บทที่ 220 ผม! เซี่ยงเยว่! ยอดนักสืบจอมไขคดี!

ถังเหว่ยกลัวจนสติหลุด กระแสความร้อนสายหนึ่งไหลซึมผ่านขากางเกงนองเต็มพื้น

"ผะ... ผม... ผม... คุณชายเซี่ยง ไตหมูแทนได้ไหมครับ?"

เซี่ยงเยว่แสยะยิ้มเย็น "มึงหลอกกู หึหึ... ในเมื่อเป็นแบบนี้ คืนนี้เอาไตมึงมาแกล้มเหล้าก่อนแล้วกัน"

เขาเหลือบมองของเหลวบนพื้น "เยี่ยวแล้ว? เยี่ยวก็ดี ระบายออกให้หมดแต่เนิ่นๆ ไตจะได้ไม่เหม็นคาว เฉือนออกมาผัดหรือย่างก็อร่อยเหาะ"

คำพูดของเซี่ยงเยว่ช่างตรงไปตรงมา ตรงจนทำให้หนังศีรษะชาหนึบ

ใครบ้างจะไม่รู้ว่าไตคืออะไร ใครบ้างจะไม่รู้ว่าถ้าขาดไตไปจะเป็นยังไง

การพูดออกมาหน้าตาเฉยว่าจะเฉือนไตเขาไปผัดกิน มันน่ากลัวยิ่งกว่าเอามีดจ่อคอหอยเสียอีก

ก่งซาสั่นสะท้าน มองถังเหว่ยด้วยสายตาเจือความเวทนา

สำหรับนักเลงที่ไต่เต้ามาได้เพราะพี่เขย เขาไม่กลัวตำรวจเพราะขอแค่ใจแข็ง ไม่รับสารภาพก็รอด

ไม่กลัวคนข้างนอกเพราะมีพี่เขยคอยคุ้มกะลาหัว เรื่องส่วนใหญ่พี่เขยเคลียร์ได้หมด

แต่วิธีของเซี่ยงเยว่มันโหดเหี้ยมเกินไป เป็นการกดดันทางจิตวิทยาอย่างสมบูรณ์แบบ

เริ่มจากให้สิงหย่งในฐานะคนสนิทของถังกงมาบอก เพื่อยืนยันความจริงที่ว่าจงเฉิงเทียนทิ้งถังเหว่ยแล้ว เป็นการเสี้ยมให้แตกคอ

จากนั้นใช้มีดผ่าตัดข่มขู่เรื่องความสมบูรณ์ของร่างกาย เพื่อให้เขาตระหนักว่าไม่มีใครจะมาช่วย ไม่มีใครสนความเป็นความตาย การทรมานต่อจากนี้ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเซี่ยงเยว่ล้วนๆ

สุดท้ายคือความบ้าคลั่งที่เซี่ยงเยว่แสดงออกมา การแสดงนี้มากพอที่จะทำให้ถังเหว่ยเชื่อว่า วันนี้เขาต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ แถมตายแบบไม่ครบส่วนด้วย

เจอสามดอกนี้เข้าไป ต่อให้ถามสีตุกางเกงในแม่ ถังเหว่ยก็คงยอมบอก

แต่ทว่า เซี่ยงเยว่ไม่ได้กะจะถามเรื่องเถียนคุนตรงๆ

คำถามใดๆ ที่อาจทำให้รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริง เขาจะไม่อ้าปากถาม แต่ต้องให้ถังเหว่ยคายออกมาเอง

เขามีเวลาจำกัด จะให้ถังเหว่ยระแคะระคายไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

"น้องเล็ก พามันไปล้างตัวเดี๋ยวนี้ อันไหนจะตัดก็ตัด คืนนี้ตั้งวงกินเหล้า" เซี่ยงเยว่หันไปหาก่งซา

ก่งซารับลูกด้วยการหัวเราะเสียงแหลมแบบโรคจิต แล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปากจ้องมองถังเหว่ย

เห็นท่าทางของก่งซา ถังเหว่ยก็สิ้นหวังจนถึงขีดสุด หรือวันนี้เขาจะต้องตายจริงๆ?

ไม่! เขาไม่อยากยอมจำนนต่อโชคชะตา! ถ้าจงเฉิงเทียนไม่ปกป้องเขา เขาก็ต้องหาทางรอดด้วยตัวเอง!

เขาตะเกียกตะกายไปเกาะขากางเกงเซี่ยงเยว่ หน้าผากโขกพื้นอย่างแรง

"คุณชายเซี่ยง ปล่อยผมไปเถอะครับ ให้ทำอะไรผมยอมทุกอย่าง"

"ท่านชอบแบบคนท้องไหม? พี่สาวผมท้องอีกแล้ว ถ้าท่านชอบ ผมจะไปหลอกล่อเธอออกมาให้ รสชาติแปลกใหม่นะ ท่านอยากลองไหม?"

เขาพูดรัวเร็ว กลัวว่าจะโดนเชือดก่อนพูดจบ

"แล้วก็ไต ผมมีหลานชายสองคน ลูกของจงเฉิงเทียน ตอนนี้เพิ่งสิบสองขวบ ไตเด็กบริสุทธิ์ต้องนุ่มและอร่อยกว่าแน่ๆ ผมช่วยท่านหลอกพาพวกเขาออกมาได้นะ?"

พูดถึงตรงนี้ แววตาของเขาฉายความอำมหิต

จงเฉิงเทียน! กูทำงานสกปรกโสมมให้มึงมาตั้งกี่ปี

ตอนนี้มึงอยากฟอกขาวไปเกาะขาผู้ยิ่งใหญ่ มึงก็ถีบหัวส่งกูง่ายๆ แบบนี้เหรอ?

มึงไม่ปรานีอย่าว่ากูไม่ดี! ยังกล้ามาบอกว่าจะดูแลพี่สาวและหลานกูอย่างดี เมียและลูกมึงอย่าหวังว่าจะหนีรอด ถ้าจะตายก็ต้องตายกันให้หมด!

โชคดีที่เขาเอาหัวโขกพื้นอยู่ ไม่อย่างนั้นคงได้เห็นสีหน้าพะอืดพะอมของเซี่ยงเยว่

ไอ้บ้านี่พูดบ้าอะไร!

คนท้องอะไรกัน! พี่เยว่เป็นคนแบบนั้นเหรอ?

ใส่ร้ายป้ายสีชัดๆ!

แต่ไอ้หมอนี่ก็เลวได้โล่จริงๆ เพื่อรักษาชีวิตตัวเอง แม้แต่ญาติพี่น้องก็ขายได้หมด สมควรตายจริงๆ!

เซี่ยงเยว่ก้มดูนาฬิกา ตีสี่แล้ว

ไอ้จู้โจวควรจะโผล่หัวมาได้แล้ว หายหัวไปไหน? อย่ามาทำเสียเรื่องตอนสำคัญนะโว้ย!

ยังคิดไม่ทันจบ ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

จู้โจววิ่งหอบแฮ่กๆ เข้ามา "แฮ่ก... แฮ่ก... พี่เยว่... แฮ่ก"

เซี่ยงเยว่ค้อนขวับ "ลุกลี้ลุกลนทำไม? ดึกดื่นป่านนี้ มีเรื่องอะไรด่วน?"

จู้โจวเกาะขอบประตูยืนหอบ ตัวงอเป็นกุ้ง ที่ขากางเกงมีเศษหญ้าติดอยู่

แม่งเอ๊ย เพื่อความสมจริงเมื่อกี้เลยวิ่งรอบสนามโรงพักไปห้ารอบ เยอะไปหน่อย ตอนนี้เหนื่อยจนแทบขาดใจ

"พี่เยว่ พ่อให้มาบอกว่า ลุงคุนตายแล้ว ผูกคอตายในห้องขัง"

เซี่ยงเยว่ยกเท้าถีบเก้าอี้ล้มคว่ำ เก้าอี้กระแทกใส่ขาถังเหว่ย

"ตายแล้ว? กูกำลังรอให้มันเข้าคุก กะจะตามไปหักซี่โครงมันเล่นวันละซี่! มันกล้าชิงตายก่อนได้ไง!"

ถังเหว่ย: "......"

พูดไม่ออกเลย ตายก็ผิดเหรอ? ต้องอยู่ให้ทรมานเล่นงั้นสิ

แต่หูเขาก็ผึ่งขึ้นมาทันที เขารู้ว่าต้นเหตุหายนะของถังกงช่วงนี้คือเถียนคุนไปแหยมคุณชายใหญ่สองคนเข้า

เถียนคุนเลยโดนจับ และเขาก็รู้ว่าจงเฉิงเทียนอยากให้เถียนคุนตาย สรุปคือลงมือวันนี้เลยเหรอ?

"พี่เยว่ใจเย็นๆ..." จู้โจวปาดเหงื่อ "คนตายหนี้สูญ เราอย่าไปถือสาคนตายเลย เรื่องเก่าๆ ก็ปล่อยมันไปเถอะ"

เซี่ยงเยว่กระชากคอเสื้อจู้โจวเขย่าอย่างแรง ตวาดลั่น "ปล่อยพ่องสิ!"

"หนี้เถียนคุนสูญได้ แล้วหนี้ลูกมันล่ะ?"

"ไอ้เด็กเปรตนั่นที่ลวนลามผู้หญิงของกูจะคิดบัญชียังไง?"

เขาโกรธจัดจนเตะถังเหว่ยซ้ำอีกที "แม่งเอ๊ย! ไอ้แก่เถียนคุนเอาลูกเวรตะไลนั่นไปซ่อนที่ไหนก็ไม่รู้ หามาเดือนนึงแล้วยังไม่เจอ! ความแค้นนี้กูกลืนไม่ลงโว้ย!"

จู้โจวกับก่งซารีบเข้าไปห้ามเซี่ยงเยว่

ถังเหว่ยแอบชำเลืองมอง เห็นเส้นเลือดที่ขมับเซี่ยงเยว่เต้นตุบๆ

ในใจคิดว่ารอดแล้ว ที่แท้คุณชายเซี่ยงก็มีความแค้นกับเสี่ยวคุน

มีความแค้นก็ดีสิ! ก็เสี่ยวคุนอยู่ในมือเขานี่หว่า!

ไหนๆ จงเฉิงเทียนก็เห็นเขาเป็นเบี้ยแล้วทิ้ง สู้เอาที่ซ่อนไปแลกชีวิตตัวเองดีกว่า!

ส่วนเรื่องที่จงเฉิงเทียนกำชับให้เก็บเป็นความลับ? ช่างหัวมารดามันสิ จงเฉิงเทียนนั่นแหละสมควรตาย!

"คุณชายเซี่ยง! ผมรู้ว่าเสี่ยวคุนอยู่ที่ไหน!" ถังเหว่ยร้องตะโกนเสียงสั่นเครือ หน้าผากโขกพื้นดังปัง

"มันอยู่ที่โกดังโรงงานอาหารเก่าที่ถูกทิ้งร้าง! ผมส่งคนไปเฝ้าสี่คน ที่ประตูมีหมาอัลเซเชี่ยนล่ามไว้อีกสองตัว!"

เซี่ยงเยว่เหลือบมองถังเหว่ย "มึงหลอกกู? กูกำลังตามล่าใคร มึงก็จับคนนั้นไว้พอดี โลกนี้มีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นเชียว?"

"ไม่กล้าหลอกครับ!" ถังเหว่ยสั่นเป็นเจ้าเข้า เป้ากางเกงมีฉี่ซึมออกมาอีกรอบ

"จงเฉิงเทียนสั่งให้ผมพาคนไปจับมา เดือนนึงมานี้เสี่ยวคุนถูกขังไว้ข้างในตลอด! ผมพาพี่ไปได้ ขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตผมเถอะคุณชายเซี่ยง!"

จู้โจวที่ยืนดูอยู่ข้างๆ หัวใจเต้นระรัว แอบยกนิ้วโป้งให้เซี่ยงเยว่

เซี่ยงเยว่นั่งยองๆ บีบคางถังเหว่ย "ถ้าเป็นเรื่องจริง กูจะละเว้นชีวิตมึง"

เขาแค่นหัวเราะ แล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "แต่ถ้าพี่เขยมึงรู้ว่ามึงขายมัน มันจะจัดการมึงยังไง?"

หน้าถังเหว่ยซีดเผือดทันตา

คำพูดนี้จี้จุดตายที่เขากลัวที่สุด

จงเฉิงเทียนเกลียดคนทรยศที่สุด ขืนรู้เข้า จุดจบของเขาคงไม่สวยแน่

เขารีบคว้าขากางเกงเซี่ยงเยว่ "คุณชายเซี่ยงช่วยผมด้วย! วันหน้าผมยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่าน ทางเจ้าพ่อจงผม..."

"หุบปาก" เซี่ยงเยว่สะบัดมือออก "น้องเล็ก พาคนไปจับตัวเสี่ยวคุน คืนนี้กูจะเอาไตเสี่ยวคุนมาแกล้มเหล้า"

เขาหันกลับมามองถังเหว่ย "ส่วนมึง กูจะทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ ไม่บอกพี่เขยมึงหรอก แต่จงเฉิงเทียนต้องโทษมึงแน่ ต่อให้กูปล่อยมึงไป เขาก็ไม่ปล่อยมึงหรอก"

เขาเดินวนไปมาสองสามก้าว แล้วเอ่ยปาก "เอางี้ไหม มึงไปนอนคุกสักสองปี? ยังไงมึงก็ลักพาตัวคนแล้ว อยู่ในคุกปลอดภัยกว่า จงเฉิงเทียนไม่มีเส้นสายแบบกู มือมันล้วงเข้าไปไม่ถึง"

ถังเหว่ยตาลุกวาว ที่คุณชายเซี่ยงพูดมาเรื่องจริงทั้งนั้น เสี่ยวคุนหายไป จงเฉิงเทียนไม่ปล่อยเขาไว้แน่

โทษลักพาตัวก็แค่สามถึงห้าปี อยู่ในคุกหลบการตามล่าของจงเฉิงเทียนได้ชัวร์กว่า

เขาโขกหัวรัวๆ "ผมยอมรับผิด! ผมยอมติดคุก! คุณชายเซี่ยงช่วยพูดกับตำรวจให้หน่อยนะครับ ว่าผมถูกจงเฉิงเทียนบังคับ..."

"ได้" เซี่ยงเยว่หันไปตะโกนเรียกคนข้างนอก "ผอ.เฉิน เข้ามาทำบันทึกปากคำ คดีลักพาตัว"