บทที่ 230 ซินซินจะไปอยู่บ้านพี่จ๋า

เซี่ยงเยว่ยังคงหันหลังให้พวกเขา "ใช่"

เขาค่อยๆ หันกลับมา "สองปีก่อนเจ๊หวังพาซินซินมาเมืองหยาง รับจ้างทั่วไปอยู่นานกว่าจะเก็บเงินเปิดแผงปิ้งย่างได้"

"ตอนแรกฉันนึกว่าแกเป็นแม่ม่ายหนีหนี้มา เห็นว่าน่าสงสาร เลยพาพี่น้องไปอุดหนุนบ่อยๆ"

"เรื่องหลังจากนั้นพวกนายก็รู้แล้ว"

"ฉันคิดไม่ตกมาตลอด... คิดไม่ออกว่าคนของถังกงจะลงแรงมาไล่เจ๊หวังทำไม?"

"แกเป็นแค่แม่ค้าขายปิ้งย่างข้างทาง ซื่อสัตย์สุจริต จะไปเหยียบตีนคนระดับเจ้าพ่อจงได้ยังไง?"

เสียงของเซี่ยงเยว่ต่ำลง "จนกระทั่งเมื่อกี้ที่ไอ้เดรัจฉานหลี่เต๋อเปียวพ่นชื่อสองผัวเมียนั่นออกมา เรื่องที่คิดไม่ออก แม่งก็เชื่อมโยงกันหมด!"

"จงเฉิงเทียนฆ่าเถียนคุนปิดปากไปแล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อ คือลบร่องรอยของผู้เสียหายให้หายไปจากโลกนี้อย่างถาวร!"

"ไล่เจ๊หวัง ซึ่งเป็นคนเดียวที่อาจจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง และอาจจะยังคิดสืบหาความจริง ให้ไปไกลๆ ดีที่สุดคือทำให้หายสาบสูญไปซะ!"

"แบบนี้ ชีวิตของเจียวเจ๋อกับหวังอันหลิง ก็จะกลายเป็นแค่คดีคนหายธรรมดา ไม่มีใครพูดถึง ไม่มีใครตามสืบอีก! หึๆ!"

"อำมหิตจริงๆ ไอ้หมาแก่จงเฉิงเทียนนี่แม่งโคตรอำมหิต! ฆ่าล้างบาง ไม่เหลือเชื้อไฟไว้เลย!"

จู่ๆ สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป "แย่แล้ว น้องเล็ก ไปกัน เดี๋ยวนี้! ไปพาเจ๊หวังกลับมาที่หงซิง"

"ในเมื่อไอ้หมาแก่จงเริ่มลงมือแล้ว มันไม่หยุดง่ายๆ แน่! มันอาจจะส่งคนไปก่อกวน หรืออาจจะ... เลวร้ายกว่านั้น!"

ทั้งสามคนหน้าถอดสี ไม่สนใจสภาพเละเทะในห้องสอบสวน รีบพุ่งตัวออกไปทันที

เฉินซู่วิ่งเหยาะๆ ตามออกมา

ประตูรถโรลส์-รอยซ์ปิดลง เฉินซู่เกาะขอบหน้าต่าง "พี่เยว่ มีอะไรให้ช่วยบอกได้เลย! ทางนี้ผมดูให้เอง!"

เซี่ยงเยว่พยักหน้าให้ "ได้! รอฟังข่าว"

กระจกรถเลื่อนปิดลงอย่างไร้เยื่อใย รถโรลส์-รอยซ์ออกตัว ไฟท้ายหายลับไปที่หัวมุมถนนในพริบตา

เฉินซู่ยืนเหม่ออยู่ในลานจอดรถ ลมเย็นพัดชายเสื้อเครื่องแบบสะบัดไหว ที่ปกเสื้อยังมีเลือดของหลี่เต๋อเปียวติดอยู่สองสามหยด

สองเดือนก่อน เขาคิดว่าเซี่ยงเยว่ไม่ต่างจากพวกหลี่เต๋อเปียว ก็แค่ใช้ความโหดเหี้ยมไต่เต้าขึ้นมา

เพียงแต่เซี่ยงเยว่อายุน้อยกว่า กล้าลงมือกว้า และรู้จักเข้าหาผู้ใหญ่มากกว่า

ต่อมาอิทธิพลของเซี่ยงเยว่เริ่มขยายวงกว้าง เขาถึงรู้สึกว่าเซี่ยงเยว่ไม่ใช่แค่โหด แต่ยังฉลาดเป็นกรด และมีแบ็คกราวด์ที่หยั่งไม่ถึง

คนแบบนี้ แข็งข้อด้วยไม่ได้ ได้แต่โอนอ่อนผ่อนตาม หรือถึงขั้น... ต้องพึ่งพาอาศัย

แต่เมื่อกี้ ในห้องสอบสวน ดวงตาสีเลือดคู่นั้นของเซี่ยงเยว่

เฉินซู่พบว่าเขาอาจจะเข้าใจผิดมาตั้งแต่ต้น ผิดไปไกลลิบ

นั่นไม่ใช่สายตาของคนชั่วที่แสวงหาผลประโยชน์

แต่ในแววตานั้น มันคือความโศกเศร้าและเคียดแค้น!

ในวันเดียว คดีใหญ่สองคดี ถูกเซี่ยงเยว่งัดแงะจนเปิดออกด้วยวิธีการที่ผิดกฎระเบียบ

ถึงกระบวนการจะนองเลือด หรือเรียกได้ว่าผิดกฎหมาย

แต่ผลลัพธ์ล่ะ? ปีศาจร้ายที่ลอยนวลเหนือกฎหมาย ถูกลากคอออกมาทีละตัว

ถ้าไม่ใช่เพราะวิธีการบ้าดีเดือดของเซี่ยงเยว่ ความจริงเหล่านี้ ต้องรอไปถึงปีลิงชาติหน้าหรือเปล่าถึงจะปรากฏ?

จะหวังพึ่งให้เขาเฉินซู่เป็นคนสืบสวน?

เกรงว่าแค่คิดจะสืบ ก็คงโดนจงเฉิงเทียนบี้ตายคามือ!

เขาเคยรู้สึกว่าตัวเองกำลังช่วยคนชั่วทำลายคนดี แต่ตอนนี้ เซี่ยงเยว่คือ 'คนชั่ว' จริงๆ เหรอ?

ที่สวมเครื่องแบบนี้อยู่ เพื่ออะไรกันแน่?

เพื่อความถูกต้องตามขั้นตอน หรือความถูกต้องของผลลัพธ์?

เขาคิดไม่ตก

ในโรงพัก ตำรวจชั้นผู้น้อยมองแผ่นหลังของเฉินซู่ แล้วจับกลุ่มซุบซิบกัน

"รถไปจนไม่เห็นฝุ่นแล้ว สารวัตรเฉินยังยืนบื้อทำไมตรงนั้น? ทำตัวเหมือนหินเฝ้ารอผัว  ไปได้"

"หุบปากไปเลย นี่เขาเรียกว่าใส่ใจรายละเอียด! ไม่งั้นเขาจะได้เป็นสารวัตร ส่วนแกเป็นได้แค่จ่าเรอะ?"

"เฮ้ย พวกแกเห็นเปล่า นักโทษที่โดนลากออกมาเมื่อกี้ หน้าเละอย่างกะลูกพลับเน่า!"

"จึ๊ๆ! ได้ยินว่ามีแค้นเก่ากับเซี่ยงเยว่? ขนาดเข้าคุกไปแล้ว เซี่ยงเยว่ยังไม่ปล่อย ตามมาซ้อมถึงในโรงพัก? โหดชิบหาย..."

"ชู่ว! เบาๆ หน่อยสิวะ! อยากตายรึไง? กล้านินทาเซี่ยงเยว่ลับหลัง?"

เฉินซู่ได้ยินเสียงนินทาพวกนั้น มุมปากยกยิ้มขมขื่น

นั่นสินะ ความจริงในห้องสอบสวนมีแค่เขาที่เห็นตั้งแต่ต้นจนจบ

แล้วคนข้างนอกล่ะ? พวกเขาเห็นแค่ความโหดเหี้ยมของเซี่ยงเยว่และสภาพดูไม่ได้ของหลี่เต๋อเปียว

แค่อาศัยข่าวลือจับแพะชนแกะนิดหน่อย ก็รีบตัดสินเรื่องราวกันอย่างสนุกปาก

น่าขันสิ้นดี!

เฉินซู่ก้มมองอินธนูบนบ่า แล้วนึกถึงซิการ์ที่เซี่ยงเยว่ยัดใส่มือ

ถูกหรือผิด? ดีหรือชั่ว? ขาวหรือดำ?

เขาแยกแยะไม่ออกแล้ว!

เขาส่ายหน้า สะบัดความคิดพวกนี้ทิ้งไป

ไม่ว่าเนื้อแท้ของเซี่ยงเยว่จะเป็นคนดีหรือเลว แต่นับตั้งแต่วินาทีที่เขารับซิการ์มวนแรกมา เฉินซู่ ก็ไม่มีทางหันหลังกลับได้แล้ว

พอคิดได้ดังนั้น เขาก็ยืดอก หันหลังเดินกลับเข้าโรงพักอย่างมั่นคง

เฉินซู่กวักมือเรียกคนสนิท กดเสียงต่ำ "หลี่เต๋อเปียว ให้ขังเดี่ยว เฝ้าระวังขั้นสูงสุด จำไว้ วันนึงตัดไฟห้องขังมันสักสามรอบ! แต่อย่าให้ตายนะเว้ย!"

ห้าโมงเย็น รถโรลส์-รอยซ์เบรกตัวโก่ง เซี่ยงเยว่พาคนมาถึงตลาดโต้รุ่ง

พ่อค้าแม่ขายเพิ่งเริ่มตั้งแผง เจ๊หวังกำลังออกแรงกางโต๊ะพับอย่างทุลักทุเล เตาถ่านด้านข้างกำลังเริ่มติดไฟ

เซี่ยงเยว่เร่งฝีเท้า พอใกล้ถึงร้านปิ้งย่างก็สูดหายใจลึก กดความโกรธและความเศร้าไว้ข้างใน ปั้นรอยยิ้มให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

"เจ๊หวัง!" เซี่ยงเยว่แสร้งทำท่าสบายๆ เกินเหตุ "ผมทำเอง ผมทำเอง!"

เขาก้าวยาวๆ เข้าไป แย่งโต๊ะพับมาจากมือเจ๊หวังดื้อๆ

แล้วพับโต๊ะที่เพิ่งกางได้ครึ่งหนึ่ง เก็บเข้าที่เดิม

หวังอันเหอสะดุ้งตกใจ เงยหน้าเห็นเป็นเซี่ยงเยว่ก็ยิ้มออก "อ้าว น้องเยว่! มาแต่หัววันเลย มีอะไรเหรอ? ไม่ต้องหรอก เจ๊ทำเองได้..."

"ทางผ่าน! พอดีผ่านมาทางนี้!" เซี่ยงเยว่ขัดจังหวะ แล้วลงมือเก็บของต่อ

ก่งซากับหลิวเจียหมิงรีบเข้ามาช่วย เก็บโต๊ะ เก็บเก้าอี้ เก็บเตา ไม่กล้าสบตาเจ๊หวัง

หวังอันเหอ: "......"

เจ๊จะตั้งร้าน ไม่ได้จะเก็บร้าน...

"น้องเยว่ พวกเธอทำกลับกันแล้ว" หวังอันเหอปลอบใจตัวเอง คิดว่าพวกเซี่ยงเยว่คงไม่ค่อยได้ทำงานพวกนี้ เลยไม่รู้เรื่อง

เซี่ยงเยว่วางมาดพี่ใหญ่ในวงการ

"เจ๊หวัง คืออย่างนี้นะ ช่วงนี้เมืองหยางไม่ค่อยสงบ"

เขาเว้นจังหวะ "ข่าววงในบอกสถานการณ์ตึงเครียด ไม่ค่อยปลอดภัย เจ๊ตั้งแผงอยู่ข้างนอก แถมมีซินซินอยู่ด้วย ผมไม่วางใจเลยจริงๆ"

หัวใจของหวังอันเหอหล่นวูบ มือเผลอกำผ้าขี้ริ้วแน่น

"มะ... ไม่ปลอดภัย? น้องเยว่ พวกเราแค่หาเช้ากินค่ำ คงไม่... คงไม่มีใครมาจ้องเล่นงานคนตัวเล็กๆ อย่างพวกเราหรอกมั้ง?"

"ไม่ได้!" เสียงเซี่ยงเยว่ดังขึ้น แข็งกร้าวอย่างที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ "เจ๊หวัง ผมเปิดศึกกับถังกงเต็มรูปแบบแล้ว!"

"ถังกงรู้ว่าพวกผมมาอุดหนุนเจ๊บ่อยๆ เมื่อวานที่มันมาพังร้านก็เพราะพุ่งเป้ามาที่ผม"

"เจ๊ไม่ห่วงตัวเอง ก็ต้องห่วงซินซินบ้าง! สองสามวันนี้เจ๊พาซินซินย้ายไปอยู่ที่หงซิงเถอะ"

"ย้ายไปหงซิง?" หวังอันเหออึ้งกิมกี่ ตาเบิกโพลง "น้องเยว่ จะ... จะดีเหรอ?"

ทันใดนั้นเอง ยัยหนูตัวน้อยที่ไปซื้อน้ำหวานฝั่งตรงข้ามก็วิ่งกลับมา

"พี่จ๋าเซี่ยง!"

ยัยหนูเขย่งเท้ากระโจนเข้าใส่ ในมือถือแก้วพลาสติกใส่น้ำหวานแกว่งไปมา "กินน้ำหวานกั๊บ!"

เธอยื่นแก้วน้ำจ่อปากเซี่ยงเยว่ ยิ้มจนแก้มบุ๋ม

"ซินซินจะไปอยู่บ้านพี่จ๋าเซี่ยง!" พูดจบก็ดึงชายเสื้อหวังอันเหอเขย่าๆ "คุณน้าขา~ ให้ซินซินไปอยู่กะพี่จ๋าเซี่ยงนะ! ซินซินแทะข้าวโพดกินเองได้!"