บทที่ 15 - หวังชิงเหลียนผู้เย่อหยิ่งจองหอง

บทที่ 15 - หวังชิงเหลียนผู้เย่อหยิ่งจองหอง

หานเฉินตื่นมาอีกทีก็เย็นย่ำ

พอลืมตาตื่น ภาพที่เห็นคือโลกสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา

เหลือบมองเทอร์โมมิเตอร์ที่ผนัง อุณหภูมิข้างนอกลบ 50 องศา ข้างใน 28 องศา

นี่คืออุณหภูมิห้องที่หานเฉินปรับไว้ พอเหมาะพอดีกับตัวเองที่สุด

บิดขี้เกียจจนตัวโก่ง หาวหวอดใหญ่

เกาพุงกะทิที่โผล่พ้นเสื้อ หยิบมือถือมาไถติ๊กต่อกตามความเคยชิน

พอหน้าจอติด ก็เห็นข้อความจากต้าสง

"นายน้อย ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณที่ช่วยชีวิตครับ"

หานเฉินยิ้ม พิมพ์ตอบกลับ "จำได้ว่าในห้องนั้นมีฟืนสำรองอยู่ นายจุดไฟผิงแก้หนาวไปก่อน"

พอกดส่ง ต้าสงก็ตอบกลับมาทันที "กำลังผิงไฟอยู่ครับ หนาวชิบหายเลย"

"นายน้อย ที่นี่มีของกินเพียบเลย ให้ผมเอาไปส่งให้ไหมครับ ผมดูข่าวในติ๊กต่อก ตอนนี้หิมะปิดถนนหมดแล้ว ออกไปซื้อของกินไม่ได้เลย"

เจ้าหมีนี่ละเอียดอ่อนกว่าที่คิดแฮะ ยังอุตส่าห์เป็นห่วงว่าหานเฉินจะไม่มีข้าวกิน

หานเฉินซึ้งใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่มาก

ต้าสงยังอยู่ในช่วงทดลองงาน ไว้ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้

"ไม่เป็นไร ฉันมีเสบียงพอ นายดูแลตัวเองเถอะ"

ตอบเสร็จ หานเฉินก็ไปไถติ๊กต่อกต่อ

จริงอย่างที่คิด ในนั้นเต็มไปด้วยข่าวหิมะตกและอากาศหนาวจัด

มีทั้งคนบ่นส่วนตัว ทั้งประกาศจากทางการ

"ช่วยด้วย หนาวจะตายอยู่แล้ว เสื้อกันหนาวทิ้งไปหมดแล้วทำไงดี"

นี่พวกวัยรุ่นที่ต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ทุกปี ความฟุ่มเฟือยย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองซะแล้ว

"ออกไปไหนไม่ได้เลย ที่บ้านเหลือมาม่าถ้วยเดียว มีใครใจดีมาส่งเสบียงไหมครับ"

นี่พวกคนโสดอยู่ตัวคนเดียว ไม่เคยตุนของกิน

"ขอให้ประชาชนอยู่ในความสงบ รัฐบาลกำลังเร่งแก้ไขปัญหา"

นี่ติ๊กต่อกทางการ พยายามปลอบขวัญประชาชน แต่ก็ไม่มีมาตรการอะไรที่เป็นรูปธรรม

"จะแก้ยังไง นี่มันภัยธรรมชาติ วันสิ้นโลกชัดๆ"

นี่พวกตาสว่างที่พูดแทงใจดำ รู้ว่าปัญหานี้แก้ไม่ได้ง่ายๆ

หานเฉินดูคลิปแล้วส่ายหัว

นี่เพิ่งเริ่มต้น คนส่วนใหญ่ยังไม่รู้ซึ้งถึงความเลวร้าย

คืนนี้หลังเที่ยงคืน อุณหภูมิจะดิ่งลงไปแตะจุดต่ำสุดที่ลบ 70 องศา

และจะแช่แข็งอยู่ที่ระดับนั้นไปอีกนาน

ในวันสิ้นโลก คนที่หนาวตายก่อนอาหารหมดมีเกลื่อนกลาด

แต่หานเฉินช่วยใครไม่ได้ วันสิ้นโลกไม่มีที่ว่างให้ความเห็นใจ มีแต่ต้องรอด

หยิบกุ้งมังกรบอสตันออกมาแทะเล่น ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ท่าทางกวนโอ๊ยแบบนี้ ถ้าชาวเน็ตเห็นคงโดนทัวร์ลงยับเยิน

แม้แต่ชีวิตความเป็นอยู่ของต้าสงตอนนี้ ก็ยังดีกว่าคนทั่วไปหลายขุม

แน่นอนว่าต้าสงรู้ดี ทุกอย่างนี้หานเฉินเป็นคนประทานให้ เขาจะจำใส่ใจไปจนตาย

กินอิ่มแล้ว หานเฉินก็เดินย่อยหน้าต่าง มองไปที่วิลล่า 001

ไฟเปิดสว่างโร่ แต่ไม่เห็นคน

คงมุดหัวอยู่ในผ้าห่มกันหมด

ตู้เย็นบ้านหวังน่าจะพอมีของสดเหลืออยู่ คงยังไม่หิวตายเร็วๆ นี้

"รู้งี้ถอดปลั๊กตู้เย็นทิ้งซะก็ดี ของจะได้เน่าให้หมด"

หานเฉินบ่นพึมพำ เสียดายที่พลาดไป

หยิบ PS12 จากช่องเก็บของมาเล่นเกมฆ่าซอมบี้แก้เซ็ง

แต่บอสซอมบี้แม่งโคตรโหด บินได้เฉย เล่นเอาหานเฉินเหงื่อตกกีบ

ขนาดถอดเสื้อเล่นยังร้อน

ตัดภาพมาที่วิลล่า 001 ตระกูลหวังกับตู้ฮัวนั่งสั่นงันงกอยู่ในผ้าห่ม

เปิดฮีทเตอร์เบอร์แรงสุดแล้ว แต่แทบไม่ช่วยอะไร

เพราะข้างนอกหนาวเกินไป แถมบ้านในไฮ่ซื่อไม่ได้ออกแบบมากันหนาวแบบนี้

"ชิงเหลียน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมอากาศถึงวิปริตขนาดนี้"

ตู้ฮัวยังคงถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ มันกะทันหันเกินไป

หวังชิงเหลียนที่ซุกอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกันตอบเสียงสั่น "นี่คือวันสิ้นโลกที่บลูแซฟไฟร์นั่นพามาไง"

"ห๊ะ?" ตู้ฮัวตกใจ "แล้วมันจะอยู่นานแค่ไหนเนี่ย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังตายกันหมด"

"ไม่รู้ ไม่มีใครรู้ แม้แต่รัฐบาลก็ไม่รู้..." น้ำเสียงหวังชิงเหลียนเต็มไปด้วยความกลัวและสิ้นหวัง

จากที่ฟังพ่อเล่า หวังชิงเหลียนรู้ดีว่าหายนะครั้งนี้คืออะไร และรู้ซึ้งถึงผลของการเตรียมตัวไม่พร้อม

เห็นสีหน้าสิ้นหวังของหวังชิงเหลียน ตู้ฮัวก็เริ่มตระหนักถึงความร้ายแรง

เขาเริ่มตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำ ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะกลัว

"งั้นเรา... จะหนาวตาย? หรืออดตาย?" ตู้ฮัวถามเหมือนละเมอ

หวังชิงเหลียนไม่ตอบ ไม่อยากคิด และไม่กล้าคิดคำตอบ

ตอนนี้พวกเขาก็เหมือนคนธรรมดา ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปวันๆ

แต่มันคงเป็นความทรมานแสนสาหัส

ไม่สิ!

ชีวิตพวกเขาอาจจะทรมานยิ่งกว่า เพราะมีหานเฉินอยู่

หวังชิงเหลียนสิ้นหวัง จากลูกคุณหนูผู้มั่งคั่ง จู่ๆ ต้องมาเจอกับวันสิ้นโลก หมดสิ้นอำนาจเงินตรา ทำตัวไม่ถูก

พ่ออุตส่าห์ตุนเสบียงไว้เพียบ กะว่าจะอยู่สบายๆ

ใครจะไปคิดว่าสุดท้ายมาตกม้าตายเพราะทำกุญแจหาย เข้าบ้านไม่ได้ซะงั้น เหมือนโดนสวรรค์กลั่นแกล้ง

แถมตัวเธอเองก็ไม่มีสกิลเอาตัวรอดอะไรเลย

จะอยู่รอดยังไง พึ่งผู้ชายตรงหน้าเหรอ?

ตู้ฮัวก็แค่ลูกแหง่รวยแต่เปลือก พอไม่มีเงินก็กลายเป็นลูกแกะน้อยที่น่าสงสาร

มองดูผู้ชายขี้ขลาดตรงหน้า หวังชิงเหลียนถอนหายใจ

จู่ๆ เธอก็คิดถึงหานเฉิน สามีบ้านนอกของเธอ

ลองนึกดูดีๆ เขาเก่งงานบ้านงานเรือนสารพัด

ถ้ามีเขาคอยปกป้องในวันสิ้นโลก เธอก็น่าจะอยู่สบายหายห่วง

ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนนะ?

หวังชิงเหลียนอดคิดไม่ได้ หยิบมือถือขึ้นมาเปิดแชทของหานเฉิน

ลังเลอยู่นาน ไม่กล้าพิมพ์ ความหยิ่งยโสในสายเลือดมันค้ำคอ

จะให้ไปขอความช่วยเหลือจากไอ้บ้านนอกนั่น คิดแล้วมันน่าอาย

เธอเป็นถึงราชินี จะไปก้มหัวให้ขี้ข้าได้ไง

แต่พอลองคิดอีกที

"เชอะ ฉันยอมให้เขามาดูแล ก็เหมือนให้โอกาสเขาทำคะแนนแหละ"

"แค่ฉันอ่อยนิดๆ ว่าจะยอมให้เขาแตะเนื้อต้องตัว เขาต้องรีบคลานเข่ามาหาแน่"

"ที่เขาหนีไป ก็เพราะฉันไม่ยอมให้เขานอนด้วยไม่ใช่เหรอ"

หวังชิงเหลียนมโนเข้าข้างตัวเอง ยิ่งคิดยิ่งเข้าท่า เผลอยิ้มออกมา

แล้วพิมพ์ข้อความลงไปอย่างมั่นใจ

"หานเฉิน นายอยู่ที่ไหน ฉันจะหนาวตายอยู่แล้ว รีบกลับมาปกป้องฉันเดี๋ยวนี้"

[จบแล้ว]