บทที่ 190 ลุยแม่งเลย!!!

สิงหย่งเก็บกล่องเหล็กขึ้นมา ยาหม่อง กลิ่นหอมเย็นช่วยบรรเทาอาการอักเสบ เขาเคยชมว่ากลิ่นนี้หอมดี

ลมในลานจอดรถใต้ดินพัดเย็นยะเยือกจนเขาตัวสั่น

สิงหย่งมุดเข้าในรถซานตาน่าถึงกล้าหยิบมือถือออกมา

เขาส่งข้อความหาเซี่ยงเยว่

【วันนี้เจ้าพ่อเฉิงพูดจาแปลกๆ เหมือนลุงคุนกำลังจะเกิดเรื่อง พี่เยว่ ลุงคุนอาจจะกุมความลับของเจ้าพ่อเฉิงไว้ ผมรู้สึกสังหรณ์ใจว่าลุงคุนจะโดนเก็บ】

ส่งข้อความสำเร็จ!

เขาลบข้อความทิ้ง ทายาหม่องที่หน้า

ในกระจกมองหลัง เงาร่างของหลินเจียวูบผ่านทางออกหนีไฟ เสื้อเชิ้ตสีขาวแนบไปกับลำตัวที่ผอมบางเหมือนกระดาษ

เช้าวันรุ่งขึ้น

สิงหย่งลดกระจกลง ลมหนาวพัดกรูเข้ามา

ในกระจกมองหลัง รถเบนซ์หกคันเรียงเป็นขบวน มุ่งหน้าสู่สนามบินด้วยความเร็วสูง

ลูกน้องชุดจีนยี่สิบคนยืนเอามือไพล่หลังหน้าประตูอาคารผู้โดยสารขาเข้า เจ้าพ่อเฉิงนั่งเท้าไม้เท้าอยู่ข้างๆ สิงหย่งยืนประกบ

ป้าแม่บ้านเข็นถังน้ำหลบไปอีกทาง มาเฟียพวกนี้มาทำอะไรแต่เช้า

รปภ. สองสามคนยืนสั่นอยู่ไม่ไกล

อาคารผู้โดยสารที่เคยจอแจกลับเงียบกริบ หญิงสาวเกาะแขนแฟนหนุ่มแน่น

น่ากลัวชะมัด มากันแต่เช้าตรู่ ไม่รู้มารอรับใครใหญ่โตขนาดไหน

“เจ้าพ่อครับ เครื่องจากฮ่องกงมีลงตอนเช้ากับตอนบ่ายครับ” ลูกน้องก้มหน้ามารายงาน

เจ้าพ่อเฉิงนับจำนวนคน แล้วพากันยืนรอ

......

ฮ่องกง

ประตูเหล็กคฤหาสน์หลังเก่าเปิดออก รถเก๋งสีดำเจ็ดคันแล่นออกมา

หลิวเฉิงจี้นั่งเบาะหน้าของรถคันนำ เบาะหลังมีเด็กหนุ่มสามคนนั่งอยู่

เซี่ยงเยว่นั่งหน้าเครียดถูมือไปมา เฉินเหวินนั่งสั่นขาไม่หยุด หลิวเจียหมิงเปิดปิดกระจกรถเล่น

เด็กพวกนี้ยังไงก็ยังเด็ก เก็บอาการดีใจที่จะได้กลับเมืองหยางไม่มิด

พวกเขากำลังจะไปโรงพยาบาลแซเนเทอเรียมฯ มีพี่น้องสิบกว่าคนที่อาการดีขึ้นแล้ว เซี่ยงเยว่กะว่าจะพาพวกเขากลับไปด้วย

ขบวนรถเลี้ยวเข้าโรงพยาบาล

เซี่ยงเยว่เพิ่งก้าวลงจากรถ ก็ได้ยินเสียงผิวปากดังมาจากหน้าต่างชั้นสาม

เงยหน้าขึ้นไปเห็นปาสื่อโผล่ตัวออกมาครึ่งตัว ขาที่พันผ้าก๊อซพาดอยู่บนขอบหน้าต่าง แกว่งไม้เท้าไปมา

เซี่ยงเยว่กุมขมับ พี่น้องพวกนี้มันหาทำได้ทุกสถานการณ์จริงๆ!

ห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหาร คนกว่าหกสิบคนนั่งล้อมวงโต๊ะกลม

เซี่ยงเยว่เดินเข้ามา กวาดสายตามองรอบห้อง ปาสื่อเอาขาพาดเก้าอี้ เสี่ยวจินที่แขนเข้าเฝือกกำลังใช้ฟันเปิดฝาเบียร์

อาสุ่ยที่นั่งรถเข็น ท้องยังพันผ้าพันแผล จ้องเหล้าบนโต๊ะน้ำลายยืด ไส้ไหลแล้วยังจะร้องกินเหล้าอีก

“พี่เยว่!” ไม่รู้ใครตะโกนขึ้นมาก่อน เสียงช้อนส้อมกระทบจานชามดังระงม

“พี่เยว่!” *60

หลิวเฉิงจี้พิงกรอบประตูดูดซิการ์ “ฮิฮิ จะเดินตรวจพลอีกแล้วสิ”

ยังพูดไม่จบ ลูกชายคนที่สามก็ขัดขึ้น “พ่อ ผมอยากไปด้วย!”

หลิวเฉิงจี้ตบหัวหลิวเจียหมิงผัวะ

“ไปทำซากอะไร! ถิ่นน้องแก แกจะไปเบ่งอะไรได้?”

เซี่ยงเยว่พยักหน้าให้พี่น้อง เดินไปที่โต๊ะประธาน

สายตาสามคู่จ้องเขม็งมาที่เซี่ยงเยว่ พวกเขาก็อยากกลับเหมือนกัน!

“อาเจ้า แกอยู่ที่ฮ่องกง คอยดูแลพี่น้องที่นี่ยังไม่หายดี ฉันสมัครคอร์สติวเข้มเข้า ม.ฮ่องกงให้แล้ว ตั้งใจเรียนซะ!”

แววตาถงเจ้าหม่นลง แต่เขาก็รู้ว่าเป็นความจริง ต้องมีคนเฝ้าไข้ที่โรงพยาบาล

เขาก้มหน้ายัดฮะเก๋าเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ พยักหน้าหงึกๆ

“น้องเล็ก แกกลับพร้อมฉัน กลับไปมีเรื่องต้องให้วิ่งเต้นอีกเยอะ ลำบากหน่อยนะ” เซี่ยงเยว่ตบไหล่ก่งซา

ก่งซาพยักหน้าอย่างตื่นเต้น แต่ก็ยังอาลัยอาวรณ์มองพี่น้อง

“พี่เยว่! พาฉันไปด้วย!” เหลียนหูนั่งยิ้มแฉ่งบนรถเข็น

เซี่ยงเยว่ตบหัวโล้นๆ ดังปุ “เจ้าทึ่ม แผลยังไม่หาย ห้ามซ่า! นอนพักไปก่อน!”

เหลียนหูทำปากยื่น อาหารคนป่วยที่ฮ่องกงจืดชืดจะตาย เขาผอมลงตั้งเยอะ!

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยมาจากช่องประตู

พยาบาลสาวน้อยแอบเขย่งเท้าดู

“ดูสิ! เจ้าชายเริ่มเดินตรวจพลแล้ว”

“เจ้าชายหล่อจัง!”

“เสื้อเชิ้ตขาวนั่นแหละหล่อ เหมือนเฉินฮ่าวหนานในกู๋หว่าไจ๋เลย!”

“คนหัวโล้นนั่นหน้าดุจัง”

เซี่ยงเยว่หันขวับ ใครเรียกกู?

พยาบาลสาวกรี๊ดแตก วิ่งหนีหายวับไปกับตา

สั่งงานสามพี่น้องเสร็จ เซี่ยงเยว่ถือแก้วเหล้าเหยียบเก้าอี้ขึ้นไปยืน

ห้องเงียบกริบ หกสิบชีวิตเงยหน้ามองพร้อมกัน

เซี่ยงเยว่มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลหกสิบใบหน้า

มีทั้งคนถือไม้เท้า คนแขนห้อย คนนั่งรถเข็น แต่ละคนเต็มไปด้วยรอยเย็บและแผลเป็น เห็นแล้วแสบจมูก

“พี่น้องทุกคน! แก้วนี้แด่พวกแก!”

มือที่ถือแก้วสั่นระริก ไอ้พวกโง่ โง่จริงๆ ยอมเจ็บตัวจนพรุนไปหมดเพื่อเขา!

“ขอบคุณพี่น้องทุกคน เซี่ยงเยว่ต้องการพวกแก ต้องการให้พวกแกอยู่ข้างๆ ตลอดไป! ขอให้ทุกคนอายุยืนหมื่นปี!”

“อายุยืนหมื่นปี!” *60

แก้วหกสิบใบชนกัน (คนที่หายดีแล้วดื่มเหล้า คนอื่นดื่มน้ำ)

“พี่เยว่วันหลังอย่าพูดแบบนี้อีก!” ซุนเลี่ยงตะโกน รอยเย็บตะขาบที่หน้าอกเด่นหรา

“ถ้าไม่มีพี่เยว่ ป่านนี้ผมโดนสับเละไปแล้ว!”

เหล่าเตา: “ปีที่แล้วแม่ผมผ่าตัด พี่เยว่ขายมอเตอร์ไซค์เอาเงินมาให้!”

เอ้อเหมาทุบโต๊ะ: “ตอนผมโดนหลอกจนหมดตัว มีแต่พี่เยว่ให้ข้าวกิน...”

เสี่ยวซื่อหัวพันผ้าเหมือนตุ๊กตาหัวโต: “ตายแทนพี่เยว่ผมยอม!”

อาต๋า, อาหมิง, เจ้าสาม......

พี่น้องทุกคนแย่งกันพูดถึงบุญคุณของเซี่ยงเยว่

“หุบปากกันให้หมด!” เซี่ยงเยว่ตะคอก กำหมัดแน่น

“ตั้งแต่วันนี้ไป” แก้วเหล้าถูกปาลงพื้นแตกกระจาย “พวกแกจะไม่ใช่หนูข้างถนนอีกต่อไป!”

“ฉันเซี่ยงเยว่ขอสาบาน พี่น้องที่อยู่ที่นี่ทุกคน ต่อไปต้องได้อยู่บ้านหรู ขับรถหรู! ฉันจะให้ทุกคนได้ดิบได้ดี! ถ้าทำไม่ได้...”

เขากระชากเสื้อเชิ้ต เผยให้เห็นรอยมีดที่หน้าอก “มาแทงตรงนี้ได้เลย!”

พูดยังไม่ทันจบ พี่น้องข้างล่างก็ถีบเก้าอี้ขัดจังหวะ

“พี่เยว่ดูถูกกันเหรอ!” ชายฉกรรจ์ขอบตาแดงก่ำ

“พี่น้องคนไหนจะโทษพี่? ไม่มีบ้านหรูก็ทำเว้ย!”

ปาสื่อโยนไม้เท้าทิ้ง “ถ้าพี่ยังพูดจาหมาๆ แบบนี้อีก ผมจะตัดขาอีกข้างทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ!”

หกสิบชีวิตตะโกนพร้อมกัน “พี่เยว่! ภักดี!”

เซี่ยงเยว่อ้าปากค้าง พูดไม่ออก

เจ้าสามเข็นรถเข็นพุ่งเข้ามา ผ้าก๊อซที่หน้าท้องซึมด้วยคราบยาสีน้ำตาล

“พี่เยว่ดูสิ!” เขาเลิกเสื้อขึ้น จากไหปลาร้าถึงท้องน้อย รอยเย็บตะขาบเบี้ยวๆ บิดๆ

“แผลนี้ได้มาตอนช่วยพี่ แผลนี้ก็ใช่ แผลนี้... แต่! พี่น้องครับ พวกแกเสียใจไหม?”

หกสิบมือตบลงบนแผลเป็นของตัวเอง

“ให้ทำอีกสิบรอบกูก็ทำ!!!”

เซี่ยงเยว่จิกเล็บเข้าฝ่ามือ

รอยแผลเป็นพวกนี้สะท้อนอยู่ในดวงตาเขา กระแสความอบอุ่นผสมกลิ่นเหล้าแล่นพล่านไปทั่วอก

ดราม่าบ้าบออะไรวะ กูจะพาพี่น้องไปให้ถึงฝั่งฝันให้ได้!

เขาคว้าขวดเหล้าที่แตกชี้ขึ้นเพดาน “งั้นก็ตามกูมา ลุยไปข้างหน้า! ลุยไปหาความร่ำรวย...”

“ลุยแม่งเลย!!!” หกสิบเสียงตะโกนลั่นจนหลังคาแทบเปิด

เสียง “ลุยแม่งเลย” ดังก้องไปทั่วห้อง

ที่มุมห้อง รถเข็นค่อยๆ ขยับ เหลียนหูเห็นไม่มีใครสนใจ แอบเลียเหล้าที่หกอย่างเงียบๆ