บทที่ 48 วันแรก

【ใครไม่อยากอ่านช่วงคัดเลือกคนแบบไลฟ์สดนี้ ข้ามไปบทที่ 53 ได้เลยครับ มีเดินเรื่องหลักอยู่ไม่กี่บท หลังจากนั้นเนื้อหาพวกนี้จะมีน้อยลง!】

รถพาสสาทจอดที่ปากตรอกฮว๋ายฮวา

เซี่ยงเยว่เปิดกระโปรงหลัง หยิบกล่องกระดาษใบหนึ่งออกมา

ในกล่องมีกล้องวิดีโอ DV มือสอง 13 เครื่อง สิ่งที่สาวๆ ทำในวันนี้อยู่ในนั้นทั้งหมด

เซี่ยงเยว่อุ้มกล่องกระดาษผลักประตูรั้วเข้าไป

ถงเจ้า เหอซิน และคนอื่นๆ กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมกันอยู่ในลานบ้าน

ถงเจ้าคายเปลือกเมล็ดแตงโม “พี่เยว่ ในมือพี่นั่นอะไร?”

“มาดูผลงานเปิดตัวของสาวๆ กัน พวกลูกน้องบอกว่าแอบถ่ายมาเนียนมาก รับรองความเป็นธรรมชาติ” เซี่ยงเยว่วางกล่องลงบนโต๊ะ

ทุกคนพยักหน้า เฉินเหวินเข้าไปในบ้านหยิบคอมพิวเตอร์ออกมา

“พี่เยว่ ดูของใครก่อนดี?”

เซี่ยงเยว่ยื่นเครื่องที่มีชื่อซูหนีแปะอยู่ให้

เฉินเหวินถอดเมมโมรี่การ์ดเสียบเข้ากับ Card Reader หน้าจอก็สว่างขึ้น

ซูหนีกำเงินร้อยหยวนนั่งยองๆ อยู่หน้าร้านเครื่องเขียน

เธอกำหมัดแน่น ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไป

“หนู... หนูขอกระดาษสเก็ตช์ภาพที่ถูกที่สุด แล้วก็พู่กันค่ะ” เสียงเธอเบาหวิวเหมือนยุงบิน

เถ้าแก่เนี้ยหลังเคาน์เตอร์ปรายตามองเธอ โยนกระดาษชื้นๆ ห่อหนึ่งออกมา แล้วหยิบพู่กันส่งๆ ให้สองด้าม

“นี่ถูกสุดแล้ว อย่างอื่นหมด”

ซูหนีจ่ายเงินเงียบๆ กอดอุปกรณ์วาดภาพเดินจ้ำอ้าวจากไป

ภาพตัดไปที่จัตุรัสประชาชน จัตุรัสนี้มีชื่อเสียงมากในเมืองหยาง นักท่องเที่ยวชอบมาเช็คอิน

เธอหามุมสงบ ใช้ก้อนอิฐทับป้ายกระดาษที่เขียนว่า ‘วาดภาพเหมือนด่วน 10 หยวน’

ป้าๆ กรุ๊ปทัวร์เดินผ่าน เหลือบมองป้ายของเธอแล้วก็เดินผ่านไป ไม่สนใจ

จู่ๆ เด็กผู้หญิงตัวน้อยใส่กระโปรงบานฟูฟ่องก็มานั่งยองๆ ตรงหน้าซูหนี

“พี่สาว วาดกระต่ายน้อยได้ไหมคะ?”

ซูหนีรีบพยักหน้า เริ่มลงมือวาด

เนื่องจากกระดาษชื้น เวลาวาดเส้นเลยไม่คมชัด

หูกระต่ายวาดออกมาเหมือนเครื่องหมายคำถาม หัวไชเท้าในอ้อมกอดก็ดูเหมือนมะเขือยาว

พอวาดเสร็จยื่นให้ดู เด็กน้อยเห็นรูปก็ร้องไห้จ้า บอกว่านี่ไม่ใช่กระต่าย

“ขอโทษนะจ๊ะหนู รูปนี้พี่ให้ฟรีนะ” ซูหนีไม่กล้าเก็บเงิน เธอควานหาทิชชู่ในกระเป๋า

รีบร้อนหาเกินไป เหรียญในกระเป๋าเลยร่วงลงพื้น

เธอขยับตัวจะเก็บเหรียญ ไม่ทันระวัง หน้าผากไปกระแทกขอบแปลงดอกไม้จนเลือดออก

เด็กน้อยเห็นซูหนีเลือดตกยางออก ก็ตกใจกลัว ถือรูปวิ่งหนีไปไกล

ซูหนีมองหยดเลือดบนพื้น กัดฟันเดินไปคลินิกใกล้ๆ

ค่ารักษาพยาบาล -30

ทำแผลเสร็จ ซูหนีไม่ยอมพัก รีบกลับมาตั้งแผงที่จัตุรัสต่อ

“แม่หนู วาดรูปคู่ให้เราตายายหน่อยได้ไหม?” ชายชราผมเงินประคองภรรยามานั่งลง

ซูหนีพยักหน้า

เธอวาดเร็วมาก มือที่เต็มไปด้วยกระแห่งวัยชราค่อยๆ ปรากฏเป็นรูปร่างบนกระดาษ

วาดเสร็จ ซูหนียื่นภาพให้คุณยาย

“เหมือนมาก! ตาแก่ คุณยังหล่อเหมือนเดิมเลย!” คุณยายปาดน้ำตาที่หางตา ควักแบงก์ร้อยออกมา

“คุณยายคะ หนูไม่มีทอน งั้น... หนูให้ฟรีแล้วกันค่ะ” ซูหนีมองเศษเงินของตัวเองด้วยสีหน้าลำบากใจ

คุณตาได้ยินดังนั้น ก็ล้วงเงิน 20 หยวนออกจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้

“แม่หนู สองคน 20 หยวน รับไปเถอะ” พูดจบก็จูงมือคุณยายถือรูปเดินจากไป

ฟ้าเริ่มมืด ซูหนีรับลูกค้าได้อีกสองสามราย ก็เตรียมเก็บของกลับบ้าน

นักเลงหัวทองคนหนึ่งเดินเข้ามา

“น้องสาว วาดศิลปะเรือนร่าง (นู้ด) ได้ไหมจ๊ะ?” ไอ้หัวทองถูมือหัวเราะร่า “พี่ชายเป็นแบบให้เอง”

ซูหนีตกใจกลัว ถอยหลังกรูด

พ่อค้าขายน้ำข้างๆ ทนดูไม่ไหว คว้าไม้พุ่งเข้ามา “จะลามกไปทำที่อื่น อย่ามาทำแถวนี้!”

นักเลงเห็นท่าไม่ดี ด่าทอสองสามคำแล้ววิ่งหนีไป

เซี่ยงเยว่กดหยุด ภาพค้างอยู่ที่ตอนซูหนีเก็บของกลับ

“ไปสืบดูไอ้หัวทองนั่นหน่อย ถ้าต้องสั่งสอนก็จัดไป” เซี่ยงเยว่สั่งถงเจ้า

“ได้ พรุ่งนี้ไปจัดการให้” ถงเจ้ารับคำ แล้วหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมา

“รับงานทั้งหมด 6 ราย รูปแรกไม่เก็บเงิน หาหมอไป 30 รายรับจริงเหลือ 68 หยวน”

เซี่ยงเยว่กาเครื่องหมาย × ลงในช่องการจัดการวิกฤตบนแฟ้มประวัติซูหนี

“นิสัยแม่หนูนี่ยังต้องฝึกอีกเยอะ ดูคนต่อไป”

ถึงตาคลิปวิดีโอของ จิ่งเสี่ยวหม่าน ‘ไซซีช่างกล’

จิ่งเสี่ยวหม่านเริ่มจากใช้เงิน 50 หยวนซื้อปืนเป่าลมร้อน

จากนั้นก็วิ่งไปที่บ้านเก่าในเขตเวนคืนที่ดิน แกะแผงวงจรออกมาได้หลายแผ่น

สถานีสุดท้ายคือตลาดของมือสอง เธอเก็บกระดาษลังข้างทางมาแผ่นหนึ่ง ขอยืมปากกาเจ้าของร้านของเก่า เขียนป้าย

ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็ก

เถ้าแก่ร้านของเก่ามองป้ายแล้วยิ้ม “แม่หนูมีความสามารถนี้ด้วยเหรอ?”

จิ่งเสี่ยวหม่านพยักหน้าจริงจัง “เถ้าแก่ หนูเรียนจบมาด้านนี้โดยตรงเลยนะ ซ่อมรถยนต์หนูก็ทำได้”

เถ้าแก่สนใจ หยิบเครื่องเล่น MP3 ออกมาจากลิ้นชัก “แม่หนู ลองดูเครื่องนี้ซิซ่อมได้ไหม?”

จิ่งเสี่ยวหม่านรับ MP3 มา แกะฝาครอบออกอย่างคล่องแคล่ว

ใช้คอตตอนบัดที่จิ๊กมาจากบ้านร้างเช็ดเมนบอร์ด “ตัวเก็บประจุไหม้ เปลี่ยนใหม่คิด 30”

เถ้าแก่ยื่นเงิน 30 หยวนให้

สิบนาทีต่อมา ลำโพง MP3 ก็ดังเพลง “หิมะแรกปี 2002” (เพลงฮิตยุคนั้น)

“แม่หนู รอเดี๋ยวนะ ต้องรอฉันนะ!” เถ้าแก่พูดจบก็วิ่งหายไป

จิ่งเสี่ยวหม่านเกาหัว งงเป็นไก่ตาแตก

ไม่ถึงสองนาที เถ้าแก่ก็หิ้วถุงพลาสติกกลับมา

เทของในถุงลงบนโต๊ะ

MP3 ล้วนๆ ยี่สิบกว่าเครื่อง

“แม่หนู ดูซิพวกนี้ซ่อมได้ไหม? ฉันเพิ่งรับซื้อเป็นของเก่ามาเมื่อเร็วๆ นี้เอง!”

จิ่งเสี่ยวหม่านรับมาเช็คทีละเครื่อง สุดท้ายซ่อมได้ 15 เครื่อง

จบวัน หักต้นทุนแล้ว จิ่งเสี่ยวหม่านเหลือกำไร 180 หยวน

เซี่ยงเยว่เห็นฉากจิ่งเสี่ยวหม่านไปแกะแผงวงจรในบ้านร้างก็หลุดขำ

“ยัยหนูนี่ฉลาดแกมโกงใช้ได้” พูดพลางเขียนข้อความลงสมุด “พรุ่งนี้เพิ่มความยากให้เธอหน่อย”

ดูวิดีโอสาวๆ ไปสิบกว่าคน

เหลือคนสุดท้าย จางฉงถง ‘ปีศาจผีผาสไตล์คลาสสิก’

จางฉงถงเริ่มจากไปตลาดค้าส่ง ซื้อไข่ไก่มาหนึ่งตะกร้า

จากนั้นกำเงินยี่สิบหยวนสุดท้าย เบียดเข้าไปในตลาดสด

เธอยืนสังเกตเทคนิคการต่อราคาของพวกป้าๆ อยู่ครึ่งชั่วโมง จู่ๆ ก็พุ่งไปที่โซนขายไข่

“คุณน้าคะ!” เธอขวางทางแม่บ้านที่ถือตะกร้าจ่ายตลาด

“ซื้อไข่แถมดูดวงฟรีค่ะ!”

แม่บ้านมองเธออย่างสงสัย เด็กสาวตัวแค่นี้จะดูดวงเป็นได้ไง เธอเตรียมจะเดินหนี

จางฉงถงขวางไว้อีก “คุณน้าคะ หนูดูเป็นจริงๆ นะ บรรพบุรุษหนูทำอาชีพนี้ ช่วงนี้ที่บ้านมีเรื่องไม่ราบรื่นใช่ไหมคะ”

แม่บ้านชะงัก เริ่มคิดตาม ที่บ้านช่วงนี้ไม่ราบรื่นจริงๆ สามีมีงานสังสรรค์บ่อยขึ้น ซักเสื้อผ้าทีไรก็ได้กลิ่นน้ำหอมติดมา

ผลการเรียนลูกชายก็แย่ลงฮวบฮาบ

จางฉงถงเห็นสีหน้าผู้หญิง ก็รู้ว่า... เหยื่อติดเบ็ด!

เธอลากแม่บ้านไปที่มุมตึก ทั้งสองซุบซิบกัน

สิบนาทีต่อมา ผู้หญิงคนนั้นก็หิ้วไข่ไก่สามสิบฟองเดินจากไป

ที่คอยังห้อยไข่ไก่อยู่ฟองหนึ่ง บนเปลือกไข่วาดรูปยันต์ไก่เขี่ยอะไรไม่รู้

ถามว่ารูปเหมือนอะไร ก็คงเหมือนการ์ตูนตาแก่หัวล้าน (Ding Laotou) ที่เราวาดเล่นกันตอนเด็กๆ นั่นแหละ

แม่บ้านประคองไข่ที่อกอย่างทะนุถนอม ปรมาจารย์น้อยบอกว่า กลับไปให้เอาไว้หัวเตียง หนึ่งเดือนจะแก้ปัญหาในบ้านได้

จางฉงถงทยอยดูดวงให้แม่บ้านไปอีกสามคน ไข่ในตะกร้าเกือบหมดแล้ว

“เทศกิจมา!” เสียงตะโกนดังมาจากปากซอย

จางฉงถงคว้าตะกร้าไข่วิ่งหน้าตั้ง

วิ่งรีบร้อนเกินไป ไข่สองฟองร่วงแตกกระจาย

......

(หมายเหตุผู้แปล: ข้อความจากผู้เขียนต้นฉบับ) สองตอนมาเสิร์ฟแล้วครับ ขอบคุณผู้มีพระคุณทุกท่านที่กดเข้าชั้นและกดเร่งนิยาย ขอบคุณคุณ 'ชีวิตไม่ง่ายส้มถอนหายใจ' สำหรับยันต์เร่งนิยายและการสนับสนุนด้วยใจ ขอให้ชีวิตราบรื่นมีความสุขเหมือนส้มนะครับ!