บทที่ 45 การทดสอบเริ่มขึ้น

“ตกลงตามนี้นะคะพ่อ” พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นยืนทันทีราวกับกลัวว่าพ่อจะปฏิเสธ

“หนู... หนูจะรีบไปติดต่อเขาเดี๋ยวนี้ พ่อรีบนอนนะคะ ฝันดีค่ะ!”

เงาร่างของเธอผ่านประตูห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าดูสับสนวุ่นวาย

ฟางเค่อเอ๋อร์กลับเข้าห้องด้วยใจที่หนักอึ้ง เธอล็อกประตูห้องทันที

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรหาเซี่ยงเยว่ด้วยมือไม้ที่สั่นเทา

“ฮัลโหล เซี่ยงเยว่” เสียงของเธอปนสะอื้น

เซี่ยงเยว่: “เป็นอะไรไป ร้องไห้เหรอ? เกิดอะไรขึ้น?”

ฟางเค่อเอ๋อร์: “......”

เธอไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเซี่ยงเยว่ยังไง และไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหน

ปลายสายเงียบไปนาน

“เค่อเอ๋อร์ เธอรู้เรื่องแล้วใช่ไหม?” เซี่ยงเยว่หัวเราะขื่นๆ

เขารู้อยู่แล้วว่าช้างตายทั้งตัวเอาใบบัวปิดไม่มิด แต่ไม่คิดว่าเรื่องจะแดงเร็วขนาดนี้

ฟางเค่อเอ๋อร์เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะตอบรับเบาๆ “อืม”

เซี่ยงเยว่ลดเสียงลง “พรุ่งนี้ฉันไปหาเธอ แล้วจะเล่ารายละเอียดให้ฟังทั้งหมด ดีไหม?”

ยังไม่ทันที่ฟางเค่อเอ๋อร์จะตอบ เขาก็พูดต่อ

“วางใจเถอะ ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายกับคุณอาฟางหรอกนะ”

ฟางเค่อเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ปาดน้ำตา พูดเสียงอู้อี้

“ได้ พรุ่งนี้เย็นนายมาทานข้าวที่บ้านนะ พ่อฉันก็อยู่”

เธอหยุดนิดหนึ่ง แกล้งทำเสียงร่าเริงกำชับว่า “พรุ่งนี้ตั้งใจอบรมพนักงานนะ ฉันไม่เป็นไร”

เซี่ยงเยว่หัวเราะเบาๆ มาจากปลายสาย

“โอเค เดี๋ยวเคลียร์งานเสร็จ บ่ายๆ ฉันจะเข้าไปหา”

......

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เซี่ยงเยว่กินมื้อเช้าเสร็จ ก็พาก่งซาไปที่อุทยานผู้ประกอบการ

มองผ่านประตูกระจกเข้าไป เห็นภาพความวุ่นวายภายใน

เหอซินกำลังสั่งการให้สาวๆ 13 คนช่วยกันทำความสะอาด

เซี่ยงเยว่พยักหน้าอย่างพอใจ

เขาพอใจกับผลงานของเหอซินมาก

เจอกันครั้งแรก เหอซินก็สามารถสร้างอำนาจในการสั่งการได้อย่างรวดเร็ว

ตอนที่เขายังมาไม่ถึง ก็รู้จักแจกแจงงานให้พวกผู้หญิงทำอย่างสมเหตุสมผล ไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ

ก่งซาเอาศอกสะกิดเซี่ยงเยว่

“ผู้จัดการเหอนี่ดุเอาเรื่องแฮะ แป๊บเดียวคุมพวกนั้นซะอยู่หมัดเหมือนลูกสะใภ้ตัวน้อยเลย”

เซี่ยงเยว่ไม่ตอบ ผลักประตูกระจกเดินเข้าไป

เหอซินเห็นเซี่ยงเยว่เดินเข้ามา

เธอก็ปรบมือเรียก “เอาล่ะ ทุกคนวางมือจากงานก่อน ผู้บริหารมาแล้ว”

สาวๆ รีบวางไม้กวาดไม้ถูพื้นระเกะระกะ แล้วมายืนเรียงแถวหน้ากระดานอย่างลนลาน

เซี่ยงเยว่ขมวดคิ้ว

ยังต้องฝึกอีกเยอะ นิสัยเสียจริงๆ!

เขากับก่งซาเดินไปยืนหน้าพวกสาวๆ

พวกเธอเห็นเซี่ยงเยว่ก็มีท่าทีเขินอายเล็กน้อย

ใครบ้างไม่อยากมีเจ้านายหนุ่มหล่อ

ก่งซาวางกล่องกระดาษในมือลง

ในกล่องมีเงินสดหนึ่งพันสามร้อยหยวน และมือถือเสี่ยวหลิงทง (PHS) 13 เครื่อง

เซี่ยงเยว่กระแอม “สวัสดีครับ ผมเซี่ยงเยว่ เป็นเจ้าของบริษัทนี้ เชื่อว่าทุกคนคงรู้จักผมแล้ว”

สาวๆ พยักหน้า ทุกสายตาจับจ้องที่เซี่ยงเยว่ รอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อ

“ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีด้วย จากการสัมภาษณ์เมื่อวาน พวกคุณโดดเด่นกว่าคนอื่นๆ จนได้รับโอกาสเข้าสู่บททดสอบรอบแรก”

เซี่ยงเยว่หยุดเว้นจังหวะ กวาดสายตามองสาวๆ ทุกคน

“โจทย์ของรอบแรกคือ ผมจะให้เงินทุนตั้งต้นคนละ 100 หยวน ภายใน 3 วัน ใครหากำไรได้มากที่สุด กำไรจะเป็นตัวกำหนดอันดับของพวกคุณ”

พูดถึงตรงนี้ เซี่ยงเยว่ก็ตีหน้าขรึม

“ภายใน 3 วันนี้ ห้ามใช้มือถือส่วนตัว ห้ามขอความช่วยเหลือจากญาติพี่น้องเพื่อนฝูง และห้ามทำเรื่องผิดกฎหมาย ถ้าตรวจเจอ คัดออกทันที”

ได้ยินแบบนี้ สาวๆ ก็เริ่มมีสีหน้าหวาดหวั่น เซี่ยงเยว่ดูไม่เหมือนที่พวกเธอจินตนาการไว้เลย ทุกคนเริ่มเก็บอาการ

เซี่ยงเยว่เดินไปที่กล่องกระดาษ

“ตอนนี้ทุกคนเอาโทรศัพท์มาส่งที่ผม แล้วมารับเงินกับเสี่ยวหลิงทงไป”

สาวๆ เข้าแถวทยอยส่งมือถือ

ส่วนใหญ่เป็นเด็กดี ส่งให้อย่างว่าง่าย

จะมีก็แต่ ‘จางฉงถง’ ปีศาจผีผาสาวแนวคลาสสิกที่นิสัยค่อนข้างกระโดกกระเดก

เธอประคองโทรศัพท์โนเกียติดเพชรวิบวับขึ้นมาจูบทีหนึ่ง แล้ววางลงอย่างอาลัยอาวรณ์

‘ซูหนี’ ราชินีน้ำแข็งต่อแถวเป็นคนสุดท้าย

พอถึงตาเธอ ของในกล่องก็หมดพอดี เซี่ยงเยว่ถือเสี่ยวหลิงทงกับเงินยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

เธอมองเซี่ยงเยว่ตาแป๋ว เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ไม่กล้า

“ทำไม? ไม่อยากแข่งเหรอ?” เซี่ยงเยว่ถาม

ซูหนีหน้าแดง พูดเสียงเบาหวิว “หนู... หนูไม่มีโทรศัพท์ค่ะ”

คราวนี้ถึงตาพวกเซี่ยงเยว่ต้องประหลาดใจบ้าง

ยุคนี้ มือถือรุ่นล่างๆ ราคาอยู่ที่ 1,000 ถึง 3,000 หยวน

ผู้ปกครองหลายคนอาจจะตัดใจซื้อให้ลูกไม่ลง

แต่ลูกโตขนาดนี้แล้ว อย่างน้อยที่บ้านก็น่าจะซื้อเสี่ยวหลิงทงให้สักเครื่อง

เสี่ยวหลิงทงราคาถูกกว่ามาก รุ่นถูกสุดแค่สามร้อยกว่าหยวนเอง

กลิ่นอายความจนแบบนี้ คุ้นเคยจริงๆ เขาต้องการพนักงานแบบนี้แหละ

เซี่ยงเยว่มองเธออย่างมีความหมาย

ยื่นเงินร้อยหยวนกับเสี่ยวหลิงทงให้

“ใช้เป็นไหม? ถ้าไม่เป็นให้ผู้จัดการเหอสอน” เซี่ยงเยว่ถาม

ซูหนีพยักหน้า ตอบว่า “เคยเห็นรูมเมทใช้ค่ะ”

พอแจกชุดสุดท้ายเสร็จ เซี่ยงเยว่ก็พูดต่อ

“ในเสี่ยวหลิงทงเมมเบอร์ผู้จัดการเหอไว้แล้ว ถ้าเจอเรื่องที่จัดการไม่ได้ โทรมาขอความช่วยเหลือได้ เราจะไปรับคุณกลับมา”

เขาเน้นเสียงหนักขึ้น นิ้วเคาะโต๊ะ

“แต่... นั่นหมายความว่าการท้าทายล้มเหลว คัดออกทันที คนที่ถูกคัดออกไปรับค่าเสียเวลา 500 หยวนกับผู้จัดการเหอ”

เซี่ยงเยว่เดินไปที่ประตู เปิดประตูออกกว้าง แล้วหันกลับมามองพวกเธอ

“แน่นอน กฎบอกแค่ว่าห้ามทำผิดกฎหมาย ไม่ได้บอกว่าห้ามต้มตุ๋นหลอกลวงนี่นา”

เขาหัวเราะ ชี้ออกไปข้างนอก

“สุดท้ายนี้ ขอให้โชคดี เริ่มการทดสอบได้”

สาวๆ พกเสี่ยวหลิงทงกับเงิน ทยอยเดินออกจากบริษัทไป

ในจุดที่พวกเธอไม่ทันสังเกต

ลูกน้องยี่สิบกว่าคนเข็นมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าตามออกไป จับคู่กลุ่มละสองคน สะกดรอยตามสาวๆ ไปเงียบๆ

เซี่ยงเยว่แค่ต้องการทดสอบพนักงาน ไม่ได้ต้องการให้พวกเธอไปเจออันตราย

แต่ละคนหน้าตาสะสวย ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา จะเอาหน้าไปตอบคำถามอธิการบดีได้ยังไง

ชั้นล่างว่างเปล่า เหลือเพียงเซี่ยงเยว่ เหอซิน และก่งซา ยืนอยู่ในโถง

เซี่ยงเยว่หาเก้าอี้นั่งลง ยื่นบุหรี่ให้ก่งซามวนหนึ่ง

ทั้งสองพ่นควันโขมง

เหอซินไปหยิบที่เขี่ยบุหรี่ในห้องทำงานมาวางตรงหน้าเซี่ยงเยว่

เธอยังไม่เข้าใจบททดสอบรอบแรกของเซี่ยงเยว่

นอกจากวัดความสามารถในการหาเงินแล้ว มันจะวัดอะไรได้อีก

เธอถามขึ้น “บอสคะ บททดสอบนี้...”

พูดยังไม่ทันจบ เหอซินก็โดนพ่นควันใส่หน้าเต็มๆ

ฉันจะทน! นายเป็นเจ้านาย นายแน่มาก! เหอซินกลั้นใจไม่มองบนใส่

เซี่ยงเยว่เห็นท่าทางของเหอซินก็ขำ

“โทษทีไม่ทันมอง เธอมายืนบังหน้าฉันทำไมล่ะ?”

เหอซิน: สรุปฉันผิดเหรอเนี่ย! นายทุนแม่งเลวทุกคน!

เซี่ยงเยว่เลิกแกล้งเธอ อธิบายให้ฟัง

“สามวันนี้ ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้พวกเธอเพียบ ไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดหรอก”

“ถ้าเธออยากรู้ คืนนี้ไปที่ลานบ้าน พี่น้องจะเอาวิดีโอกลับมาให้ดู มาดูกันว่าสาวๆ จะสร้างเซอร์ไพรส์อะไรให้พวกเราบ้าง”

เหอซินนึกถึงตอนที่เจอเซี่ยงเยว่ครั้งแรก

ผู้ชายคนนี้แค่ยืนมองเธอแสดงละครเฉยๆ เธอก็แทบจะสติแตกแล้ว

ถ้าเป็นบททดสอบที่เขาตั้งใจออกแบบมา มันจะโหดหินขนาดไหน

เหอซินขนลุกซู่

เธอสะบัดหัว ไม่กล้าคิดต่อ

สาวๆ จ๋า... ขอให้โชคดีนะ!

อย่างน้อยเซี่ยงเยว่ก็ยังมีมโนธรรมอยู่บ้าง ที่ส่งคนไปคอยตามดูแลความปลอดภัย

เหอซินพยายามล้างสมองตัวเอง พยายามโน้มน้าวใจตัวเอง

เธอไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่า ที่เซี่ยงเยว่ส่งคนไปตาม จริงๆ แล้วเพื่อจับตาดูพฤติกรรมสาวๆ ต่างหาก

ทั้งสามคนไม่ได้อยู่ที่อุทยานฯ นานนัก ก็รีบกลับไปที่บ้านในตรอก

เซี่ยงเยว่ไล่คนอื่นออกไป แล้วย่องเงียบๆ เข้าไปในครัว

มองดูป้าอู๋ที่กำลังทำกับข้าว คำพูดจุกอยู่ที่คอหอยหลายรอบ แต่ก็กลืนกลับลงไปทุกที