไปใช่ไหมคะ"

หลี่ชุนเจียวทำหน้าเศร้า บีบน้ำตาขอความเห็นใจ

ต้าสงเพิ่งจะเคยมีเมียเป็นครั้งแรก เจอไม้นี้เข้าไปก็ไปไม่เป็น

"ก็ได้ ให้อยู่ที่นี่แหละ" ต้าสงเกาหัวแกรกๆ ถึงในใจจะไม่ชอบ แต่ก็ยอมๆ ไป

ตอนนั้นเอง หานเฉินก็โทรมาเรียกให้ต้าสงไปช่วยงาน

ต้าสงเลยไม่มีเวลามาสนใจพวกกาฝาก รีบออกจากบ้านไป

พอลับหลังต้าสง หลี่ชุนเจียวที่ยืนโบกมือบ๊ายบายหน้าบ้านก็หุบยิ้มทันที พอเห็นต้าสงเดินเข้าวิลล่า 002 เธอก็ทำหน้าเย็นชา

"ของที่ให้เอามา ได้มาไหม" หลี่ชุนเจียวมองไปทางวิลล่า 002 แล้วถาม

ด้านหลัง หลี่เฉียง น้องชายตัวดีเดินลอยหน้าลอยตาเข้ามา ยื่นห่อกระดาษให้

หลี่ชุนเจียวเปิดดู ข้างในเป็นผงสีขาว

"มีสารหนูแค่นี้เองเหรอ" หลี่ชุนเจียวถาม

"ไอ้เหอจิ้นผัวเก่าแกมันแดกไปหมดแล้ว เหลือแค่นี้แหละ" แม่ของหลี่ชุนเจียวเดินเข้ามาบอก

"แค่นี้ก็พอแล้ว กินเข้าไปทีเดียว ตายยกครัวแน่" พ่อของเธอก็เดินมายืนมองวิลล่า 002 ด้วยสายตาโลภมาก

ในวิลล่า 002 ต้าสงเล่าเรื่องครอบครัวหลี่ชุนเจียวให้หานเฉินฟังตามที่ถูกถาม

หานเฉินขมวดคิ้วถาม "นายคิดยังไงกับเรื่องนี้"

"รู้สึกทะแม่งๆ ครับ เธอเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย" ต้าสงตอบเสียงอ่อย

หานเฉินไม่ได้ซักไซ้ต่อ บอกแค่ว่า "ไปช่วยดร.หนิวขนหิมะก่อนเถอะ รอดูกันไปก่อน"

ต้าสงรับคำแล้วไปทำงาน

ส่วนหานเฉิน นั่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง หรี่ตามองไปทางวิลล่า 003 อย่างใช้ความคิด

[จบแล้ว]