บทที่ 27 - คุณหมอสาวฉินเหยา

บทที่ 27 - คุณหมอสาวฉินเหยา

ลูกน้องช่วยกันทำแผลให้เพื่อนอย่างทุลักทุเล แต่ดูเหมือนจะไม่ดีขึ้น

“ไม่ได้การครับลูกพี่ สะเก็ดระเบิดฝังในเนื้อ เอาออกไม่ได้” ลูกน้องร้องบอก

จินเสียงร้อนใจ เรื่องผ่าตัดแบบนี้ต้องใช้มืออาชีพ

มืออาชีพเหรอ...

จินเสียงนึกขึ้นได้ ในหมู่บ้านนี้มีหมออยู่คนหนึ่ง

เคยเห็นโฆษณาโรงพยาบาลในกลุ่มไลน์หมู่บ้าน

จินเสียงรีบเปิดดูประวัติแชต

“เจอแล้ว วิลล่า 004 เป็นหมอผู้หญิง”

“ไป ไปลากตัวมันมารักษา”

จินเสียงพาลูกน้องสองคนบุกไปที่วิลล่า 004

ห้ามลูกน้องที่กำลังจะพังประตู จินเสียงเคาะประตูอย่างสุภาพ

“คุณหมอฉินเหยา สวัสดีครับ อยู่ไหมครับ?” จินเสียงดัดเสียงให้นุ่มนวลที่สุด

“คุณจิน คุณจะทำอะไร ฉันไม่มีของกินให้คุณหรอกนะ”

เสียงผู้หญิงตอบกลับมาจากข้างใน ฟังดูหวาดกลัวแต่พยายามควบคุมสติ

“คุณหมอไม่ต้องกลัว ผมไม่ได้มาปล้น ลูกน้องผมบาดเจ็บ อยากรบกวนคุณหมอช่วยรักษาหน่อย”

“ผมมีค่าตอบแทนเป็นอาหารให้ สนใจไหมครับ?”

พูดจบก็รอคำตอบ แต่ข้างในเงียบกริบ

“คุณหมอ ถ้าคุณยอมช่วย ผมรับรองความปลอดภัยให้ คุณเป็นหมอ มีค่ามากกว่าคนทั่วไป”

“แต่ถ้าไม่ยอม ผมคงต้องให้คุณไปเป็นเพื่อนลูกน้องผมในนรก”

จินเสียงเริ่มใช้ไม้แข็ง ขู่แกมบังคับ

ได้ผล ประตูวิลล่า 004 เปิดออก

“ฉันตกลง แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายฉัน” ฉินเหยายืนประจันหน้ากับจินเสียง

ประตูกระจกบานนี้กันจินเสียงไม่ได้หรอก

สู้เปิดอกคุยกันดีกว่า

จินเสียงพยักหน้า “วางใจเถอะ ผมจินเสียงคำไหนคำนั้น”

“งั้นรอเดี๋ยว ขอไปหยิบเครื่องมือก่อน” ฉินเหยาหันหลังกลับเข้าไป

จินเสียงแอบชมในใจ ผู้หญิงคนนี้ใจเด็ด ใช้ได้เลย

เก็บไว้เป็นพวกในวันสิ้นโลกมีประโยชน์แน่

หมอคือทรัพยากรล้ำค่า ใครๆ ก็ต้องการ

ในยามที่โรงพยาบาลปิดตัว หมอเก่งๆ คือตั๋วต่อชีวิต

ดังนั้นต่อให้เลวแค่ไหน จินเสียงก็ไม่คิดจะทำร้ายหมอถ้าไม่จำเป็น

สักพัก ฉินเหยาก็สะพายกระเป๋าเครื่องมือเดินออกมา

“ไปกันเถอะ” เธอบอก

จินเสียงพยักหน้า เดินนำพากลับไปที่วิลล่า 008

ฉินเหยาตรวจดูแผลคนเจ็บ ยืนยันว่ายังไม่ถึงตาย

เธอหยิบเครื่องมือผ่าตัดออกมา ลงมือคีบเศษเหล็กและทำความสะอาดแผลอย่างชำนาญ

โชคดีที่บ้านจินเสียงมีแอลกอฮอล์กับยาฆ่าเชื้อพร้อม

ช่วยงานไม่ได้ จินเสียงเลยเดินเลี่ยงออกมา

ยิ่งคิดเรื่องหานเฉินยิ่งแค้น

หยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ด่าในกลุ่มไลน์หมู่บ้าน

“ไอ้หานเฉิน มึงระวังตัวไว้เถอะ สักวันกูจะฆ่ามึง”

จินเสียงประกาศศักดาในกลุ่ม

หานเฉินส่งสติกเกอร์เบ้ปากตอบกลับ “แน่จริงก็มาตอนนี้สิ จะบึ้มให้ไส้แตก”

จินเสียงกัดฟันกรอด ตอนนี้ใครจะกล้าไป

บ้านนั้นมันป้อมปราการนรกแตก

ไปก็ตายฟรี

จินเสียงโมโหเตะเก้าอี้กระเด็น ระบายอารมณ์ที่ทำอะไรไม่ได้

เพื่อนบ้านคนอื่นแอบสะใจ เห็นจินเสียงโดนหานเฉินเล่นงานจนไปไม่เป็น

ดีใจที่มีคนกำราบไอ้อันธพาลนี่ได้สักที

“ลูกพี่ หานเฉินมันเป็นลูกเขยตระกูลหวังไม่ใช่เหรอ เราเล่นมันไม่ได้ ก็ไปเล่นเมียมันสิ”

ลูกน้องคนหนึ่งเสนอไอเดียชั่วร้าย

จินเสียงตาเป็นประกาย

จริงด้วย จับเมียมันมาขู่ ดูซิว่ามันจะทนเห็นเมียตายได้ไหม

แถมถ้ามีเมียมันเป็นตัวประกัน มันคงไม่กล้าปาระเบิดสุ่มสี่สุ่มห้า

จัดไป!

“พวกมึงสี่คนตามกูมา ที่เหลือเฝ้าคนเจ็บไว้”

จินเสียงแบ่งงาน แล้วพาลูกน้องฝ่าความมืดออกไป

อาศัยความมืดพรางตัว พวกจินเสียงย่องมาถึงระเบียงชั้นสองของวิลล่า 001

ประตูล็อกแน่นหนา

“ทุบ!” จินเสียงสั่งเสียงเหี้ยม

ลูกน้องระดมฟาดไม้หน้าสามใส่กระจก

เพล้ง! กระจกแตกกระจาย

พวกมันกรูเข้าไปข้างใน

เสียงกระจกแตกปลุกหวังซวนตื่น

เขาคว้าปืนพก เล็งไปที่ระเบียง

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนรัวสนั่นหวั่นไหวกลางดึก

หานเฉินได้ยินเสียงปืนชัดเจน

เขาเปิดไมค์รับเสียงภายนอกไว้ตลอด

มายืนดูที่หน้าต่าง เห็นเงาตะคุ่มสี่ร่างวิ่งหนีออกมาจากวิลล่า 001

วิ่งกระโผลกกระเผลกกันถ้วนหน้า

ดูอยู่พักหนึ่ง ทุกอย่างก็เงียบลง

มีคนเดินออกมาจากวิลล่า 001 ส่องไฟดูรอบๆ

ดูจากรูปร่าง น่าจะเป็นหวังซวน

หวังซวนเงยหน้ามองมาทางวิลล่า 002 คงเห็นหานเฉินยืนดูอยู่

หานเฉินโบกมือทักทายกวนๆ

หวังซวนสะบัดหน้า เดินกลับเข้าบ้าน

ก้มมองศพที่นอนตายอยู่บนพื้น หวังซวนขมวดคิ้ว

ไอ้หมอนี่ลูกน้องจินเสียง

ทำไมจู่ๆ จินเสียงถึงมาบุกบ้านเขาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

คิดไปคิดมา หวังซวนก็บางอ้อ

ไอ้พวกนี้ทำอะไรหานเฉินไม่ได้ เลยมาลงที่ครอบครัวเขาแทน เพราะหานเฉินเป็นลูกเขย

มิน่าล่ะ หานเฉินถึงยอมเปิดเผยตัวตน ที่แท้ก็กะยืมมือคนอื่นมาฆ่าพวกเขานี่เอง

ไอ้เด็กนี่มันร้ายกาจจริงๆ

หวังซวนมองวิลล่า 002 ด้วยความเคียดแค้น

หวังชิงเหลียนกับเสิ่นฉินที่หลบอยู่เพิ่งกล้าโผล่หัวออกมา

เห็นหวังซวนลากศพไปทางห้องทำงาน

หวังชิงเหลียนถามเสียงสั่น “พ่อ เกิดอะไรขึ้นคะ?”

“จินเสียงบุกมา สงสัยจะมาแก้แค้นหานเฉินที่เรา”

หวังซวนตอบพลางลากศพ

เสิ่นฉินปรี๊ดแตก “เราเกี่ยวอะไรกับมัน ตัดขาดกันไปแล้ว มาลงที่เราทำไม!”

หวังชิงเหลียนสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ควรจะตัดหางปล่อยวัดหานเฉินได้แล้ว

แต่เธอยังเสียดายบ้านหรูหลังนั้น

ขณะที่เธอกำลังสับสน หวังซวนก็โยนศพเข้าไปกองรวมกับศพตู้ฮวา

ปัดมือแล้วพูด “เดี๋ยวพ่อจะไปคุยกับจินเสียงให้รู้เรื่อง มันคงไม่กล้ามาตอแยอีก”

“คุณยิงลูกน้องมันตาย มันจะยอมจบเหรอ?” เสิ่นฉินกังวล

“วางใจเถอะ พ่อจัดการได้” หวังซวนมั่นใจ

เขาเคยดีลกับจินเสียงมาก่อน ไอ้หมอนี่มันพวกบ้าพลังแต่สมองกลวง

หลอกใช้นิดหน่อยเดี๋ยวก็เชื่อ

[จบแล้ว]