บทที่ 44 - จุดจบของนางมารร้ายกลายพันธุ์

บทที่ 44 - จุดจบของนางมารร้ายกลายพันธุ์

หานเฉินเดินออกจากวิลล่า เอาเสื้อผ้าเก่าของฉินเหยาไปโยนทิ้ง แล้วยืนเงยหน้ามองดูดาวท่ามกลางคืนหิมะตก

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ถอนหายใจพึมพำ "ของฉินเหยา... ลึกจริงๆ"

หานเฉินส่ายหัวแรงๆ สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้

หันไปมองวิลล่า 001 ที่มืดสนิท สีหน้าของหานเฉินค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา แล้วเดินตรงเข้าไป

พอใกล้ถึงวิลล่า 001 หานเฉินก็แปลงร่างเป็นกลุ่มควันลอยเข้าไปข้างใน

ตอนนี้หวังชิงเหลียนอยู่ในห้องห้องหนึ่ง นั่งอยู่ข้างกองไฟและกำลังกินอะไรบางอย่าง

หานเฉินในร่างควันลอยเข้าไปในห้อง

ทันใดนั้น แม้จะอยู่ในร่างควัน เขาก็รู้สึกเหมือนร่างกายสั่นสะท้าน

นังผู้หญิงปีศาจคนนี้ กำลังประคองหัวใจสดๆ กัดกินอย่างเอร็ดอร่อย

หานเฉินมองไปข้างๆ ศพของเสิ่นฉินที่บริเวณหน้าอกถูกควักจนกลวงโบ๋

"เชี่ยเอ๊ย!" หานเฉินรู้สึกคลื่นไส้และโกรธจนอยากจะฆ่ามันซะเดี๋ยวนี้

ผู้หญิงคนนี้ทำลายขีดจำกัดความรับรู้ของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ยิ่งเห็นยิ่งอยากจะรีบๆ ส่งมันไปลงนรก

หานเฉินในร่างควันลอยถอยออกมาจากวิลล่า กลัวว่าขืนดูต่อไปคงทนไม่ไหวเผลอฆ่าทิ้งก่อนเวลาอันควร

เขากะว่าจะกลับไปรอที่บ้านก่อน รอให้หวังชิงเหลียนกินเสร็จค่อยกลับมา

มองวิลล่า 001 ด้วยสายตารังเกียจ หานเฉินเตรียมหันหลังกลับบ้าน

จังหวะที่หันกลับ หานเฉินชะงัก หันขวับกลับไปจ้องวิลล่า 001 อีกครั้ง

เขาขยี้ตาด้วยความสงสัย แล้วเพ่งมองดีๆ

"ตาฝาดเหรอ" หานเฉินเพ่งมองเขม็ง

เหมือนมีเส้นแสงสีฟ้าจางๆ กำลังพุ่งมารวมตัวกันที่นี่ แล้วมุดหายเข้าไปในวิลล่า

และสิ่งที่เห็นด้วยตาเปล่าคือ แสงสีฟ้านั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

"แย่แล้ว!" หานเฉินรีบแปลงร่างเป็นควันพุ่งกลับเข้าไปในวิลล่า 001

"อ๊าก!" เสียงกรีดร้องของหวังชิงเหลียนดังออกมาจากในห้อง

พอหานเฉินพุ่งเข้าไป ก็เห็นหวังชิงเหลียนนอนกุมหัวดิ้นพราดๆ อยู่กับพื้น เหมือนกำลังเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส

ดวงตาของเธอเบิกโพลง และมีแสงสีฟ้าส่องประกายออกมา

เห็นแบบนี้ หานเฉินมั่นใจแล้ว

พลังพิเศษ เกี่ยวข้องกับแสงสีฟ้าจริงๆ

เส้นแสงสีฟ้ายังคงไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายเธอไม่หยุด

ตอนที่เส้นแสงพุ่งผ่านร่างควันของหานเฉิน เขาเลยลองใช้สกิลคัดลอกดู

ระบบ: [ตรวจพบสสารฝ่ายศัตรู ไม่สามารถคัดลอกได้]

หานเฉินงง สสารฝ่ายศัตรูคืออะไร?

ระบบ: [โฮสต์อย่าเล่นกับไฟ นี่คือคลื่นพลังกลายพันธุ์ของฝ่ายน้ำเงิน]

"ฝ่ายน้ำเงิน?" หานเฉินถามในใจ

ระบบ: [ถูกต้อง ฝ่ายน้ำเงินคือ เผ่ากลืนกินจักรวาล พวกมันโหดร้ายทารุณมาก]

"แล้วฉันล่ะ?"

ระบบ: [โฮสต์สังกัด ฝ่ายแดง พันธมิตรผู้พิทักษ์จักรวาล ซึ่งประกอบด้วยเผ่าพันธุ์ในจักรวาลกว่าหนึ่งแสนแปดหมื่นเผ่าพันธุ์]

เชี่ย! หานเฉินอึ้ง ฟังดูยิ่งใหญ่ไฮโซมาก

"แล้วพันธมิตรผู้พิทักษ์จักรวาลจะมาช่วยโลกเมื่อไหร่"

ระบบ: [...]

ระบบ: [พันธมิตรผู้พิทักษ์จักรวาล ถูกฝ่ายน้ำเงินกวาดล้างไปหมดแล้ว]

"!!!" สมองหานเฉินช็อตไปเลย

พันธมิตรที่มีตั้งแสนกว่าเผ่าพันธุ์ โดนไอ้พวกเผ่ากินแหลกนั่นล้างบางเนี่ยนะ?

ฟังดูโคตรกากเลย

ระบบ: [เผ่ากลืนกินจักรวาลน่ากลัวกว่าที่โฮสต์คิดเยอะ โปรดระมัดระวังตัวด้วย]

"ฝ่ายแดงโดนกวาดล้างไปแล้ว งั้นฉันจะเป็นคนฝ่ายแดงได้ไง"

ระบบ: [นั่นเป็นเพราะข้า ระบบคัดลอกไร้ขีดจำกัด คือผลงานวิจัยที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ฝ่ายแดงทิ้งไว้]

ระบบ: [และเจ้า ผู้สืบทอดระบบนี้ คือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของฝ่ายแดง]

ตอนนี้หานเฉินอยากจะล้มโต๊ะระบายอารมณ์

อุตส่าห์ได้เกิดใหม่ แต่ดันพ่วงตำแหน่งศัตรูของเผ่าพันธุ์ระดับซูเปอร์บอสของจักรวาลมาด้วยเฉยเลย

ระบบซ้ำเติมด้วยข้อความ: [โฮสต์สืบทอดระบบ จะได้รับภารกิจกวาดล้างเผ่ากลืนกินจักรวาลโดยอัตโนมัติ]

หานเฉินหน้าตึง ไม่พูดไม่จา

ระบบ: [แต่โฮสต์ไม่ต้องกังวล เผ่ากลืนกินจักรวาลยังมาไม่ถึงดาวเคราะห์สีน้ำเงินจริงๆ พวกมันยังไม่เห็นค่าของที่นี่]

ระบบ: [ดาวเคราะห์สีน้ำเงินเป็นแค่เป้าหมายการทดลองของพวกมัน ดังนั้นโฮสต์ยังพอจะมุดหัวซ่อนตัวได้อยู่]

"แกช่วยหุบปากหน่อยได้ไหม ชัตอัพ!"

หานเฉินตอนนี้อารมณ์บ่จอยสุดๆ

วันสิ้นโลกที่เกิดขึ้นคือผลลัพธ์จากการกระทำโดยเจตนา และเขายังเป็นคนฝ่ายแดงคนสุดท้ายที่เหลือรอด จะให้ซ่อนตัวยังไงไหว

"ตอนนี้บอกข้อมูลที่มีประโยชน์มา คลื่นพลังกลายพันธุ์เลือกมนุษย์จากเกณฑ์อะไร"

ระบบ: [มีหลายกรณี เช่น ร่างกายมีสนามพลังงานพิเศษ, สันดานดิบชั่วช้าถึงขีดสุด หรือการมอบความสามารถให้โดยตรง เป็นต้น]

"โอเค รู้เรื่อง ตอนนี้แกหุบปากไปเลย"

หานเฉินไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้ต่อ เขาจ้องมองไปที่หวังชิงเหลียน เธอกำลังจะตื่นรู้เสร็จสมบูรณ์แล้ว

ตอนนี้เธอลุกขึ้นยืนอย่างเหม่อลอย แสงสีฟ้าในตายังคงสว่างจ้า

เห็นได้ชัดว่าสติยังไม่กลับมา

ทันใดนั้น ร่างกายของหวังชิงเหลียนก็เริ่มกลายพันธุ์

เริ่มจากรูม่านตาที่หดเล็กลงจนเป็นแนวตั้งเหมือนงู ตามตัวมีเกล็ดงอกออกมา ปากฉีกกว้างจนเห็นฟันแหลมคมเต็มปาก และแลบลิ้นสองแฉกออกมาเหมือนงู

หานเฉินมองด้วยความตกตะลึง คิดในใจ "หวังชิงเหลียนกลายเป็นนางมารอสรพิษจริงๆ เหรอเนี่ย?"

หรือว่าคลื่นพลังกลายพันธุ์จะดึงเอาความชั่วร้ายในจิตใจออกมาเป็นรูปร่าง?

มหัศจรรย์เกินไปแล้ว

ถ้าเดาไม่ผิด นี่น่าจะเป็นร่างต่อสู้ของหวังชิงเหลียน

ปกติเธอน่าจะคงสภาพมนุษย์เดิมไว้ได้

เหมือนจินเสียงก่อนหน้านี้ ที่กลายเป็นกอริลลา

พอตายแล้วก็กลับเป็นคนปกติ

ขณะที่หานเฉินกำลังวิเคราะห์ แสงสีฟ้าในตาของหวังชิงเหลียนก็หายไป

เธอมองซ้ายมองขวาอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงมายืนอยู่ตรงนี้

ระหว่างที่มองไปรอบๆ หวังชิงเหลียนรู้สึกว่าปากตัวเองผิดปกติ

พอยกมือขึ้นจับ ฟันที่แหลมคมก็เจาะทะลุถุงมือทันที

ถอดถุงมือออก หวังชิงเหลียนต้องตกใจเมื่อพบว่า มือของตัวเองกลายเป็นกรงเล็บอันน่าสยดสยอง

เธอตกใจกลัวจนถอยหลังไปชนกำแพง

มือที่เป็นกรงเล็บเผลอจิกเข้าไปในกำแพง

กรงเล็บเจาะทะลุกระเบื้องผนังเข้าไปอย่างง่ายดาย

หวังชิงเหลียนก้มมองมือตัวเอง ลองดึงออกมา ก็ดึงออกได้ง่ายๆ

เหมือนเอามือจิ้มเต้าหู้

เธอลองขยับมือข่วนผนังเบาๆ ก็เกิดรอยขีดข่วน

พอลองออกแรงข่วน ผนังก็เป็นรอยลึกหลายสาย

ความทรงพลังนี้ทำให้หวังชิงเหลียนตื่นเต้น จนลืมความน่าเกลียดของตัวเองไปชั่วขณะ

เธออาละวาดทำลายข้าวของในห้องน้ำอย่างบ้าคลั่ง

ไม่นาน ห้องน้ำก็กลายเป็นซากปรักหักพัง

หวังชิงเหลียนอ้าปากกว้างอย่างสะใจ แลบลิ้นที่มีน้ำลายเหนียวหนืดออกมา

ส่งเสียงคำรามแหลม "หานเฉิน สวรรค์มอบพลังนี้ให้ฉัน เพื่อให้ฉันไปฆ่าแก"

"ฮี่ๆๆ" หวังชิงเหลียนหัวเราะเสียงเหี้ยม รีบเดินออกจากวิลล่า

เธอจะไปล้างแค้น เดี๋ยวนี้เลย

"เฮ้ย!"

จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังมาจากข้างหู

หวังชิงเหลียนชะงัก หันขวับไปมอง

วินาทีที่เธอหันหน้ามา

ปัง!

เสียงปืนสนั่นหวั่นไหว

กระสุนปืนบาเร็ตเจาะทะลุกะโหลกของหวังชิงเหลียนจนเป็นรูโหว่

หานเฉินยืนถือปืนรออยู่นานแล้ว

เขาโยนบาเร็ตทิ้งไป เรียกปืน M416 ออกมาถือสองมือซ้ายขวา

"ปังๆๆๆๆ!"

กระสุนปืนไรเฟิลจู่โจมสาดใส่ร่างของหวังชิงเหลียนอย่างไร้ความปรานี

ตามด้วยปืนกลอูซี่, ปืนกลมือ MP7, ปืนลูกซองแฝด S686

หานเฉินระดมยิงอยู่นานถึงสิบนาที กระสุนตรึงร่างหวังชิงเหลียนติดกับผนัง

จนสุดท้าย ร่างของเธอก็เละจนไม่เหลือชิ้นดี

พอหานเฉินหยุดยิง ก็เหลือแค่เศษเสื้อผ้าที่พอจะบอกได้ว่าตรงนี้เคยมีคนอยู่

การหายไปของหวังชิงเหลียน ทำให้หานเฉินรู้สึกเหมือนปมในใจถูกปลดล็อก

เขาถอนหายใจยาว ผ่านมาสองชาติ ในที่สุดคนตระกูลหวังก็ตายตกไปตามกันจนหมด

จากนี้ไปเขาไม่มีความแค้นฝังใจอีกแล้ว สามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างสบายใจ

"งั้นสุดท้าย ก็ทำลายบ้านที่เต็มไปด้วยบาปหลังนี้ทิ้งซะ"

ถังน้ำมันปรากฏขึ้นในมือหานเฉิน

ไม่นาน กลิ่นน้ำมันฉุนกึกก็ตลบอบอวลไปทั่ววิลล่า

หานเฉินมายืนหน้าบ้าน จุดบุหรี่ขึ้นสูบ สูดควันเข้าปอดพร้อมกับความหนาวเหน็บแห่งวันสิ้นโลก รู้สึกโล่งไปทั้งตัว

เขาหันหลังเดินกลับ โยนไฟแช็กข้ามไหล่ไปข้างหลัง

พรึ่บ!

เปลวเพลิงลุกโชนเสียดฟ้า

หานเฉินไม่หันกลับไปมอง เดินคาบบุหรี่กลับวิลล่า 002 ของตัวเอง

[จบแล้ว]