บทที่ 260 แม่งเอ๊ย!
บทที่ 260 แม่งเอ๊ย!
"คุณคือสยงปินใช่ไหม?" จู้หยวนเหลียงถามตรงๆ
สยงปินพยักหน้า "ใช่ครับ มีอะไรเหรอ?"
จู้หยวนเหลียงแสดงบัตรประจำตัว "ผมจู้หยวนเหลียง ผู้กำกับสถานีตำรวจเขตซิ่วหมิง ตอนนี้มีคดีที่ต้องการความร่วมมือจากคุณ แฟ้มเอกสารในกระเป๋าเมื่อกี้อยู่ไหน?"
"ของอะไร? พวกคุณจะทำอะไรกันแน่?" สยงปินเริ่มระแวง นึกถึงคำเตือนของเฉินเหวินขึ้นมา
ฟางเหวินซานเป็นคนหนุนหลังถังกง ใครจะไปรู้ว่าผอ.จู้ที่โผล่มาตอนนี้ จะเป็นคนที่ฟางเหวินซานส่งมาขัดขวางการสืบสวนรึเปล่า?
"แม่งเอ๊ย! จะพูดมากทำซากอะไร!" เซี่ยงเยว่สติแตกแล้ว!
เขากระโจนเข้าใส่สยงปิน กระชากตัวลงมาจากมอเตอร์ไซค์ทันที!
"คุณจะทำอะไร? ปล่อยนะ! ตำรวจรังแกประชาชนเหรอ!" สยงปินดิ้นรนสุดชีวิต
"ตำรวจพ่องสิ! กูเป็นมาเฟีย!" เซี่ยงเยว่ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เอื้อมมือไปกระชากกระเป๋าผ้าใบที่สะพายอยู่บนตัวสยงปิน
สยงปินกอดกระเป๋าแน่น หันไปมองจู้หยวนเหลียง "สมคบคิดกันทั้งขาวทั้งดำ! บ้านเมืองยังมีกฎหมายอยู่ไหม?"
"กฎหมาย? กูเนี่ยแหละกฎหมายแห่งเมืองหยาง! เอามานี่!" เซี่ยงเยว่ออกแรงกระชาก
"แคว่ก!" สายกระเป๋าขาด! กระเป๋าตกไปอยู่ในมือเขา!
เขารูดซิปเปิดอย่างรีบร้อน ล้วงมือเข้าไปควานหาอย่างบ้าคลั่ง!
ว่างเปล่า!
นอกจากกระเป๋าตังค์เก่าๆ กับบุหรี่ครึ่งซอง ก็ไม่มีอะไรเลย!
แฟ้มเอกสารนั่น! หายไปแล้ว!
"สัส!" เซี่ยงเยว่กระชากคอเสื้อสยงปิน "ของอยู่ไหน! กูถามว่าของอยู่ไหน! ไอ้ควาย! รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป!"
"ผมขอเตือนให้พวกคุณมอบตัวซะ! สักวันผมจะลากคอพวกคนของถังกงเข้าคุกให้หมด!" สยงปินยังคอแข็ง
"ไอ้โง่!" เซี่ยงเยว่ปล่อยสยงปิน หันหลังไปทุบประตูบ้านเฉินเหวิน
"เปิดประตู!!! ปังๆๆ!"
จู้หยวนเหลียงไม่ห้ามเซี่ยงเยว่ เขาสูดหายใจลึก เดินขึ้นบันไดไปทีละก้าว ไปยืนข้างเซี่ยงเยว่ที่กำลังทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง
"เฉินเหวิน! เปิดประตู! จู้หยวนเหลียงจากสำนักงานเมือง! ปฏิบัติหน้าที่!"
ไม่มีเสียงตอบรับจากในวิลล่า ผ่านไปหนึ่งนาที เฉินเหวินถึงค่อยๆ เดินมาเปิดประตู
"ผอ.จู้? หมายความว่าไง? บุกรุกเคหสถานเหรอ?"
เซี่ยงเยว่ได้กลิ่นที่ลอยออกมาจากช่องประตู ก็กระชากประตูเปิด ผลักเฉินเหวินจนเซถลา!
เขาวิ่งเข้าไปในห้องรับแขก จมูกดมกลิ่น แล้ววิ่งตรงไปที่ห้องครัว
จู้หยวนเหลียงกับสยงปินก็วิ่งตามเข้าไป
บนพื้นห้องครัว พวกเขาเห็นกะละมังเหล็กใบหนึ่ง
ในกะละมังยังมีควันลอยกรุ่น ข้างในเป็นกองขี้เถ้า
เซี่ยงเยว่นั่งยองๆ เอามือเขี่ยขี้เถ้า
ยังพอเห็นเศษกระดาษที่ไหม้ไม่หมด ชิ้นใหญ่ที่สุดยังเห็นคำว่า 'เจียว' ลางๆ แต่ก็ถูกเผาทำลายไปแล้ว
"แม่งเอ๊ย!" เซี่ยงเยว่ควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว "เผาหมดเกลี้ยง!"
จู้หยวนเหลียงเดินไปตรงหน้าเฉินเหวิน แววตาเย็นเยียบ
"เฉินเหวิน แกจะลอยนวลไปไม่ได้นานหรอก ฉันจะจับตาดูแกทุกฝีก้าว"
"ความลับไม่มีในโลก เรื่องสกปรกระหว่างแกกับถังกง เรื่องที่แกฆ่าผัวเมียเจียวเจ๋อ สักวันต้องถูกเปิดโปง!"
"แกเผาหลักฐานได้ แต่แกเผาใจคนไม่ได้ เผาความยุติธรรมไม่ได้!"
คำพูดของจู้หยวนเหลียงหนักแน่นดังก้อง ทำให้ทุกคนในที่นั้นสัมผัสได้ถึงความโกรธและความมุ่งมั่นในใจเขา
เฉินเหวินฟังแล้ว ก็ฉีกหน้ากากจอมปลอมทิ้ง
เขาแค่นหัวเราะ "ผอ.จู้ คุณพูดเรื่องอะไรผมฟังไม่รู้เรื่อง ผมเผาขยะในบ้านตัวเอง มีปัญหาอะไรเหรอ?"
"คุณต่างหาก อยู่ดีๆ ก็บุกรุกบ้านผม แถมยังพาคนมารื้อค้นข้าวของผม แบบนี้มันจะเกินไปหน่อยไหม?"
คำพูดของเฉินเหวินรัดกุมไม่มีช่องโหว่ วางท่าทางเป็นผู้บริสุทธิ์
สยงปินยืนอยู่ข้างๆ สมองมึนงงไปหมด
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ผอ.เฉินที่เมื่อกี้ยังบอกว่าจะต่อสู้เพื่อความยุติธรรม ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้?
ทำไมจู้หยวนเหลียงถึงบอกว่าผอ.เฉินสมคบกับถังกง?
ทำไมจู้หยวนเหลียงถึงดูเหมือนคนที่กำลังทวงความยุติธรรมให้ผัวเมียเจียวเจ๋อมากกว่า?
สมองเขาสับสนไปหมด ไม่รู้จะเชื่อใครดี
"ออกไปให้หมด!" เฉินเหวินชี้ไปที่ประตู "ถ้ายังไม่ไปผมจะแจ้งจเรตำรวจแล้วนะ!"
จู้หยวนเหลียงมองเฉินเหวินอย่างลึกซึ้ง แล้วหันหลังกลับ
เซี่ยงเยว่โกรธจนอยากจะพุ่งเข้าไปต่อย แต่ถูกจู้หยวนเหลียงดึงไว้
"ไป"
ทั้งสามคนเดินออกจากวิลล่า เฉินเหวินกระแทกประตูปิดดังปัง
ยืนอยู่หน้าวิลล่า สยงปินยังคงทำหน้ามึนงง
"ตกลง... ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?"
จู้หยวนเหลียงมองเขา ในแววตามีความโกรธ แต่ก็มีความเวทนา
"สยงปิน คุณโดนหลอกแล้ว"
ทั้งสามคนขึ้นไปนั่งบนรถ จู้หยวนเหลียงเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้สยงปินฟังรอบหนึ่ง
ในรถเงียบกริบ
สยงปินหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากค้าง เหมือนมีก้อนสำลีอุดคอหอย พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ในสมองฉายภาพใบหน้าจอมปลอมของเฉินเหวินซ้ำไปซ้ำมา และภาพตัวเขาเองที่ยื่นแฟ้มเอกสารให้อีกฝ่ายเหมือนคนปัญญาอ่อน
"สัสเอ๊ย!" สยงปินเงื้อมือตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่! แก้มบวมขึ้นทันตา
"กูมันโง่บัดซบ! โคตรโง่เลย!" เสียงเขาแหบพร่า อยากจะชกตัวเองอีกสักหลายหมัด
เซี่ยงเยว่ปรายตามองเย็นชา มีความโมโห แต่ก็มีความสมเพชปนอยู่ด้วย
"ตอนนี้พูดไปก็ไร้ประโยชน์!" เซี่ยงเยว่ทุบกระจกรถอย่างหงุดหงิด "ในแฟ้มเฮงซวยนั่นตกลงมีอะไรบ้าง? พูดมา! ห้ามตกหล่นแม้แต่ประโยคเดียว!"
สยงปินลูบหน้า บังคับตัวเองให้สงบสติ
ของในแฟ้มนั้น สองปีมานี้เขาเปิดดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนจำขึ้นใจ
"เจียวเจ๋อหวังอันหลิงสองผัวเมีย ก่อนหายตัวไปมีเรื่องกับพวกนักเลง..."
"หลังรับแจ้งความ ผมลงพื้นที่ ไปเจอตาแก่รับจ้างเก็บเศษอาหารที่ตรอกหลังถังกง..."
"ต่อมาผมจะตามสืบจากตาแก่คนนั้น แต่หาตัวแกไม่เจอแล้ว"
"อย่างอื่นก็แค่บันทึกแจ้งความ คำให้การญาติ แล้วก็ข้อสงสัยที่ผมจดไว้เอง ไม่มีหลักฐานโดยตรง"
สยงปินพูดจบ ก็ทิ้งตัวพิงเบาะอย่างหมดแรง "ที่ยืนยันได้คือ วันที่ตาแก่เห็นของตก คือวันที่เจียวเจ๋อกับหวังอันหลิงหายตัวไป!"
"คนน่าจะเกิดเรื่องตั้งแต่คืนนั้น! แต่ข้างในเกิดอะไรขึ้น ตายไม่มีพยานยืนยัน! ผมไม่รู้! แม้แต่บันทึกปากคำตาแก่คนนั้นเมื่อกี้ก็โดนเผาไปแล้ว!"
"สัส! สัส! สัส!" เซี่ยงเยว่สบถด่าสามคำรวด ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ
หน้าจู้หยวนเหลียงก็น่ากลัวไม่แพ้กัน ประกายความหวังสุดท้าย ถูกคำพูดของสยงปินราดน้ำดับจนมอดสนิท
อีกด้านหนึ่งของประตู ในห้องรับแขกวิลล่า
เฉินเหวินเหมือนสัตว์ป่าจนตรอก เดินวนไปวนมาในห้องรับแขกอย่างกระวนกระวาย
สายตาของจู้หยวนเหลียงก่อนจากไป และคำพูดที่ว่า 'จะจับตาดูแก' ทำให้เขาหวาดกลัว
เขารู้ว่า ครั้งนี้จู้หยวนเหลียงแตกหักกับเขาอย่างสมบูรณ์! หงายไพ่สู้! ต่อจากนี้คือการต่อสู้ที่ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งม้วยมรณา!
เขาหยิบโทรศัพท์ ค้นหาเบอร์ที่แทบจะไม่เคยโทรออกเองเลย เบอร์ของจงเฉิงเทียน
โทรศัพท์ดังอยู่หลายทีกว่าจะรับ "ฮัลโหล? ผอ.เฉิน? แขกหายากนะเนี่ย"
"หายากพ่องมึงสิ!" เฉินเหวินคำรามใส่โทรศัพท์ รีบเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟังอย่างรวดเร็ว
ปลายสายเงียบกริบ เห็นได้ชัดว่าตกใจกับข่าวนี้
"ยังดี ที่ของโดนเผาไปแล้ว!" เสียงจงเฉิงเทียนเจือความโล่งใจ
"ดีกับผีสิ!" เฉินเหวินแทบจะตะโกน
"จู้หยวนเหลียงมันหงายไพ่กับฉันแล้ว! มันรู้! มันรู้ทุกอย่างแล้ว! ตอนนี้มันขาดแค่หลักฐาน! เถียนคุน! เถียนคุนตอนนี้คือระเบิดลูกใหญ่ที่สุด!"
เขาหอบหายใจแรง ตาแดงก่ำ ออกคำสั่งตายใส่โทรศัพท์
"ฟังนะ! ฉันไม่สนว่าแกจะใช้วิธีไหน! ไม่สนว่าตอนนี้เถียนคุนจะเป็นหรือตาย! ฉันให้เวลาแกแค่สองวัน! ต้องทำให้มันกลายเป็นศพที่ตายสนิท! ได้ยินไหม!"
"มีแค่เถียนคุนหุบปากสนิท! ฉันถึงจะปลอดภัย! พวกเราถึงจะปลอดภัย! เข้าใจไหม!"
"ตราบใดที่ไม่มีหลักฐาน! จู้หยวนเหลียงก็ทำอะไรฉันไม่ได้! แต่ถ้าเถียนคุนรอด พวกเราจบเห่กันหมด! ต้องเก็บเถียนคุน! ได้ยินไหม!"
ปลายสาย จงเฉิงเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด "รับทราบ วางใจเถอะ ชื่อของเถียนคุน ภายในสองวันจะถูกลบออกจากเมืองหยางถาวร"
วางสายแล้ว
เฉินเหวินกำโทรศัพท์แน่น ทิ้งตัวลงบนโซฟา แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
เดิมพันหมดหน้าตักแล้ว! เขาจะแพ้ไม่ได้!