บทที่ 8 - ระบบ: งั้นฉันไปนะ?

บทที่ 8 - ระบบ: งั้นฉันไปนะ?

พอหานเฉินเดินออกมาจากวิลล่า ก็เห็นเสิ่นฉินหญิงแก่ปากร้ายเดินนวยนาดกลับมาพอดี

เขาไม่คิดจะสนใจ เดินตรงไปที่รถของตัวเอง

แต่เสิ่นฉินพอเห็นหานเฉิน ก็รีบปั้นหน้ายักษ์ เดินจ้ำอ้าวเข้ามาขวางไม่ให้เขาเปิดประตูรถ

แถมยังชี้หน้าด่ากราด “ไอ้เด็กเวร แกไปทำเรื่องบัดซบอะไรไว้ รู้ไหมว่าทำบ้านเราขายขี้หน้าไปทั่ว!”

หานเฉินตวัดสายตาเย็นเยียบมองเสิ่นฉิน ปกติยายแก่นี่ด่าเขาบ่อยสุดแรงสุด ตอนนี้ยังจะกล้าอีก

เขาคว้าคอเสื้อเสิ่นฉินกระชากเข้ามาประชิดหน้า

“นังแก่ปากเสีย ลองด่าอีกคำสิ!” หานเฉินจ้องตาเสิ่นฉินอย่างกินเลือดกินเนื้อ

เสิ่นฉินตกใจกับการกระทำป่าเถื่อนกะทันหันของหานเฉินจนตัวแข็ง

ดวงตาเบิกโพลงมองหานเฉินด้วยความหวาดกลัว พูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ

“ฮึ” หานเฉินผลักเสิ่นฉินออกไปเต็มแรง แล้วหันหลังขึ้นรถ

เสิ่นฉินทรงตัวไม่อยู่ เซถลาล้มก้นจ้ำเบ้า ลุกไม่ขึ้นไปพักใหญ่

จังหวะที่หานเฉินสตาร์ทรถ หวังซวนกับหวังชิงเหลียนก็เดินออกมาพอดี

หวังชิงเหลียนรีบเข้าไปพยุงแม่ตัวเอง

ส่วนหวังซวนจ้องมองหานเฉินด้วยแววตาอำมหิต

หานเฉินคนนี้ ไม่เพียงรู้เรื่องฉาวของลูกสาว แต่ยังกุมความลับบริษัทไว้เพียบ

ความลับบางอย่างเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ถ้าหลุดรอดออกไป ไม่ใช่แค่ข่าวฉาวแน่

หานเฉินลดกระจกลง ส่งยิ้มบางๆ ให้สามคนพ่อแม่ลูก

“ฮ่าๆๆๆ...”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างสะใจ หานเฉินขับรถพุ่งทะยานออกไป

ทิ้งให้ครอบครัวตระกูลหวังยืนเดือดดาลอยู่หน้าวิลล่า

“ตาแก่ ต้องหาทางเก็บมันให้ได้นะ!” เสิ่นฉินกรีดร้องเหมือนคนบ้า ระบายความโกรธแค้น

หวังซวนมองตามท้ายรถหานเฉิน พยักหน้าช้าๆ “ขอฉันคิดดูก่อน”

หวังซวนเริ่มลังเล ลูกเขยคนนี้ไม่ซื่อบื้อเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

พูดจบ หวังซวนก็เดินกลับเข้าห้องทำงาน...

หานเฉินขับรถเปิดเพลงแดนซ์ดังลั่น

วินาทีนี้ เขาได้ปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจตลอดหลายปีออกมาจนหมด

รู้สึกโล่งสบายอย่างบอกไม่ถูก โลกใบนี้ดูกว้างใหญ่ขึ้น เหมือนนกน้อยที่ได้บินสู่ท้องฟ้ากว้าง

ถามว่าหานเฉินกลัวการแก้แค้นของหวังซวนไหม?

ก็กลัวบ้างแหละ แต่น้อยมาก

เพราะในสังคมปัจจุบัน การจะเก็บคนมีหน้ามีตาไม่ใช่เรื่องง่าย

และหานเฉินเองก็พอมีเครดิตทางสังคมอยู่บ้าง

ดังนั้นหานเฉินจึงเดาว่า ทางเลือกแรกของหวังซวนน่าจะเป็นการจ่ายค่าปิดปากก้อนโต

แบบนี้ หานเฉินก็จะมีทุนรอนก้อนใหญ่ไว้ตั้งตัวจริงๆ

ส่วนตระกูลหวัง ก็ไม่ต้องเสี่ยงล้มละลายเพราะความลับรั่วไหล

วิน-วินทั้งสองฝ่าย

อีกอย่าง ตระกูลหวังคงยังไม่ประกาศเรื่องเขาลาออกในทันที

ทุกอย่างต้องวางแผนระยะยาว

ไม่งั้นสื่อเสี้ยมคงเอาไปเขียนข่าวใส่สีตีไข่เละเทะ

คนนอกชอบนักเวลาเห็นคนล้ม นี่แหละสันดานมนุษย์

คิดได้ดังนั้น หานเฉินก็ยิ่งยิ้มกว้าง ร้องเพลงเสียงดังอย่างมีความสุข

เขาขับรถมาที่โรงแรมห้าดาวเจ้าเดิม

“ขอชุดโต๊ะจีนจักรพรรดิชุดใหญ่!”

“นี่ บัตรบริษัท รูดเลย!”

วันนี้มีความสุขเกินเบอร์ ต้องฉลองให้สาสม

และไหนๆ ก็ยังไม่โดนปลด ขอผลาญเงินตระกูลหวังอีกสักมื้อเถอะ

ในห้องวีไอพีที่ใหญ่ที่สุดของโรงแรม

อาหารเลิศรส 108 อย่างวางเต็มโต๊ะจนล้น

หานเฉินถือขวดไวน์แดงราคาแพงระยับ เดินโซซัดโซเซไปมา

ลูบซ้าย ลูบขวา

คัดลอกอาหารจนครบทุกจาน แล้วก็เริ่มลงมือโซบอย่างบ้าคลั่ง

แต่คนคนเดียวจะกินอาหารมากมายขนาดนี้หมดได้ยังไง

หานเฉินเต้นแร้งเต้นกา ร้องตะโกนอย่างเมามันในห้องนั้น

เขาบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้

อาจจะเป็นการอำลาความทุ่มเทที่ผ่านมา

หรืออาจจะเป็นการเต้นรำครั้งสุดท้ายก่อนวันสิ้นโลก

แต่ในสายตาพนักงานที่อยู่ข้างนอก เขาดูเหมือนคนบ้าชัดๆ

หลังจากบ้าคลั่งจนพอใจ หานเฉินก็เดินโซเซออกจากห้อง

โบกมือให้พนักงาน “อาหารข้างใน ฉันเลี้ยงพวกนาย”

พูดจบก็ฮัมเพลงขึ้นลิฟต์กลับห้องพัก

พอล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม หานเฉินมองเพดานด้วยสายตาพร่ามัว

แวบหนึ่งเขาคิดว่านี่คือความฝัน รวมทั้งเรื่องวันสิ้นโลกนั่นด้วย

เขายื่นมือขวาออกไป บุหรี่มวนหนึ่งปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลาง

หานเฉินยิ้ม นี่ไม่ใช่ความฝัน

คาบบุหรี่ไว้ที่ปาก ไฟแช็กน้ำมันสุดหรูก็โผล่มาในมือ

แชะ! เปลวไฟสีน้ำเงินจุดบุหรี่ติด

สูดควันเข้าปอดลึกๆ หานเฉินเงยหน้าหลับตา ซึมซับความเงียบสงบในขณะนี้

สัมผัสความรู้สึกของควันที่ไหลผ่านหลอดลมเข้าสู่ปอดแล้วพ่นออกมา

“ฟินจริงๆ เว้ย...”

มองดูมือที่เรืองแสงสีขาวจางๆ จากพลังพิเศษ หานเฉินเริ่มครุ่นคิด

จะว่าไป พลังพิเศษนี่...

ชาติที่แล้ว เขาเคยได้ยินมาว่ามีคนปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้

และใช้พลังนั้นไต่เต้าจนเป็นใหญ่เป็นโตในวันสิ้นโลก

พวกที่มีพลังแกร่งกล้า อาวุธปืนธรรมดาทำอะไรพวกเขาไม่ได้เลย

คนเดียวสามารถถล่มกองทัพคนธรรมดาได้สบายๆ

แม้แต่ทหารที่ฝึกมาดีก็ยังสู้ไม่ได้

ผู้มีพลังพิเศษพวกนั้น ร่างกายต้องได้รับการอัปเกรดอย่างมหาศาลแน่ๆ ถึงทำเรื่องเหนือมนุษย์แบบนั้นได้

“แล้วพลังของฉันล่ะ? ตอนนี้เหมือนจะมีแค่คัดลอกของ ร่างกายก็ดูปกติดี ไม่เห็นเปลี่ยนแปลงตรงไหน”

หานเฉินเกาหัว มองควันบุหรี่ที่ลอยผ่านฝ่ามือ

ด้วยความนึกสนุก หานเฉินลองใช้พลังคัดลอกกับควันบุหรี่ดู

ระบบ: คัดลอกควันสำเร็จ โฮสต์ได้รับความสามารถพิเศษ 'ควัน'

แจ้งเตือนระบบ: ระบบคัดลอกไร้ขีดจำกัดเลเวล 1 สามารถคัดลอกความสามารถพิเศษได้ 1 อย่าง ใช้งานแล้ว ไม่สามารถยกเลิกได้

หานเฉินอึ้งกิมกี่ เฮ้ยเอาจริงดิ? คัดลอกควันเนี่ยนะ? แถมยังนับเป็นความความสามารถพิเศษอีก?

“ไอ้ระบบเฮงซวย! ก่อนคัดลอกทำไมไม่เตือนวะ? มาเตือนตอนใช้โควตาไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร!”

หานเฉินตะโกนด่าอย่างหัวเสีย

ถ้าให้เลือกเองได้ เขาอยากได้พลังไฟมากกว่า

ยกมือขึ้นปล่อยลูกไฟตูมตาม เป็นนักเวทอัคคีเท่จะตาย

อยากได้ควันต้องใช้พลังพิเศษด้วยเหรอ? สูบบุหรี่สักสองมวนควันก็ท่วมห้องแล้วโว้ย

แจ้งเตือนระบบ: กรุณาให้โฮสต์พูดจาสุภาพและมีมารยาท...

หานเฉินอึ้งรอบสอง ระบบนี่มันโต้ตอบได้ด้วยแฮะ ชักเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วสิ กลัวว่าจะคุมมันไม่อยู่

“ระบบ? สวัสดี?” หานเฉินลองหยั่งเชิงเสียงค่อย

ระบบเงียบกริบ

“ฮัลโหล?”

“ซาวัดดีก้าบ?”

แจ้งเตือนระบบ: [อิโมจิหน้าโกรธ] กรุณาอย่าชวนคุยเรื่องไร้สาระ

“ขอโทษครับ!”

หานเฉินรีบขอขมา ตอนนี้ชัวร์แล้ว ระบบมีสติปัญญาเป็นของตัวเอง

ทำเอาหานเฉินขนลุกซู่

“มันจะไม่มายึดร่างฉันใช่ไหม? เหมือนในนิยายแฟนตาซี” หานเฉินเริ่มระแวง

“ขอถามหน่อย คุณมาจากไหน แล้วทำไมถึงเลือกมาเป็นระบบของผม?” หานเฉินถามอย่างนอบน้อม

เขาต้องรู้ที่มาที่ไป ไม่อย่างนั้นอาจโดนแทงข้างหลังอีก เขาเข็ดแล้ว

ระบบ: ระบบได้เซ็นสัญญาห้ามเปิดเผยข้อมูล ไม่สามารถบอกได้

แจ้งเตือนระบบ: โฮสต์สามารถใช้งานได้อย่างสบายใจ ระบบไม่มีอันตรายต่อท่าน

“แล้วจะพิสูจน์ยังไง?” หานเฉินถามรัวๆ

ระบบ: พิสูจน์ไม่ได้ ถ้าโฮสต์ไม่เชื่อ... งั้นฉันไปนะ? [อิโมจิหน้าสงสัย]

หานเฉินพูดไม่ออก นึกถึงมีมตลก 'งั้นฉันไปนะ' ที่เคยดังในติ๊กต็อกเมื่อหกปีก่อน

จะให้ไปได้ไงล่ะโว้ย!

[จบแล้ว]