บทที่ 440 สยบ

ผ่านไปอีกไม่กี่วัน เซี่ยงเยว่ไม่ได้นัดเจอที่โรงแรม แต่เลือกห้องส่วนตัวในร้านน้ำชาที่ดูธรรมดาๆ แห่งหนึ่งแถบชานเมืองเขตเฉิงหนาน

วันนี้เขาตั้งใจนัดหลิวฉี ผู้กำกับตำรวจเขตเฉิงหนานมาพบ ในเมื่อคิดจะสร้างฐานอำนาจของตัวเอง งานด้านตำรวจคือส่วนแรกที่เขาจะปล่อยมือไปไม่ได้เด็ดขาด

ตอนที่หลิวฉีมาถึง ในใจเขารู้สึกตุ๊มๆ ต่อมๆ ได้แต่กลั้นใจผลักประตูเข้าไป

ในห้องมีเพียงเซี่ยงเยว่และก่งซา เซี่ยงเยว่กำลังลวกถ้วยชาอย่างเนิบนาบ ไอน้ำที่ลอยกรุ่นทำให้ใบหน้าที่คมเข้มของเขาดูเลือนลางไปบ้าง

"ผู้กำกับหลิว มาแล้วเหรอ? นั่งสิ"

เซี่ยงเยว่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพียงแค่ชี้ไปยังตำแหน่งตรงข้าม

หลิวฉีนั่งลงอย่างเกร็งๆ ก้นแตะเก้าอี้เพียงแค่ครึ่งเดียว

หลังจากพนักงานยกของว่างมาเสิร์ฟ เซี่ยงเยว่ก็โบกมือให้คนออกไป ในห้องจึงเหลือเพียงเขาสองคน

เซี่ยงเยว่รินชาที่เพิ่งชงเสร็จให้เขาถ้วยหนึ่ง น้ำชามีสีใส กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย เพียงแต่หลิวฉีไม่มีแก่ใจจะจิบมันเลยสักนิด

เขาสงสัยเหลือเกินว่า ทำไมเซี่ยงเยว่ถึงนัดเขามาดื่มชาเป็นการส่วนตัว

"ผู้กำกับหลิว" เซี่ยงเยว่เปิดฉากทันที

"ทิศทางลมในเจียงเฉิงช่วงนี้ คุณคงรู้สึกได้แล้วใช่ไหม? ซุนหมิงตายอย่างมีเงื่อนงำ ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว โคลนทุกถังถูกสาดมาที่ตัวผม"

"เบื้องหลังเรื่องนี้ มีคนกำลังง้างแขนเต็มแรงกะจะกดผมให้ตายคามืออยู่ที่เจียงเฉิงนี่แหละ"

มือของหลิวฉีที่ถือถ้วยชาสั่นจนน้ำร้อนกระเด็นมาลวกมือ แต่เขาไม่กล้าส่งเสียงร้อง ได้แต่ก้มหน้าลง

"คุณเซี่ยง เรื่องนี้... มันมีพิรุธจริงๆ ครับ แต่ผมก็เป็นแค่ผู้กำกับเขต เรื่องหลายอย่างมัน..."

"เรื่องหลายอย่างคุณสอดมือเข้าไปไม่ได้ และก็จัดการไม่ได้ ใช่ไหม?" เซี่ยงเยว่ต่อประโยคให้จนจบ มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มหยัน "แต่คุณคิดว่า ตอนนี้คุณยังจะวางตัวเป็นคนนอกได้อยู่อีกเหรอ? ซุนหมิงตายยังไง คุณรู้ดีกว่าผม"

"แล้วคนต่อไป จะถึงคิวผู้กำกับเขตบางคนที่ยืนกรานจุดยืนไม่ชัดเจนหรือเปล่านะ?"

เหงื่อบนหน้าผากของหลิวฉีไหลพลั่กออกมาทันที

คำพูดของเซี่ยงเยว่เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงลงไปตรงจุดที่เขากลัวที่สุด

"คุณเซี่ยง... ผม..." หลิวฉีคอแห้งผาก อยากจะพูดแสดงความจงรักภักดีก็ไม่กล้า จะปฏิเสธก็ไม่มีความกล้าพอ

เซี่ยงเยว่มองท่าทางขี้ขลาดตาขาวของเขาแล้วก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"หลิวฉี ผมพูดตรงๆ เลยนะ ตอนนี้ผมต้องการคนที่ใช้งานได้ คนที่ช่วยผมจัดการธุระในเจียงเฉิงได้ และผมเลือกคุณ"

หลิวฉีขมขื่นในใจจนหน้าเบี้ยวเหมือนมะระ "คุณเซี่ยง... ท่านเป็นผู้ยิ่งใหญ่ แต่ผมมันก็แค่ผู้กำกับท้องถิ่นตัวเล็กๆ ครอบครัวผมทุกคนก็อยู่ที่เจียงเฉิง ถ้าผมเลือกข้างผิด ท่านสะบัดก้นหนีไปได้ แต่ผมคงตายไร้ที่กลบฝังแน่ๆ ครับ!"

คำพูดของเขาเกือบจะเป็นเสียงสะอื้น แต่มันคือเรื่องจริง

การผูกตัวติดกับเซี่ยงเยว่ลึกขนาดนี้ ความเสี่ยงมันมหาศาลเกินไป!

เซี่ยงเยว่ไม่พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองเขาเงียบๆ สายตานั้นทำให้หลิวฉีขนหัวลุก

ทันใดนั้น เซี่ยงเยว่ก็ยิ้มออกมา เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาหลิวฉี

หลิวฉีตกใจจนเกือบจะเด้งตกจากเก้าอี้

เซี่ยงเยว่เอื้อมมือมาโอบไหล่เขาไว้แน่นจนขยับไม่ได้

ใบหน้าของเซี่ยงเยว่ประดับด้วยรอยยิ้ม ราวกับเป็นพี่น้องที่ดีกำลังนั่งปรับทุกข์กัน

และในวินาทีนั้นเอง!

แชะ!

แสงแฟลชสว่างวาบเข้าตา! พร้อมกับเสียงชัตเตอร์ที่ดังชัดเจน!

หลิวฉีถูกแสงแฟลชจนต้องหยีตา เขาหันไปมองด้วยความตระหนก

พบปาเสอปรากฏตัวขึ้นที่มุมห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ในมือถือกล้องถ่ายรูปหันมาทางพวกเขา พลางแยกเขี้ยวเผยรอยยิ้มที่ชวนสยอง

"แก... แกหมายความว่าไง?!" หลิวฉีรีบผลักเซี่ยงเยว่ออก (แต่ผลักไม่เขยื้อน) หน้าซีดเผือด เสียงหลงจนผิดคีย์

เซี่ยงเยว่ยังคงโอบไหล่เขาไว้ แต่รอยยิ้มบนหน้าหายวับไปทันที

"ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่อยากให้คนทั้งเจียงเฉิงได้เห็นว่า ผมเซี่ยงเยว่ กับคุณหลิวฉี ผู้กำกับเขตเฉิงหนานเนี่ย ความสัมพันธ์เราปึ้กแค่ไหน เป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ถึงขนาดมานั่งจิบชาปรับทุกข์กันบ่อยๆ"

"แกมันสารเลว!" หลิวฉีโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าเซี่ยงเยว่แต่กลับไม่กล้าด่าเสียงดัง

"ฉันสารเลวเหรอ?" เซี่ยงเยว่ทำเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หลิวฉี แววตาดุร้ายราวกับจะขย้ำคน "กูตั้งใจมาลงทุนที่เจียงเฉิงดีๆ เป็นพวกมึงเขตเฉิงหนานเองที่เชิญกูมาครั้งแล้วครั้งเล่า! แล้วผลเป็นไง? ซุนหมิงไอ้โง่นั่นกล้าเอาปืนจี้หัวกู!"

"ตอนนี้มันตายไปแล้ว ขี้ทุกถังก็มาเทใส่หัวกู! แถมยังมีมือมืดที่ไหนไม่รู้จ้องจะเล่นงานกูให้ตาย!"

"มึงบอกกูซิ ใครสารเลว? ห๊ะ?"

"ซุนหมิงตายยังไง มึงไม่มีคำตอบในใจเหรอ? ข่าวลือข้างนอกไม่เกี่ยวกับคนบางกลุ่มในเขตเฉิงหนานของพวกมึงเลยรึไง? หลิวฉี มึงคิดว่ากูเป็นไอ้โง่จริงๆ เหรอ?"

หลิวฉีถูกตวาดจนน้ำท่วมปาก ใบหน้าเปลี่ยนสีไปมาทั้งเขียวทั้งซีด

เซี่ยงเยว่ปล่อยมือ จัดปกเสื้อเช็ดหน้าตัวเองให้เรียบร้อย น้ำเสียงกลับมาสงบนิ่ง แต่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

"มึงเชื่อไหม แค่รูปใบเมื่อกี้ ต่อให้มึงวิ่งออกไปเปิดโต๊ะแถลงข่าวว่ามึงกับกูอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ คนในเจียงเฉิงก็ไม่มีใครเชื่อมึงหรอก"

"พวกเขาจะคิดแค่ว่า มึง หลิวฉี ก็คือหมาตัวหนึ่งที่กูเซี่ยงเยว่เลี้ยงไว้!"

หลิวฉีหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม

ไม้ตายนี้ของเซี่ยงเยว่มันพิษสงร้ายกาจนัก! นี่คือการมัดเขาให้ตายคาเรือลำนี้โดยสมบูรณ์!

"ผม... ผมบอกได้ว่า นั่นคือการแลกเปลี่ยนเรื่องงานตามปกติ! เพื่อสภาพแวดล้อมการลงทุนของเขตเฉิงหนาน!"

หลิวฉีพยายามดิ้นรนครั้งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง

"ได้สิ" เซี่ยงเยว่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

"งั้นมึงลองเดาดูซิว่า พรุ่งนี้ในเว็บบอร์ดท้องถิ่นเจียงเฉิง หรือในหมู่คนวงนอกที่ชอบคาบข่าวไปปล่อยเนี่ย รูปถ่าย 'แลกเปลี่ยนงาน' ที่ดูสนิทสนมขนาดนี้มันจะถูกลือไปว่ายังไง?"

"พาดหัวข่าวจะเป็นแบบนี้ไหมล่ะ... 'ช็อก! ผู้กำกับหลิวแห่งเฉิงหนานกอดคอพี่น้องกับนักลงทุนเซี่ยงเยว่ ร่วมวางแผนพัฒนาเมือง'?"

"มึงคิดว่า คนที่หนุนหลังมึงอยู่เนี่ย เขาจะเชื่อว่าเป็นการแลกเปลี่ยนเรื่องงาน หรือจะเชื่อหลักฐานคาตาที่พวกเขาเห็น?"

หลิวฉีทรุดฮวบลงกับเก้าอี้อย่างหมดสภาพ ใบหน้าซีดเผือดเหมือนคนตาย ความหวังสุดท้ายถูกเหยียบจนแหลกละเอียด

เขาราวกับมองเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง การตรวจสอบ หรือแม้แต่สายตาที่จ้องจะเอาชีวิตส่งมาที่เขาแล้ว

เซี่ยงเยว่มองลงมาที่เขาเหมือนมองเหยื่อที่ติดกับดัก

"ผู้กำกับหลิว"

เซี่ยงเยว่พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจขัดขืน "ทีนี้ เรามาคุยกันดีๆ ได้หรือยัง ว่าจะช่วยกันลากคอไอ้สารเลวที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังออกมายังไง?"

"ผม... ผม..." หลิวฉีริมฝีปากสั่นระริก สุดท้ายเขาก็เหมือนคนไร้กระดูก ทรุดตัวอยู่บนเก้าอี้และหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

"คุณเซี่ยง... ท่าน... ท่านอยากให้ผมทำยังไง..."

มุมปากของเซี่ยงเยว่ ในที่สุดก็ยกยิ้มขึ้นมา

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างลงมาอาบใบหน้าเขาเพียงครึ่งเดียว เกิดเป็นเงาที่ตัดกันชัดเจน เฉกเช่นเล่ห์เหลี่ยมและจิตใจของเขาในยามนี้