บทที่ 40 - ฉินเหยา

บทที่ 40 - ฉินเหยา

ท่ามกลางฝูงคนที่กำลังแย่งชิงอาหารกันอย่างบ้าคลั่ง

หานเฉินสังเกตเห็นร่างร่างหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังฝูงชน

เธอไม่ได้เข้าไปรุมแย่งกับคนอื่น แต่สายตาที่มองมาก็ฉายแววหิวโหยอย่างปิดไม่มิด

"ฉินเหยา?" หานเฉินจำผู้หญิงคนนี้ได้ เธอคือคุณหมอฉินเหยาจากวิลล่า 004

"นึกไม่ถึงว่าเธอก็มาด้วย" สำหรับคุณหมอคนนี้ หานเฉินค่อนข้างมีความรู้สึกดีๆ ให้

ในชาติที่แล้ว หมอสาวคนนี้ยืนหยัดที่จะช่วยเหลือผู้คนจนวาระสุดท้าย

เป็นหมอที่ดีที่มีจรรยาบรรณแพทย์เต็มเปี่ยม

แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายเธอก็ต้องอดตายเพราะขาดแคลนอาหาร

"เดี๋ยวค่อยแบ่งอาหารให้เธอต่างหากแล้วกัน ถือว่าผูกมิตรเอาไว้"

"แล้วค่อยลองดูว่าจะดึงตัวมาเป็นพวกได้ไหม คุณหมอคนสวย ฟังดูไม่เลวเลย"

หานเฉินหันไปมองทางวิลล่า 001 แสงสปอตไลท์ส่องไปถึงตรงนั้น

เห็นชัดเลยว่ามีเงาสามร่างยืนชะเง้อมองมาอยู่ที่หน้าประตู

แต่คงเพราะก่อนหน้านี้หานเฉินยิงขู่ไป คนตระกูลหวังเลยไม่กล้าโผล่หัวมา

หานเฉินยิ้มเยาะ กวาดตามองพวกมันแวบหนึ่ง

พวกตระกูลหวังไม่มาน่ะดีแล้ว ขืนกล้าโผล่มา หานเฉินคงได้จัดหนักให้ตายคาที่

เพราะเรื่องที่จินเสียงตื่นรู้พลังพิเศษ ทำให้หานเฉินรู้สึกกดดันเรื่องพลังพิเศษขึ้นมา

ตอนนี้เลยไม่มีอารมณ์จะมาเล่นสงครามประสาทกับตระกูลหวังยืดยาวแล้ว

"อ๊าก!"

ทันใดนั้น เสียงร้องโหยหวนก็ดึงสติหานเฉินกลับมา

เขาก้มลงมองกลุ่มคนที่กำลังแย่งอาหาร

ตอนนี้เส้นบะหมี่ถูกแย่งไปจนเกือบหมด

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งล้มลงกับพื้น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากศีรษะ

ข้างหลังเขา มีชายหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบปี ถือค้อนเหล็กอยู่ในมือ กำลังง้างมือกลับจากการทุบคน

ชายวัยกลางคนยังไม่ตายทันที แต่ก็หมดสภาพที่จะขยับตัว

เขาเบิกตากว้างจ้องมองเส้นบะหมี่ที่ตกอยู่ตรงหน้า

พยายามยืดลิ้นออกมาจะเลียกินอีกสักคำ แต่ก็เอื้อมไม่ถึงแล้ว

ชายหนุ่มมองดูเหยื่อด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วง้างค้อนขึ้นเตรียมจะส่งลุงไปคุยกับรากมะม่วง

ปัง!

เสียงปืนดังกึกก้อง หยุดทุกความบ้าคลั่งของผู้คนไว้ชะงักงัน

ทุกคนเงยหน้ามองหานเฉินบนหลังคาอย่างตกตะลึง

หานเฉินถือปืนเดสเสิร์ท อีเกิล ชี้ลงมาข้างล่าง ปากกระบอกปืนยังมีควันลอยกรุ่น

พอมองตามวิถีกระสุนไป ก็เห็นชายหนุ่มที่ถือค้อนก้มลงมองหน้าอกตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ

ที่หน้าอกของเขา มีรูโหว่ขนาดกำลังดีทะลุผ่าน

เขาเงยหน้ามองหานเฉิน สบตากับแววตาอันเย็นชาไร้ความรู้สึก

"กล้าฆ่าคนในงานเลี้ยงแจกทานของฉัน นี่แกไม่เห็นหัวฉันเลยสินะ"

ชายหนุ่มล้มตึงลงข้างกองบะหมี่

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวความตาย จ้องมองเส้นบะหมี่ที่อยู่แค่เอื้อม แต่ไม่มีวาสนาจะได้กินอีกต่อไป

"ทุกคนฟังให้ดี ฉันหวังว่าพวกคุณจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ แต่ถ้ามีใครกล้าฆ่าแกงกันมั่วซั่วอีก ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะรับบทเพชฌฆาต"

พอรู้ว่าหานเฉินยิงเพราะมีคนฆ่ากันเอง ทุกคนก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง

แต่ก็ยังมองหานเฉินด้วยความหวาดกลัว ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา

หานเฉินพอใจกับปฏิกิริยาของทุกคนมาก การเชือดไก่ให้ลิงดูยังคงเป็นวิธีข่มขวัญที่ได้ผลที่สุดเสมอ

"เอาล่ะ งานเลี้ยงจบแล้ว แยกย้ายกันกลับไปได้"

หลังจากพร่ำขอบคุณกันยกใหญ่ ทุกคนก็รีบแยกย้ายหนีไป

พอฝูงคนสลายตัว หมอฉินเหยาก็ถอนหายใจเงียบๆ สีหน้าหม่นหมองเตรียมจะหันหลังกลับ

จังหวะนั้นเอง เธอก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินสวนขึ้นมา

เธอหยุดมองด้วยความสงสัย

"คนนี้น่าจะเป็นเมียของหานเฉิน หวังชิงเหลียนสินะ"

หวังชิงเหลียนลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าเดินเข้ามา

เพราะเธอหิวเหลือเกิน และอยากกินของดีๆ จนแทบทนไม่ไหว

หานเฉินที่อยู่บนหลังคาก็เห็นเธอเช่นกัน

"สามีคะ เค้าหิวจังเลย แบ่งของกินให้เค้าหน่อยได้ไหม" หวังชิงเหลียนทำสายตาออดอ้อนน่าสงสาร

หานเฉินปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร แต่ปีนบันไดลงมาที่พื้น

หวังชิงเหลียนจ้องมองทุกอิริยาบถของหานเฉิน พลางทำตัวน่าสงสารเรียกคะแนนความเห็นใจ

พอลงมาถึงพื้น หานเฉินก็เดินยิ้มเข้ามาทางนี้

ในมือถือปิ่นโตสามชั้นมาด้วย

เห็นไอความร้อนลอยกรุ่นออกมาจากปิ่นโตชัดเจน

หวังชิงเหลียนตาเป็นประกาย จ้องปิ่นโตตาเป็นมัน กลืนน้ำลายเอือกใหญ่

พอหานเฉินเดินเข้ามาใกล้ หวังชิงเหลียนก็รีบปรี่เข้าไปหา

มือไม้สั่นเทาเตรียมจะรับปิ่นโต

แต่ที่คาดไม่ถึงคือ หานเฉินไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ เขาเดินผ่านตัวเธอไปเฉยเลย

หวังชิงเหลียนยื่นมือค้างเติ่ง ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"คุณฉิน สวัสดีครับ นี่เป็นอาหารที่ผมเตรียมไว้ให้คุณ เชิญครับ ไม่ต้องเกรงใจ"

เสียงนุ่มนวลของหานเฉินดังขึ้น

หวังชิงเหลียนหันขวับไปมองด้วยความตกใจ เห็นหานเฉินยืนอยู่ตรงหน้าฉินเหยา ยื่นปิ่นโตให้เธอ

ฉินเหยาเองก็ไม่อยากจะเชื่อ ไอร้อนจากปิ่นโตปะทะใบหน้า หอมกลิ่นอาหารลอยมาเตะจมูก

ทำเอาฉินเหยาต้องลอบกลืนน้ำลาย

แต่เธอยังยั้งใจไม่รับไว้ทันที มองหน้าหานเฉินสลับกับมองหวังชิงเหลียน

"เอ่อ... ของฟรีไม่มีในโลก คุณควรจะเอาไปให้ภรรยาคุณมากกว่านะคะ" ฉินเหยาพูดเสียงเบา

ความกระตือรือร้นกะทันหันของหานเฉินทำให้เธอตั้งตัวไม่ถูก ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ไม่ได้สนิทกัน

ถึงอาหารจะยั่วน้ำลายแค่ไหน แต่การอบรมสั่งสอนมาดีทำให้เธอไม่เสียกิริยา

ท่าทีของฉินเหยาทำให้หานเฉินพอใจมาก ผู้หญิงคนนี้วางตัวดีจริงๆ

หานเฉินเอียงคอ ใช้หางตามองหวังชิงเหลียนด้วยสายตาเหยียดหยาม

แล้วหันกลับมายิ้มให้ฉินเหยา "คุณถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนล่วงหน้าก็ได้ครับ แลกกับวิชาแพทย์ของคุณ"

ได้ยินแบบนั้น ฉินเหยาก็เก็บไปคิด วิชาแพทย์ของเธอในวันสิ้นโลกแบบนี้ย่อมมีค่าให้คนเกรงใจ

การจะมาผูกมิตรไว้ก่อนก็สมเหตุสมผล

แต่การเอาอาหารดีๆ มาให้ขนาดนี้ ก็ทำเอาเธอรู้สึกเกรงใจไม่น้อย

สุดท้ายก็ทนแรงยั่วยวนของอาหารไม่ไหว ฉินเหยาตัดสินใจรับปิ่นโตมา

ส่วนหนึ่งเพราะหานเฉินหาเหตุผลดีๆ มารองรับ

อีกส่วนคือ ฉินเหยาหิวจนไส้กิ่วแล้ว เธอประหยัดแทบตายแต่อาหารที่ตุนไว้ก็ใกล้หมด

"ขอบคุณค่ะ ถ้าคุณเจ็บป่วยตรงไหน มาหาฉันได้ตลอดเลยนะคะ"

ฉินเหยาขอบคุณเสียงเบา แล้วหันหลังจะเดินกลับบ้านตัวเอง

"คุณฉินครับ" หานเฉินเรียกไว้

ฉินเหยาหันกลับมามอง รอฟัง

"ถ้าคุณเต็มใจ ย้ายมาอยู่ที่บ้านผมได้เสมอนะครับ คุณก็น่าจะรู้ บ้านผมอุ่นสบายเหมือนฤดูใบไม้ผลิ รับรองว่าชีวิตความเป็นอยู่ดีแน่นอน"

หานเฉินเริ่มแผนรวบหัวรวบหางฉินเหยา ผู้หญิงคนนี้ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ นิสัยใจคอไว้ใจได้

ฉินเหยาหันไปมองหน้าต่างวิลล่า 002 ที่ไม่ได้เปิดโหมดกันการมองเห็น ข้างในไม่มีน้ำแข็งเกาะสักนิด แถมยังมีต้นไม้เขียวขจี ทั้งหมดนี้ยืนยันว่าข้างในอบอุ่นจริงๆ

ฉินเหยาเริ่มลังเล ในฐานะสาวสวยโปรไฟล์ดี แถมยังเคยเป็นชนชั้นนำของสังคม มาตรฐานการเลือกผู้ชายของเธอสูงลิบลิ่ว จนกลายเป็นสาวโสดวัย 28 ปี

ตอนนี้พอเจอความสบายเข้าล่อ ฉินเหยาพบว่าตัวเองดันลังเลซะงั้น เรื่องนี้ทำเอาเธอรู้สึกละอายใจนิดๆ

ถ้าเข้าไปอยู่บ้านหานเฉิน ก็เท่ากับต้องเป็นผู้หญิงของเขาใช่ไหม?

ในวันสิ้นโลก เมื่อเทียบกับชีวิตที่สุขสบายและอาหารที่อุดมสมบูรณ์ วิชาแพทย์ของเธอก็เป็นแค่ส่วนเสริม

ฉินเหยาจะมาถือตัวหยิ่งผยองไม่ได้แล้ว

"ไม่ต้องรีบให้คำตอบตอนนี้ก็ได้ครับ กลับไปนอนคิดดูก่อน"

หานเฉินดูออกว่าเธอลำบากใจ เลยไม่คาดคั้น ให้เวลาและให้เกียรติเธอ

ฉินเหยาลอบถอนหายใจโล่งอก รู้สึกประทับใจในความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ของหานเฉิน

"ขอบคุณค่ะ ฉันจะลองเก็บไปคิดดู" ฉินเหยาหน้าแดงระเรื่อ รีบวิ่งกลับบ้านไป

หานเฉินมองแผ่นหลังเธอแล้วยิ้มมุมปาก หันหลังเตรียมจะเข้าบ้าน ข้างนอกมันหนาว

พอกลับหลังหัน หานเฉินก็เจอกับหวังชิงเหลียนที่ยังยืนบื้ออยู่ตรงนั้น

"สะ สามีคะ คุณจะหาผู้หญิงใหม่เหรอ" หวังชิงเหลียนรู้สึกกลัวจับใจ

ตอนนี้เธอไม่เหลือความคิดที่จะปั่นหัวหานเฉินอีกแล้ว

มีความแต่ความกลัว เพราะหานเฉินมีตัวเลือกใหม่แล้ว

แถมตัวเลือกใหม่ยังเป็นหมอสาวสวย เธอเทียบไม่ติดเลย

"งานที่ฉันสั่งทำเสร็จหรือยัง ฆ่าหวังซวนซะ แล้วค่อยมาคุยเรื่องอื่น"

หานเฉินเดินผ่านเธอไปอย่างเย็นชา ทิ้งไว้แค่ประโยคเดียว

[จบแล้ว]